Κανονισμός υπ' αριθ. 8/1979

Κανονισμός υπ' αριθ. 8/1979

"Περί Ιερών Ναών και Ενοριών"

Από το περιοδικό ΕΚΚΛΗΣΙΑ  (ΕΠΙΣΗΜΟΝ ΔΕΛΤΙΟΝ ΤΗΣ ΕΚΚΛΗΣΙΑΣ ΤΗΣ ΕΛΛΑΔΟΣ)

ΕΤΟΣ ΝΣΤ΄ (1979) (16 Δεκεμβρίου 1979, αριθ. 2)

Άγιος ιερομάρτυς Ελευθέριος (15 Δεκεμβρίου)

Ο ΑΓΙΟΣ ΕΛΕΥΘΕΡΙΟΣ Ιερομάρτυρας

Ο Άγιος Ελευθέριος γεννήθηκε στην Ελλάδα και έζησε το 2ο αιώνα μ.Χ. Τότε αυτοκράτορας ήταν ο Κόμμοδος και ο Σεπτίμιος Σεβήρος.

Ορφανός από πατέρα, ανατράφηκε σύμφωνα με τις επιταγές του Ευαγγελίου από την ευσεβέστατη και φιλάνθρωπη μητέρα του, Ανθία. Διακαής πόθος της Ανθίας ήταν να επισκεφθεί τη Ρώμη, πού τα χώματα της είχαν βαφεί με το αίμα των Αποστόλων Πέτρου και Παύλου. Κάποτε, λοιπόν, αποφάσισε και πήγε. Μαζί πήρε και το νεαρό γιο της Ελευθέριο.

Ο επίσκοπος Ρώμης, όταν είδε τον Ελευθέριο, εκτιμώντας την πολλή νοημοσύνη του, τη θερμή πίστη και το αγνό ήθος του, τον έλαβε υπό την προστασίαν του. Μετά από λίγα χρόνια τον χειροτόνησε διάκονο και έπειτα Ιερέα. Από τη θέση αυτή ο Ελευθέριος αγωνίστηκε με ζήλο για τη διδαχή του ποιμνίου, και σε έργα φιλανθρωπίας. Γι' αυτό και το έτος 182 μ.Χ., με κοινή ψήφο κλήρου και λαού, ανήλθε στον επισκοπικό θρόνο της Ρώμης. Η φήμη της αρετής του έφθασε μέχρι τη Βρετανία. Έτσι, ο βασιλιάς αυτής Λούκιος έγραψε επιστολή στον Ελευθέριο και του δήλωνε ότι αυτός και ο λαός του επιθυμούσαν να γίνουν χριστιανοί. Ο Ελευθέριος αμέσως ανταποκρίθηκε, στέλνοντας δύο εκπαιδευμένους στην πίστη άνδρες, πού κατήχησαν και βάπτισαν χριστιανούς το Λούκιο με το λαό του.

Όταν ο Σεπτίμιος Σεβήρος εξήγειρε διωγμό κατά των χριστιανών, ο Ελευθέριος τον ήλεγξε θαρραλέα. Τότε διατάχθηκε ο μαρτυρικός θάνατος του, μαζί με τη μητέρα του Ανθία. Έτσι ο Ελευθέριος πέρασε "εις την ελευθερίαν της δόξης των τέκνων του Θεοϋ"1. Δηλαδή στην ελευθερία της ένδοξης κατάστασης των παιδιών του θεού. (www.zoiforos.gr/files/agioi/dekemvrios/15_12.htm)

1. προς Ρωμαίους, η' 21.

Ἀπολυτίκιον Ἦχος πλ. α', Τὸν συνάναρχον

«Ἱερέων ποδήρει κατακοσμούμενος,

καὶ αἱμάτων τοὶς ῥείθροις ἐπισταζόμενος,

τῶ Δεσπότη σου Χριστῷ μάκαρ ἀνέδραμες,

Ἐλευθέριε σοφέ, καθαιρέτα τοῦ Σατάν,

διὸ μὴ παύση πρεσβεύων,

ὑπὲρ τῶν πίστει τιμώντων,

τὴν μακαρίαν σου ἄθλησιν»

Ετρεξες γρήγορα προς τον ουρανό, προς τον Δεσπότη σου Χριστό, σοφέ Ελευθέριε, που έδιωξες και γκρέμισες τον σατανά, στολισμένος με τον χιτώνα της ιερωσύνης, και στάζοντας από τα ποτάμια των αιμάτων του μαρτυρίου σου. Γι’ αυτό μη σταματήσεις να πρεσβεύεις για όλους όσοι τιμούν με πίστη τους μακάριους μαρτυρικούς σου αγώνες.(http://www.orp.gr/?p=260)

Ο Άγιος Σπυρίδων. Του Φώτη Κόντογλου

Φώτης Κόντογλου - Ὁ Ἅγιος Σπυρίδων.

Προστάτης τῶν Φτωχῶν, Πατέρας τῶν Ὀρφανῶν, Δάσκαλος τῶν Ἁμαρτωλῶν

      

Ὁ ἅγιος Σπυρίδωνας εἶναι ἕνας ἀπὸ τοὺς πλέον τιμημένους ἁγίους της Ὀρθοδόξου Ἐκκλησίας, ποὺ τὸν ἐπικαλοῦνται οἱ χριστιανοὶ στὶς περιστάσεις ὅπως τὸν ἅγιο Νικόλαο, τὸν ἅγιο Γεώργιο καὶ τὸν ἅγιο Δημήτριο. Τὸ τίμιο λείψανό του τὸ ἔχει ἡ Κέρκυρα, ὅπως ἡ Ζάκυνθος ἔχει τὸ λείψανο τοῦ ἁγίου Διονυσίου κ᾿ ἡ Κεφαλληνία τὸν ἅγιο Γεράσιμο.

Γεννήθηκε στὸν καιρὸ τοῦ αὐτοκράτορος Κωνσταντίνου τοῦ Μεγάλου στὸ νησὶ τῆς Κύπρου, ἀπὸ γονιοὺς φτωχούς. Γι᾿ αὐτὸ στὰ μικρὰ χρόνια του ἤτανε τσομπάνης καὶ φύλαγε πρόβατα. Ἤτανε πολὺ ἁπλὸς στὴ γνώμη σὰν τοὺς ψαράδες ποὺ διάλεξε ὁ Χριστὸς νὰ τοὺς κάνει μαθητές του. Σὰν ἦρθε σὲ ἡλικία, παντρεύθηκε, καὶ μετὰ χρόνια χήρεψε, καὶ τόση ἤτανε ἡ ἀρετή του, ποὺ τὸν κάνανε ἐπίσκοπο σὲ μία πολιτεία λεγόμενη Τριμυθοῦντα, μ᾿ ὅλο ποὺ ἤτανε ὁλότελα ἀγράμματος. Παίρνοντας αὐτὸ τὸ πνευματικὸ ἀξίωμα ἔγινε ἀκόμα ἁπλούστερος καὶ ταπεινός, καὶ ποίμανε τὰ λογικὰ πρόβατα ποὺ τοῦ ἐμπιστεύθηκε ὁ Χριστὸς μὲ ἀγάπη, ἀλλὰ καὶ μὲ αὐστηρότητα ὡσὰν ὑπεύθυνος ὅπου ἤτανε γιὰ τὴ σωτηρία τους. Ἤτανε προστάτης τῶν φτωχῶν, πατέρας τῶν ὀρφανῶν, δάσκαλος τῶν ἁμαρτωλῶν. Καὶ εἶχε τέτοια καθαρότητα καὶ ἁγιότητα, ποὺ τοῦ δόθηκε ἡ χάρη ἄνωθεν νὰ κάνει πολλὰ θαύματα, γιὰ τοῦτο ὀνομάσθηκε θαυματουργός. Μὲ τὴν προσευχή του μάζευε τὰ σύννεφα κ᾿ ἔβρεχε σὲ καιρὸ ξηρασίας, γιάτρευε τὶς ἀρρώστιες, τιμωροῦσε τοὺς πονηροὺς ἀνθρώπους, ὅπως ἔκανε μὲ κάποιους μαυραγορίτες ποὺ γκρέμνισε τὶς ἀποθῆκες ποὺ φυλάγανε τὸ σιτάρι, ἐνῶ ὁ κόσμος πέθαινε ἀπὸ τὴν πείνα, καὶ καταπλακωθήκανε μαζὶ μὲ τὸ σιτάρι: «καὶ μελετώμενον λιμὸν παρὰ τῶν σιτοκαπήλων, ἔλυσε, συμπεσουσῶν αὐτοίς, τῶν ἀποθηκῶν αἷς τὸν σίτον συνέσχον». Καὶ μ᾿ ὅλα αὐτὰ ἐζοῦσε μὲ τόση φτώχεια, ποὺ σὰν πῆγε κάποτε ἕνας φτωχὸς νὰ τὸν βοηθήσει γιὰ νὰ πληρώσει κάποιο χρέος του, δὲν εἶχε νὰ τοῦ δώσει τίποτα, καὶ μὲ θαῦμα ἔκανε μαλαματένιο ἕνα φίδι ποὺ βρέθηκε σ᾿ ἐκεῖνο τὸ μέρος, καὶ τὸ ἔδωσε στὸν φτωχό, κ᾿ ἐκεῖνος τὸ ἕλιωσε καὶ πλήρωσε τὸ χρέος του. Ἄλλη φορὰ πάλι ἔγινε κατακλυσμός, καὶ τὰ ποτάμια ξεχειλίσανε καὶ πλημμύρισε ἡ χώρα, κι᾿ ὁ ἅγιος Σπυρίδωνας προσευχήθηκε καὶ τραβήξανε τὰ νερὰ καὶ στέγνωσε ὁ νεροπατημένος τόπος. Γιάτρεψε καὶ τὸν βασιλέα Κωνσταντῖνον ποὺ εἶχε ἀρρωστήσει ἀπὸ κάποια ἀγιάτρευτη ἀρρώστια, ἕνα διάκο ποὺ βουβάθηκε τὸν ἔκανε καλά, κακοὺς καὶ πλεονέκτες ἀνθρώπους ἐτιμώρησε μὲ ὑπερφυσικὴ δύναμη, καὶ πλῆθος ἄλλα θαύματα ἔκανε, ὥστε νὰ τὸν φοβοῦνται οἱ ἄδικοι κ᾿ οἱ ἀδικημένοι νὰ τὸν ἔχουνε γιὰ προστάτη καὶ καταφύγιο. Ἀλλὰ πάντα εἶχε μεγάλη ἀγάπη καὶ συμπάθεια στοὺς ἁμαρτωλούς, γι᾿ αὐτὸ κάποιοι κλέφτες ποὺ πήγανε μία νύχτα νὰ κλέψουνε πρόβατα ἀπὸ τὴ μάνδρα του, ποὺ τὴ συντηροῦσε γιὰ νὰ βοηθᾶ τοὺς πεινασμένους, τυφλωθήκανε καὶ δὲν μπορούσανε νὰ φύγουνε, καὶ πιάσανε καὶ φωνάζανε νὰ τοὺς ἐλεήσει. Κι᾿ ὁ ἅγιος ὄχι μοναχὰ τοὺς ξανάδωσε τὸ φῶς τους, ἀλλὰ τοὺς χάρισε κ᾿ ἕνα κριάρι, γιατί, ὅπως τοὺς εἶπε, εἴχανε κακοπαθήσει ὅλη τὴ νύχτα, κι᾿ ἀφοῦ τοὺς νουθέτησε νἆναι καλοὶ ἄνθρωποι, τοὺς ἔστειλε στὰ σπίτια τοὺς χωρὶς νὰ μάθει τίποτα ἡ ἐξουσία γιὰ τὴν κλεψιὰ ποὺ θέλανε νὰ κάνουνε. Προέλεγε δὲ καὶ ὅσα ἤτανε νὰ γίνουνε μὲ ἀκρίβεια, ὥστε νὰ τὸν θαυμάζει ὁ κόσμος σὰν ἕνα ὑπεράνθρωπο πρόσωπο, ἀφοῦ ἀπὸ τσομπάνης ἀξιώθηκε νὰ ἀνεβεῖ σὲ τέτοιο ὕψος. Καὶ στὴν Πρώτη Οἰκουμενικὴ Σύνοδο ποὺ ἔγινε στὴ Νίκαια, ἤτανε κι᾿ ὁ ἅγιος Σπυρίδωνας ἀνάμεσα στοὺς τριακοσίους δέκα ὀκτὼ θεοφόρους πατέρας καί, παρ᾿ ὅλο ποὺ δὲν γνώριζε γράμματα, ἀποστόμωσε τὸν αἱρεσιάρχην Ἄρειο ποὺ ἤτανε ὁ πιὸ σπουδασμένος στὰ γράμματα ἀπὸ ὅλους τοὺς δεσποτάδες.

Ὅλον τὸν καιρὸ ποὺ ἔζησε δὲν ἔπαψε νὰ κάνει θαύματα. Τὸ μεγαλύτερο ἤτανε ἡ ἀνάσταση τῆς πεθαμένης κόρης του ποὺ σηκώθηκε ἀπὸ τὸ μνῆμα καὶ μαρτύρησε σὲ ποιὸ μέρος εἶχε φυλάξει τὰ χρήματα ποὺ τῆς ἐμπιστεύθηκε κάποια γυναίκα, καὶ πάλι ξανακοιμήθηκε. Κάποτε πῆγε στὸν ἅγιο μία γυναίκα ποὺ εἶχε ἕνα παιδάκι καὶ τῆς πέθανε, καὶ τὸν παρακαλοῦσε μὲ δάκρυα πολλὰ νὰ τὸ ἀναστήσει, τόσο συνηθισμένοι ἤτανε οἱ ἄνθρωποι, ποὺ τὸν γνωρίζανε, στὰ θαύματα ποὺ ἔκανε ὁ ἅγιος. Καὶ ἐκεῖνος τὸ ἀνάστησε μὲ τὴν προσευχή του. Μὰ ἡ μητέρα του σὰν τὸ εἶδε ζωντανό, ἀπὸ τὴν πολλὴ χαρὰ τῆς πέθανε ἡ ἴδια. Κι᾿ ὁ ἅγιος Σπυρίδωνας ἀνέστησε καὶ τὴ γυναίκα.


Αὐτὰ τὰ μεγάλα θαύματα ξακουσθήκανε στὸν κόσμο, κι᾿ ὁ ἅγιος Σπυρίδωνας, ζωντας ἀκόμα, τιμήθηκε σὰν ἅγιος καὶ θαυματουργός. Καὶ ἕως τώρα κάνει πολλὰ θαύματα τὸ σκήνωμά του ποὺ εἶναι ὁ θησαυρὸς τῶν Κερκυραίων.

Ὅταν ἐλειτουργοῦσε, παραστεκότανε Ἄγγελοι ποὺ τοὺς βλέπανε μὲ τὰ μάτια τοὺς πολλοὶ ἀπὸ τοὺς εὐσεβεῖς χριστιανούς, καὶ ποὺ ἔλεγε τὸ «Εἰρήνη πᾶσι», οἱ Ἄγγελοι ἀντιφωνούσανε «Καὶ τῷ πνεύματί σου» ἀντὶ τῶν ψαλτάδων, καὶ τὸν περιέλουζε κάποια ὑπερφυσικὴ φωτοχυσία.

Μὲ τέτοια ἀγγελικὴ πολιτεία ἀφοῦ ἔζησε κ᾿ ἔφθασε σὲ βαθὺ γῆρας ποιμαίνοντας τὰ λογικὰ πρόβατα, μετέστη πρὸς Κύριον. Τὸ δὲ ἅγιο λείψανό του ἔμεινε κάμποσον καιρὸ στὴν Τριμυθούντα κι᾿ ἀπὸ κεῖ τὸ πήγανε στὴν Κωνσταντινούπολη καὶ τὸ ἐβάλανε στὴν ἐκκλησία τῶν Ἁγίων Ἀποστόλων ὅπου φυλαγότανε τὰ ἅγια λείψανα πολλῶν ἁγίων. Κατὰ τὴ βασιλεία τῶν Τούρκων εὑρέθη εἰς τὰ χέρια ἑνὸς εὐλαβοῦς χριστιανοῦ ποὺ τὸν λέγανε Βούλγαρη, κι᾿ αὐτὸς μὲ μεγάλα βάσανα καὶ κόπους τὸ ἔφερε ἕως τὴν Ἀλβανία κρυμμένο μέσα σὲ τσουβάλια, κι᾿ ἀπὸ κεῖ τὸ πέρασε μ᾿ ἕνα καΐκι στὴν Κέρκυρα ποὺ τὴν κρατούσανε οἱ Βενετσιάνοι, κι᾿ ἀπὸ τότε βρίσκεται σ᾿ αὐτὸ τὸ νησί, ἀπείραχτο ἀπὸ τὸν καιρό, μὲ ὅλο ὅπου περάσανε 1600 χρόνια ἀπὸ τὴν κοίμησή του. Στὸ κουβούκλιο στέκεται ὄρθιος ὁ ἅγιος, μὲ χέρια σταυρωμένα, ντυμένος μὲ τὰ ἄμφιά του καὶ τὸν βγάζουνε σὲ λιτανεία δυὸ φορὲς τὸ χρόνο. Οἱ Κερκυραῖοι ἔχουνε τὸ ἱερὸ σκήνωμα σὲ μεγάλη εὐλάβεια καὶ τὸ θεωροῦνε θησαυρὸ τοῦ νησιοῦ τους. Τὸν καιρὸ ποὺ δούλεψα στὸ Μουσεῖο τῆς Κέρκυρας γνώρισα τὸν πάπα-Βούλγαρη, ποὺ ἤτανε ἐφημέριος του ναοῦ, κατὰ κληρονομικὸ δικαίωμα, ἄνθρωπος ποὺ ἀγαποῦσε τὴν τέχνη καὶ τὰ γράμματα. Τὸ ἅγιο λείψανο θαυματουργεῖ πάντα ἕως σήμερα σὲ ὅποιους ἐπικαλεσθοῦνε μὲ πίστη τὸν ἅγιο.

Στὴν ὀρθόδοξη ἁγιογραφία ὁ ἅγιος Σπυρίδωνας παριστάνεται γηραλέος μὲ γυριστὴ μύτη καὶ μὲ διχαλωτὸ κοντὸ ἄσπρο γένι, «γέρων διχαλογένης φορῶν σκοῦφον». Ὁ σκοῦφος του εἶναι παράξενος, σὰν κινέζικος, μυτερὸς στὴν κορυφή. Δὲν ζωγραφίζεται ποτὲ ξεσκούφωτος. Ἐκτὸς ἀπὸ τὶς εἰκόνες ἀπάνω σὲ σανίδι εἴτε σὲ τοῖχο σὲ ἄλλο μέρος τῆς ἐκκλησίας, ζωγραφίζεται συχνὰ στὸ ἅγιο Βῆμα μαζὶ μὲ τοὺς ἄλλους μεγάλους ἱεράρχας Βασίλειο, Χρυσόστομο καὶ Γρηγόριο κάτω ἀπὸ τὴν Πλατυτέρα. Στὸ χαρτὶ ποὺ βαστᾶ εἶναι γραμμένο: «Ἔτι προσφέρομέν Σοι τὴν λογικὴν ταύτην καὶ ἀναίμακτον θυσίαν».

Ἡ ὑμνολογία μας τὸν στόλισε μὲ τὰ ἀμάραντα ἄνθη της, ποὺ πολὺ λίγοι ἀπὸ μᾶς τὰ μελετήσανε γιὰ νὰ δοῦνε πὼς ἀληθινὰ εἶναι ἀμάραντα.
«Χαίροις ἀρχιερέων κανών, τῆς Ἐκκλησίας ἀδιάσειστον ἔρεισμα· τὸ κλέος τῶν Ὀρθοδόξων, ἡ τῶν θαυμάτων πηγή, τῆς ἀγάπης ρεῖθρον μὴ κενούμενον...». «Πράος καὶ κληρονόμος τῆς γῆς, Σύ, τῶν πραέων ἀληθῶς ἀναδέδειξαι, Σπυρίδων, πατέρων δόξα, ὁ ταῖς νευραὶς τῶν σοφῶν καὶ ἁπλῶν σου λόγων, θεία χάριτι, ἐχθρὸν τὸν παμπόνηρον καὶ παράφρονα Ἄρειον ἐναποπνίξας, καὶ τὸ δόγμα τὸ ἔνθεον καὶ σωτήριον ἀνυψώσας ἐν Πνεύματι...». «Ἐκ ποιμνίων ὥσπερ τὸν Δαυΐδ, σὲ ἀναλαβόμενος ὁ Πλαστουργός, λογικῆς ποίμνης ἔθετο ποιμένα πανάριστον, τὴ ἁπλότητι καὶ πραότητι λάμποντα καὶ τὴ ἀκακία, ὅσιε, Ποιμὴν καλλωπιζόμενον». «Μωυσέως τὸ ἄπλαστον, Δαυῒδ τὸ πρᾶον, Ἰὼβ τοῦ Αὐσίτιδος τὸ ἄμεμπτον κτησάμενος, τοῦ Πνεύματος γέγονας κατοικητήριον, μέλπων, Ἱερώτατε: Ὁ ὧν εὐλογημένος καὶ ὑπερένδοξος». «Σὲ ἐξ ἀλόγου ποίμνης μετήγαγεν εἰς λογικὴν τὸ Πνεῦμα, πνευματοφόρε, ὡς τὸν Μωσέα καὶ Δαυῒδ ὧν ἐμιμήσω τὸ πράον, Σπυρίδων, φῶς οἰκουμένης». 
Τὸ ἀπολυτίκιον λέει: «Τῆς Συνόδου τῆς πρώτης ἀνεδείχθης ὑπέρμαχος, καὶ θαυματουργὸς θεοφόρε, Σπυρίδων, πατὴρ ἡμῶν. Διὸ νεκρὰ Σὺ ἐν τάφῳ προσφωνεῖς, καὶ ὄφιν εἰς χρυσοῦν μετέβαλες· καὶ ἐν τῷ μέλπειν τὰς ἁγίας Σου εὐχάς, Ἀγγέλους ἔσχες συλλειτουργοῦντας Σοι, Ἱερώτατε. Δόξα τῷ σὲ δοξάσαντι· δόξα τῷ σὲ στεφανώσαντι· δόξα τῷ ἐνεργοῦντι διὰ Σοῦ πᾶσιν ἰάματα».

Πηγή: www.phys.uoa.gr/~nektar/arts/tributes/fwths_kontogloy/o_agios_spyridwn.htm

Η Γενική Συνέλευση του Ι. Σ. Κ. Ε. (23-11-2009) (φωτογραφικά στιγμιότυπα)

Σε συνέχεια προηγούμενης ανάρτησης δημοσιεύουμε φωτογραφικό υλικό από την ετήσια Γενική Συνέλευση του Ιερού Συνδέσμου Κληρικών Ελλάδος που έγινε τη Δευτέρα 23 Νοεμβρίου 2009 στον Ιερό Ναό Αγίου Ελευθερίου Αχαρνών.

Το υλικό (DVD που περιλαμβάνει τη Θεία Λειτουργία και τις εργασίες της Γ. Σ. και CD με φωτογραφίες της Γ. Σ.) εστάλη από τον Ι. Σ. Κ. Ε.

Μετά το τέλος της Θείας Λειτουργίας στον Άγιο Ελευθέριο, τα μέλη του Ι. Σ. Κ. Ε. και οι εκπρόσωποι των αδελφών Ιερών Συνδέσμων κατέβηκαν στο Παρεκκλήσιο της Υπαπαντής, από όπου και το φωτογραφικό υλικό που παρατίθεται στη συνέχεια.

Ο πρόεδρος του Ι. Σ. Κ. Ε. πρωτοπρεσβύτερος Γεώργιος Σελλής απευθύνει χαιρετισμό στη Γ. Σ.

 

Τα μέλη του Δ. Σ. παρακολουθούν την εισήγηση του προέδρου.

Ο εκπρόσωπος του Μακαριωτάτου Αρχιεπισκόπου Αθηνών και πάσης Ελλάδος κ. Ιερωνύμου, Αρχιμανδρίτης Ιερώνυμος Νικολόπουλος απευθύνει χαιρετισμό (ο ίδιος είναι μέλος του Ι. Σ. Κ. Ε. από το 2004)

Ο πρόεδρος της Ένωσης Συνδέσμων Κληρικών της Ιεράς Αρχιεπισκοπής Κρήτης πρωτοπρεσβύτερος Εμμανουήλ Ανδριανάκης χαιρετίζει τη Γενική Συνέλευση.

Ο πρόεδρος του Συνδέσμου Κληρικών της Ιεράς Μητροπόλεως Χίου, Ψαρών και Οινουσσών, πρωτοπρεσβύτερος Γεώργιος Κωνσταντίνου απευθύνει χαιρετισμό.

Ο ταμίας του Διοικητικού Συμβουλίου του Ι. Σ. Κ. Ε. πρωτοπρεσβύτερος Γεώργιος Βαμβακίδης (Γενικός Αρχιερατικός Επίτροπος της Ι. Μ. Ζιχνών και Νευροκοπίου) εισηγείται τον προϋπολογισμό του Ι. Σ. Κ. Ε. για το 2010. 

Ο αντιπρόεδρος του Ι. Σ. Κ. Ε. πρωτοπρεσβύτερος Ιωάννης Κατωπόδης εισηγείται θέματα περί Εκκλησιαστικής Δικαιοσύνης.

Ο π. Γεώργιος Βαμβακίδης ομιλεί για εφημεριακά θέματα. Η εισήγησή του περιελάμβανε τέσσερα θέματα: 1) Σχέσεις επισκόπου - πρεσβυτέρων, 2) Διορισμοί, μεταθέσεις, αποσπάσεις εφημερίων, 3) Σχέσεις εγγάμων εφημερίων και ιερομονάχων, 4) Οικονομικά θέματα

Εισήγηση για πνευματικά θέματα. Ο πρωτοπρεσβύτερος Χρήστος Χριστοδούλου ομιλεί για την πρόσβαση των κληρικών στα Σχολεία και την σεξουαλική αγωγή.

Στη συνέχεια το λόγο έλαβαν πολλοί από τους ιερείς που πήραν μέρος στη Γ. Σ.

Στο βήμα ο πατήρ Σταύρος Παπαχρίστος

Ο πατήρ Σπυρίδων Τσάκαλος (πρώην μέλος του Δ. Σ.) καταθέτει τις απόψεις του.

Ο πατήρ Εμμανουήλ Καβρουλάκης (πρώην μέλος του Δ. Σ.) στο βήμα.

Ο π. Γεώργιος Σελλής ολοκληρώνει τις εργασίες της Γ. Σ. Η επόμενη συνάντηση αναμένεται τον Φεβρουάριο του 2010 για τη συζήτηση και ψήφιση του οικονομικού απολογισμού.

Οι πολύ ενδιαφέρουσες εισηγήσεις θα δημοσιευτούν στο ιστολόγιό μας, όταν αποσταλούν από τον Ι. Σ. Κ. Ε.

Οι νέοι αποφεύγουν να γίνουν κληρικοί Και οι γυναίκες στρέφουν την πλάτη στους παπάδες

Γράφει η εφημερίδα "Πρωινός λόγος":

Την άρνηση νέων γυναικών να γίνουν σύζυγοι υποψηφίων κληρικών, επεσήμαναν οι Μητροπολίτες Πρέβεζας και Άρτας, αλλά και ο Γιαννιώτης Μητροπολίτης Ναυπάκτου Ιερόθεος Βλάχος.

Οι Μητροπολίτες προσεγγίζουν κοινωνιολογικά το φαινόμενο, λέγοντας: «Όντως υπάρχει ζήτημα προσέλευσης εφημεριακού κλήρου. Το πρώτο πρόβλημα είναι η μόρφωση του κλήρου και το δεύτερο η έλλειψη πρεσβυτέρων. Παρόλο που πολλοί νέοι θα μπορούσαν να λύσουν το επαγγελματικό πρόβλημά τους με τρόπο αρκετά αξιοπρεπή, εν τούτοις φαίνεται ότι δεν μπορεί να επιτευχθεί η κάλυψη αυτών των κενών».

Όπως επισημαίνουν οι Μητροπολίτες, αλλά και ιερείς, οι ελλείψεις στην Ήπειρο αντιμετωπίζονται με… ενοριακό «Καποδίστρια». Δηλαδή ένας κληρικός αναλαμβάνει να εξυπηρετήσει ακόμη και μέχρι επτά χωριά!

Αυτό το πρόβλημα εμφανίζεται εντονότερα κυρίως στις μεγάλες εορτές της Χριστιανοσύνης, όπως το Πάσχα και τα Χριστούγεννα.

Αναζητούνται υποψήφιες πρεσβυτέρες! Θα μπορούσε να είναι αγγελία της Ιεράς Συνόδου, αφού το πρόβλημα με τους υποψήφιους παπάδες που ψάχνουν σύζυγο, αλλά δεν βρίσκουν, συνεχώς μεγαλώνει.

Και η Εκκλησία αποφάσισε να το αντιμετωπίσει. Όχι με… γραφείο συνοικεσίων, αλλά με μια επιτροπή, που θα αναλάβει να προετοιμάσει τις υποψήφιες πρεσβυτέρες και να τους εξηγήσει ότι η ζωή μ' έναν παπά δεν είναι... μαρτύριο.

Αντικειμενικός σκοπός της σύστασης της επιτροπής δεν είναι η… πλύση εγκεφάλου των υποψηφίων πρεσβυτέρων, ούτε κάποια προσπάθεια να επηρεαστούν.

Στόχος της επιτροπής είναι να εξηγήσουν ότι η ζωή των συζύγων των παπάδων δεν διαφέρει σε τίποτα από τη ζωή των άλλων γυναικών.

Το πρόβλημα με τις γυναίκες που αποφεύγουν να κάνουν οικογένεια με παπάδες έρχεται να προστεθεί σ' ένα άλλο εξίσου σοβαρό, που έχει σχέση με τις συζύγους των παπάδων οι οποίες είτε ζητούν διαζύγιο, είτε τους εγκαταλείπουν αφήνοντάς τους μόνους να αναλάβουν τα οικογενειακά βάρη.

Η.

Πηγή: www.proinoslogos.gr/pn/index.php?module=pagesetter&func=viewpub&tid=11&pid=9648

Άγιος Νικόλαος Αρχιεπίσκοπος Μύρων της Λυκίας ο θαυματουργός

Ο 'Αγιος Νικόλαος, Αρχιεπίσκοπος Μύρων της Λυκίας, ο Θαυματουργός, είναι από τους πλέον αγαπητούς Αγίους της Ορθόδοξης Εκκλησίας μας. Αμέτρητοι ναοί έχουν κτισθεί προς τιμήν του και πλήθη λαού σπεύδουν να τον τιμήσουν και να ζητήσουν τη μεσιτεία του προς τον Κύριο.

Γεννήθηκε στα Πάταρα της Λυκίας γύρω στα 250 μ.Χ. από ευσεβείς και πλούσιους γονείς, οι οποίοι τον ανέθρεψαν "εν παιδεία και νουθεσία Κυρίου".

Βρέφος ακόμη απέδειξε ότι είχε τη χάρη του Θεού. Με θαυμαστό τρόπο στάθηκε όρθιος την ώρα του λουτρού χωρίς καμία βοήθεια. Κάθε Τετάρτη και Παρασκευή θήλαζε μόνο μια φορά την ημέρα και μάλιστα μετά τη δύση του ηλίου.

Πολύ νωρίς ο Κύριος κάλεσε κοντά του τους δύο γονείς του και ο ίδιος, έχοντας πάντοτε οδηγό τη ρήση του Ευαγγελίου "δότε Ελεημοσύνην", μοίρασε την περιουσία του στους φτωχούς και αφωσιώθηκε ολοκληρωτικά στη Λατρεία του Υψίστου.

Είναι γνωστή και αξιοθαύμαστη η ενέργεια του αυτή να βοηθήσει νύχτα και κρυφά τις τρεις αδελφές με αξιόλογο χρηματικό ποσό, για να μην αναγκαστούν, λόγω της φτώχιας τους, να παρασυρθούν στην ατίμωση.

Κινούμενος ο Νικόλαος από Ιερό πόθο, αποφάσισε να ταξιδέψει για να προσκυνήσει τους Αγίους Τόπους. Καθώς έπλεε το πλοίο, άρχισαν να πνέουν σφοδρότατοι άνεμοι καιξέσπασε μεγάλη τρικυμία. Επιβάτες και πλήρωμα έχασαν την ψυχραιμία τους και περίμεναν να καταποντισθούν.

Ο Νικόλαος όμως γονατιστός προσευχήθηκε με θέρμη προς τον Κύριο και το θαύμα έγινε. Οι άνεμοι έπαυσαν και η θάλασσα αμέσως γαλήνεψε. Όμως κάποιος ναύτης, που ήταν στο κατάρτι, γλίστρησε και έπεσε στο κατάστρωμα νεκρός. Όλοι στενοχωρήθηκαν, που χάθηκε ένας άνθρωπος. Χάρη όμως στις θερμές προσευχές του Αγίου ο ναύτης αναστήθηκε, σαν να ξύπνησε από βαθύ ύπνο.

Μετά το προσκύνημα στους Αγίους Τόπους επέστρεψε στα Πάταρα, όπου ζούσε με οσιότητα και δικαιοσύνη. Ο Θεός τον αξίωσε να χειροτονηθεί πρεσβύτερος και μετά το θάνατο του Αρχιεπισκόπου Μύρων της Λυκίας να εκλεγεί Αρχιεπίσκοπος.

Έτρεφε μεγάλη αγάπη για τους φτωχούς και τους αδυνάτους. Ίδρυσε στην αρχιεπισκοπή του φτωχοκομείο, ξενώνα, νοσοκομείο και άλλα φιλανθρωπικά ιδρύματα.

Στις δύσκολες στιγμές των διωγμών του Διοκλητιανού εμψύχωνε το ποίμνιο του και ιδιαίτερα τους νέους. Γι' αυτό συλλαμβάνεται, φυλακίζεται και βασανίζεται. Υπομένει όμως όλες τις διώξεις και τις ταλαιπωρίες προς δόξαν Κυρίου.

Μετά την κατάπαυση των διωγμών από τον αυτοκράτορα Μέγα Κωνσταντίνο αναλαμβάνει και πάλι το ποιμαντικό του έργο στα Μύρα.

Το 325 μ.Χ. λαμβάνει μέρος στην Α' Οικουμενική Σύνοδο, που έγινε στη Νίκαια της Βιθυνίας, και καταπολεμεί με θάρρος και τόλμη τις κακοδοξίες του Αρείου. Υπερασπίζεται με σθένος την Ορθοδοξία και αναδεικνύεται "κανών πίστεως" και διδάσκαλος του Ευαγγελίου. Για την ενίσχυση του εμφανίστηκε ο ίδιος ο Χριστός και του έδωσε ευαγγέλιο και η Μητέρα Παναγία, που του χάρισε ωμοφόριο.

Όταν επέστρεψε απο τη Σύνοδο, συνέχισε το ποιμαντικό του έργο μέχρι τα βαθιά γεράματα, οπότε και παρέδωσε το πνεύμα του στον Πανάγαθο Θεό το 330 μ.Χ.

Ο Κύριος τον τίμησε ιδιαίτερα για την ενάρετη χριστιανική ζωή του, που τη διέκρινε η βαθιά πίστη στον Παντοδύναμο Θεό και η ανεκτίμητη αγάπη του για τον άνθρωπο. Τον ανέδειξε ποταμό ιαμάτων και πηγή θαυμάτων. Θαυματουργούσε όταν ζούσε αλλά και μετά την κοίμηση του τα θαύματα του είναι αναρίθμητα.

Το έτος 1087, λόγω ταραχών, έγινε η μετακομιδή των ιερών λειψάνων του από τα Μυρά στο Μπάρι της Ιταλίας. Κατά την τέλεση της θείας λειτουργίας έτρεχε τόσο πολύ μύρο από τα ιερά λείψανα, που οι πιστοί το μάζευαν σε δοχεία για θεραπεία από διάφορες αρρωστιές, αρκετοί μάλιστα λιποθυμούσαν απο την ευωδία του.

Με τα ωραιότερα εγκώμια τον τιμά η Εκκλησία. "Κανόνα πίστεως και εικόνα πραότητος, εγκρατείας διδάσκαλον" τον ονομάζει ο υμνωδώς και "ποιμένα μέγαν" τον αποκαλεί. Ανατολή και Δύση του αναγνωρίζουν ξεχωριστή θέση μεταξύ των Αγίων. Με εξαιρετική λαμπρότητα και δόξα τιμάται από τους Ρώσσους.

Ο 'Αγιος Νικόλαος είναι ο μεγάλος προστάτης των ναυτικών. Στο τιμόνι, στην πλώρη κάθε πλοίου είναι η εικόνα του. Αμέτρητοι είναι οι ναοί στα λιμάνια, στα νησιά και στα ακρωτήρια, που φέρουν το όνομα του, τάματα των ναυτικών σε δύσκολες στιγμές, που τον επικαλούνται: 'Αϊ-Νικόλα, βοήθα με!

Η Ορθόδοξη Εκκλησία μας τιμά τη μνήμη του Αγίου Νικολάου στις 6 Δεκεμβρίου και την ανακομιδή των ιερών λειψάνων του στις 20 Μαΐου, αλλά και κάθε Πέμπτη ψάλλονται στον 'Αγιο Νικόλαο ωραιότατοι ύμνοι, διότι η Πέμπτη ημέρα της εβδομάδας είναι αφιερωμένη από την Εκκλησία μας στους δώδεκα αποστόλους και στον 'Αγιο Νικόλαο.

Πηγή: Ιερά Μονή Αγίου Νικολάου Αναπαυσά

Ο Όσιος Σάββας ο Ηγιασμένος (5 Δεκεμβρίου)

Πρωτ. π. Γεωργίου Παπαβαρνάβα

Ο άγιος Σάββας καταγόταν από την αγιοτόκο Καππαδοκία και έζησε στα χρόνια του αυτοκράτορος Ιουστιανιανού, τον 6ο αιώνα μ. Χ. Γιός ευσεβών γονέων, αγάπησε από μικρός την πνευματική ζωή και διακρίθηκε στην προσευχή και την άσκηση. Σέ ηλικία δεκαέξι ετών πήγε στα Ιεροσόλυμα, στην Μονή του Μεγάλου Ευθυμίου, ο οποίος τον έστειλε στην Μονή του οσίου Θεοκτίστου, επειδή ήταν ακόμη αγένειος. Εκεί προόδευσε στην πνευματική ζωή και έγινε πατέρας και ποιμένας πολλών μοναχών της ερήμου. Ήταν εγκρατής σε τέτοιο βαθμό, ώστε ορισμένες τροφές δεν τις γεύτηκε ποτέ στην ζωή του. Μάλιστα, όταν ήταν νήπιο δεν θήλαζε ποτέ Τετάρτη και Παρασκευή. “Ετελειώθη εν ειρήνη” σε ηλικία 94 ετών.

“Μέτριος, άκακος, πράος, απλούς, ησύχιος, ως χρηματίσας Πάτερ, υπέρ άνθρωπον όντως, και άϋλος εν ύλη οίκος Θεού, καθωράθης πανάξιος, τάς εξ αυτού προϊούσας σοι δωρεάς συμπαθώς διαπορθμεύων ημίν”. Στό τροπάριο αυτό ο ιερός υμνογράφος κατάφερε, με λίγες λέξεις, να σκιαγραφήση την μεγαλειώδη προσωπικότητα του οσίου Σάββα του ηγιασμένου, ο οποίος, μεταξύ των άλλων, εκοσμείτο και με το μεγάλο χάρισμα της απλότητος, γι’ αυτό και τον αποκαλεί απλούν. Εβίωνε την μακαρία κατάσταση της απλότητος, που είναι ο αληθινός πλούτος της ψυχής.

Η λέξη απλότητα σημαίνει ειλικρίνεια. Ο απλούς άνθρωπος είναι ειλικρινής, ευθύς και άδολος. Είναι “αγαθός Ισραηλίτης εν ώ δόλος ουκ έστι”, για να χρησιμοποιήσω τα λόγια του Χριστού προς τον άγιο Ναθαναήλ. Ο απλούς άνθρωπος ομοιάζει με τον Θεό, ο οποίος είναι απλούς. Άλλωστε ο Θεός δημιούργησε τον άνθρωπο “κατ’ εικόνα και καθ’ ομοίωσίν Του”. Οι πρωτόπλαστοι στον Παράδεισο, λόγω της εσωτερικής τους καθαρότητος είχαν ζωντανή κοινωνία με τον Θεό και οι δυνάμεις της ψυχής τους ήσαν ενοποιημένες και λειτουργούσαν κατά φύσιν. Εδώ θα πρέπη να σημειωθή ότι η ψυχή του ανθρώπου είναι τριμερής. Έχει τρείς δυνάμεις, ήτοι το λογιστικό, το θυμικό και το επιθυμητικό. Όταν ο άνθρωπος είναι υγιής πνευματικά, τότε οι δυνάμεις αυτές λειτουργούν φυσιολογικά και δεν “αντίκεινται αλλήλαις”, αλλά υπάρχει μεταξύ τους ενότητα και συμφωνία. Όταν οι δυνάμεις αυτές, λόγω της εμπαθούς και αμαρτωλής ζωής, λειτουργούν παρά φύσιν, τότε ο άνθρωπος, άλλα σκέπτεται, άλλα επιθυμεί, άλλα λέγει και άλλα πράττει. Καί ο θυμός του αντί να στρέφεται εναντίον του κακού, εναντίον του διαβόλου και της αμαρτίας, στρέφεται εναντίον των συνανθρώπων του με τα γνωστά, σε κάποιες μάλιστα περιπτώσεις, τραγικά αποτελέσματα. Στήν κατάσταση αυτή ο άνθρωπος είναι πνευματικά άρρωστος, βιώνει μιά πνευματική σχιζοφρένεια. Καί εάν δεν καθοδηγήται από πνευματικό πατέρα και δεν αγωνίζεται να θεραπευθή, τότε αποτελεί για το οικογενειακό και το κοινωνικό του περιβάλλον πηγή ανωμαλίας. Η υποδούλωση στα πάθη, στην κυριολεξία αποδιοργανώνει τον άνθρωπο, τον τεμαχίζει, τον κάνει σύνθετο.

Ο τρόπος θεραπείας του ανθρώπου, η επάνοδός του στην κατάσταση της απλότητος, γίνεται διά της οργανικής έντάξεώς του στην όλη ατμόσφαιρα και ζωή της Εκκλησίας. Η Ορθόδοξη Εκκλησία, επειδή διατηρεί ανόθευτη την αποκεκαλυμμένη αλήθεια, θεραπεύει τον άνθρωπο, τον αγιάζει, τον ενοποιεί και από σύνθετον τον κάνει απλούν. Μέ την “εν ελευθερία και αγάπη” υπακοή στην Εκκλησία και γενικότερα με την κατά Χριστόν ζωή και πολιτεία, ο άνθρωπος σύν τώ χρόνω καθαίρεται από τα πάθη, φωτίζεται ο νούς του, και οι δυνάμεις της ψυχής του ενοποιούνται και λειτουργούν φυσιολογικά. Αποκτά την αρετή της διακρίσεως και μπορεί να διακρίνη το κτιστό από το άκτιστο, το αγαθό από το πονηρό, την αλήθεια από την πλάνη, αλλά αποκτά και την μακαρία αρετή της απλότητος και “αληθεύει εν ειλικρινεία”. Παύει να υπάρχη διάσταση μεταξύ των σκέψεων, των λόγων και των έργων του.

Οι κεκαθαρμένοι από τα πάθη και αγιασμένοι άνθρωποι είναι απλοί, λιτοί, ειλικρινείς, καταδεκτικοί, γεμάτοι αγάπη και καλωσύνη, αληθινοί άρχοντες σε όλες τις εκφάνσεις της καθημερινής τους ζωής. Όταν γράφουν, ομιλούν, ψάλλουν ή αγιογραφούν, ο λόγος, η ψαλμωδία και τα έργα τους έχουν μιά θαυμαστή απλότητα, αλλά ταυτόχρονα και μιά εκπληκτική ζωντάνια και αμεσότητα. Κάθε τί το ψεύτικο, το επιτηδευμένο, είναι ξένο γι’ αυτούς. Δέν προσβάλλουν κανέναν, δεν προκαλούν, αλλά αντίθετα παρακαλούν, ήτοι παρηγορούν και στηρίζουν. Καί επειδή γνωρίζουν από την πείρα τους την δύναμη της “εν απλότητι καρδίας” ψαλμωδίας και προσευχής, προτρέπουν και εμάς, να προσευχόμαστε και να “αινούμεν τον Δεσπότην εν απλότητι καρδίας” γιατί με τον τρόπο αυτόν θα “συντρίβομεν και θα καταλύομεν τα του εχθρού μηχανήματα” (Φιλοκαλία, εκδ. Αστέρος, τόμος Α', σελ. 278).

Η απλότητα, η ευθύτητα και η ειλικρίνεια, δυστυχώς, εκλαμβάνονται από τούς πολλούς ως αφέλεια και βλακεία. Ωσάν να ήσαν οι βλάκες και οι αφελείς, απλοί, ευθείς και ειλικρινείς. Μάλλον το αντίθετο συμβαίνει, αφού σήμερα, στην κατά πάντα άχρωμη και ανειλικρινή εποχή μας έχει αυξηθεί επικίνδυνα η κουτοπονηριά. Απόδειξη τούτου είναι το ότι “οι πολλοί πιστεύουσι προθύμως τα μηθεύματα, η δέ αλήθεια φαίνεται αυτοίς απιθανωτέρα του ψεύδους”, όπως θα έλεγε ο Παπαδιαμάντης. Καί υπογραμμίζει, μέσα από την προσωπική του πείρα, μιά πραγματικότητα, που διαπιστώνουμε και εμείς σήμερα. Φαίνεται ότι η εποχή του είχε πολλές ομοιότητες με την δική μας. Γράφει: “Οσάκις ηθέλησα χάριν παιδιάς να είπω ψεύδός τι, εύρον τούς ακροατάς τοσούτον ευπίστους, ώστε διαμαρτυρομένου εμού ύστερον ότι ηστεϊζόμην δεν επείθοντο, αλλά επέμενον να πιστεύωσιν ως αληθές το ψευδές’ οσάκις ηθέλησα να είπω αλήθειάν τινα τούς εύρον δυσπίστους και βλακοπονήρως μειδιώντας”.

Ευτυχώς που υπάρχουν και σήμερα άνθρωποι απλοί, άδολοι, ειλικρινείς, άκακοι, ησύχιοι και αγιασμένοι. Είναι η αληθινή παρηγοριά του λαού του Θεού.

Πηγή: Εκκλησιαστική Παρέμβαση

Κυκλοφόρησε το ΗΜΕΡΟΛΟΓΙΟΝ 2010 της Ιεράς Μητροπόλεως Χίου, Ψαρών και Οινουσσών

Μαρτύριον του Αγίου νεομάρτυρος Αγγελή του εν Χίω αθλήσαντος

Από το Νέον Χιακόν Λειμωνάριον (Ι. Μονή Μυρσινιδίου Χίου) Χίος 1992 έκδοσις Ζ΄ σελ. 150 -155

Η αγία Μυρώπη ή Μερόπη (2 Δεκεμβρίου)

ΑΓΙΑ ΜΑΡΤΥΣ ΜΥΡΩΠΗ η ΜΕΡΟΠΗ

2 Δεκεμβρίου

Πρωτ. π. Γεωργίου Παπαβαρνάβα

Η αγία Μυρώπη η Μερόπη γεννήθηκε στην Έφεσο τα μέσα του 3ου αιώνα μ.Χ. και ορφάνεψε από πατέρα σε μικρή ηλικία. Η μητέρα της, η οποία καταγόταν από την Χίο, ήταν ευσεβής γυναίκα και την ανέθρεψε «εν παιδεία και νουθεσία Κυρίου».

Όταν ξέσπασε ο διωγμός επί Δεκίου, η αγία Μερόπη και η μητέρα της έφυγαν από την Έφεσο και πήγαν στην Χίο. Εκεί επιδόθηκαν σε έργα ευποιΐας και συγκεκριμένα βοηθούσαν απόρους ασθενείς. Όταν ο διωγμός εξαπλώθηκε, έφθασε και στην Χίο και ανέδειξε πλήθος μαρτύρων. Μεταξύ αυτών εξέχουσα θέση κατέχει ο άγιος Ισίδωρος (14 Μαΐου), ο οποίος, μετά την μαρτυρική κοίμησή του, διεδραμάτισε σημαντικό ρόλο στην ζωή της αγίας Μερόπης με τον ακόλουθο τρόπο. Ο ειδωλολάτρης ηγεμόνας Νουμέριος διέταξε να μείνη άταφο το σκήνωμα του αγίου Ισιδώρου και για τον σκοπόν αυτό φρόντισε να φρουρείται, απειλούσε δε να τιμωρήση αυστηρά όποιον τολμήση να το ενταφιάση.

Η αγία Μερόπη, η οποία έμαθε να υπακούη πρώτα απ’ όλα στον Θεό και την συνείδησή της, αγνόησε «το έκνοον πρόσταγμα του δυσσεβούς τυράννου» και αφού ξεγέλασε τον φρουρό, πήρε το λείψανο του αγίου Ισιδώρου και, με την βοήθεια των υπηρετριών της, το ενταφίασε με μεγάλη ευλάβεια. Όταν ο Νουμέριος πληροφορήθηκε το γεγονός, διέταξε να συλληφθή η αγία, η οποία ομολόγησε με παρρησία την πράξη της, με αποτέλεσμα να υποστή φρικτά βασανιστήρια και να ριχθή στην φυλακή. Έδειξε όμως θαυμαστή υπομονή, έμεινε «πιστή άχρι θανάτου» και έλαβε τον «στέφανον της ζωής».

Ο βίος και η πολιτεία της αγίας Μερόπης μας δίνουν την αφορμή να τονίσουμε τα ακόλουθα.

Πρώτον. Ο σεβασμός στους νεκρούς υπήρχε από τα παλαιά χρόνια σε όλους σχεδόν τους λαούς, ακόμα και σε βαρβαρικά φύλα. Στην αρχαία Ελλάδα, όπως είναι γνωστόν από την προφορική παράδοση, αλλά και τα γραπτά κείμενα, ενταφίαζαν τους νεκρούς τους με μεγάλη ευλάβεια και εξαιρετικές τιμές και η ασέβεια στους νεκρούς ετιμωρείτο πολύ αυστηρά. (Χαρακτηριστικό παράδειγμα η Αντιγόνη στην τραγωδία του Σοφοκλή). Η συμπεριφορά του ειδωλολάτρη ηγεμόνα στο άψυχο σώμα του μάρτυρος φανερώνει, το λιγότερο που μπορεί να πη κανείς, απίστευτη σκληρότητα, απύθμενο μίσος και απανθρωπιά.

Ο ενταφιασμός των κεκοιμημένων στην Ορθόδοξη Παράδοση συνδέεται άμεσα και με την ανάσταση του ανθρωπίνου σώματος, που θα γίνη κατά την Δευτέρα Παρουσία του Χριστού. Όπως ο κόκκος του σιταριού θάβεται στην γη και στην συνέχεια βλαστάνει και καρποφορεί, έτσι και το ανθρώπινο σώμα, όπως διδάσκει η Εκκλησία δια του στόματος του Αποστόλου Παύλου, θα αναστηθή, θα ενωθή και πάλι με την ψυχή από την οποία χωρίσθηκε και θα είναι άφθαρτο και πνευματικό. «Σπείρεται εν φθορά, εγείρεται εν αφθαρσία• σπείρεται εν ατιμία, εγείρεται εν δόξη• σπείρεται εν ασθενεία, εγείρεται εν δυνάμει• σπείρεται σώμα ψυχικόν, εγείρεται σώμα πνευματικόν». (Α Κορ. ιε 42 - 44).

Οι συνθήκες ζωής του σημερινού ανθρώπου, ιδιαίτερα στις μεγαλουπόλεις, είναι σκληρές και ο πόνος μεγάλος και κάποιες φορές, μάλιστα, αβάστακτος. Γι’ αυτό και οι πιστοί αναζητούν παρηγοριά στην Εκκλησία, ήτοι στον Θεό και τους φίλους του, τους αγίους. Τα μέρη που έζησαν οι άγιοι, καθώς και οι τάφοι τους αποτελούν τόπο προσκυνήματος και πηγή θεραπείας σωματικών και πνευματικών ασθενειών. Τα όσα γράφονται για τον π. Παΐσιο αποδεικνύουν του λόγου το αληθές. «Ο τάφος του έγινε πανορθόδοξο προσκύνημα. Έχει πολλή ευλογία και χάρι. Συγκεντρώνει τους πονεμένους και παρηγορεί τους θλιμμένους ...Θεραπεύονται ασθενείς και γίνονται πολλά θαύματα» (Ιερομ. Ισαάκ, Βίος Γέροντος Παϊσίου του Αγιορείτου, σελ.355).

Δεύτερον. Η πνευματική ανδρεία της αγίας Μερόπης και ο σεβασμός της στο σκήνωμα του αγίου μάρτυρος Ισιδώρου, θυμίζουν την ανδρεία των Μυροφόρων γυναικών, οι οποίες πήγαν στο μνημείο «όπου έκειτο το σώμα του Ιησού», για να το μυρίσουν με αρώματα και μύρα, σύμφωνα με την συνήθεια που υπήρχε στους Ιουδαίους να ενταφιάζουν τους νεκρούς τους. Και παρά το ότι το μνήμα εφρουρείτο και στην θύρα του υπήρχε βαρύς λίθος, τον οποίον ήταν αδύνατο να αποκυλίσουν με τις δικές τους δυνάμεις, εν τούτοις προχώρησαν με ανδρεία και θάρρος και τελικά πέτυχαν τον σκοπό τους. Κάτι παρόμοιο συνέβη και με την αγία Μερόπη, η οποία ετόλμησε και με την βοήθεια του Θεού και του αγίου Ισιδώρου επέτυχε αυτό που ήθελε, αφ’ ενός μεν γιατί το έργο που είχε να επιτελέση ήταν θεάρεστο, αφ’ ετέρου δε γιατί ο πόθος της να ενταφιάση το σκήνωμα του μάρτυρος ήταν τόσον δυνατός, που ενίκησε την φυσική δειλία• «ενίκα γαρ ο πόθος την φύσιν».

Η αγία Μερόπη ανήκει στην κατηγορία των ανδρείων γυναικών τις οποίες εγκωμιάζει η Αγία Γραφή, λέγοντας ότι είναι τιμιώτερες και πολυτιμότερες από τους πολυτίμους λίθους. Σίγουρα, σημαντικό ρόλο στην διαμόρφωση της όλης προσωπικότητός της έπαιξε και η μητέρα της με το να την διαπαιδαγωγήση σωστά, προβάλλοντάς της υγιή πρότυπα, όπως είναι οι μάρτυρες, οι όσιοι και γενικά όλοι οι άγιοι της Εκκλησίας. Άλλωστε, σωστή διαπαιδαγώγηση δεν μπορεί να υπάρξη χωρίς την προβολή υγιών προτύπων, τα οποία βοηθούν τα παιδιά να τοποθετήσουν την ζωή τους στην σωστή προοπτική και να διοχετεύουν την δύναμη και την ενέργειά τους όχι σε πράξεις καταστροφικές για τους ίδιους και τις οικογένειές τους, αλλά σε έργα παραγωγικά, καθώς και σε κοινωφελή έργα.

Χωρίς πνευματική ανδρεία δεν μπορεί να κατορθωθή καμία αρετή, αλλά και κανένα σημαντικό έργο στην ζωή των ανθρώπων, επειδή για τα μεγάλα έργα χρειάζονται και μεγάλοι άνθρωποι. Και τέτοιοι δεν είναι οι «ασφαλισμένοι» και βολεμένοι, αλλά εκείνοι που τολμούν και θυσιάζουν την άνεση, την καλοπέραση και το ατομικό τους συμφέρον, για το συμφέρον των πολλών, και κυρίως των πονεμένων και των αδυνάτων.–

Πηγή: Εκκλησιαστική Παρέμβαση Ι. Μ. Ναυπάκτου

Αποφάσεις Δ. Ι. Σ. 1ης Δεκεμβρίου 2009

Συνήλθε σήμερα Τρίτη 1 Δεκεμβρίου 2009, στην πρώτη Συνεδρία Της για το μήνα Δεκέμβριο η Διαρκής Ιερά Σύνοδος της Εκκλησίας της Ελλάδος της 153ης Συνοδικής Περιόδου, ύστερα από πρόσκληση του Μακαριωτάτου Προέδρου Αυτής, Αρχιεπισκόπου Αθηνών και Πάσης Ελλάδος κ. Ιερωνύμου, με θέμα την ενημέρωση των Σεβασμιωτάτων Μελών σχετικά με το πλαίσιο επικοινωνίας με την Ελληνική Κυβέρνηση.

Συζητήθηκαν αρχικώς τα υπό διαβούλευση σχέδια νόμων των Υπουργείων Εσωτερικών και Οικονομικών με θέματα την υπαγωγή των υποψηφίων εκκλησιαστικών υπαλλήλων, μισθοδοτούμενων υπό του Δημοσίου, στην διαδικασία του Α.Σ.Ε.Π. και την φορολόγηση της εκκλησιαστικής περιουσίας αντιστοίχως.

Ο Μακαριώτατος Πρόεδρος αναφέρθηκε αναλυτικώς στις συζητήσεις που είχε με τα αρμόδια όργανα, για τη διευθέτηση των θεμάτων, αλλά και στο πλαίσιο διαλόγου, όπως αυτό είχε αρχικώς τεθεί στις συζητήσεις του μετά του Εξοχωτάτου Προέδρου της Ελληνικής Κυβερνήσεως κ. Γεωργίου Παπανδρέου.

Συγκεκριμένα, ως προς το θέμα της υπαγωγής της προσλήψεως των εκκλησιαστικών υπαλλήλων στον έλεγχο του Α.Σ.Ε.Π., η Διαρκής Ιερά Σύνοδος συμφωνεί κατ’ αρχήν με το εν λόγω Νομοσχέδιο, ώστε σε αρμονία με τον Καταστατικό Της Χάρτη (Νόμος 590/1977), οι διαδικασίες επιλογής προσωπικού που θα διενεργούν τα εκκλησιαστικά Ν.Π.Δ.Δ. να υπόκεινται στον έλεγχο νομιμότητος του Α.Σ.Ε.Π., εφ’ όσον η μισθοδοσία τους βαρύνει τον Κρατικό Προϋπολογισμό.

Όσον αφορά στο θέμα των οχημάτων των Ιερών Μητροπόλεων, η Διαρκής Ιερά Σύνοδος καλύφθηκε πλήρως από τις διατάξεις της Υπουργικής Αποφάσεως, υπό τον όρο ότι αφορά όσα οχήματα η προμήθειά τους βαρύνει τον Κρατικό Προϋπολογισμό.

Σχετικά με το θέμα της φορολογήσεως της εκκλησιαστικής ακίνητης περιουσίας, η Διαρκής Ιερά Σύνοδος ενημερώθηκε από τον Μακαριώτατο Πρόεδρό Της για την επιστολή που έλαβε από τον Εξοχώτατο Υπουργό Οικονομικών κ. Γ. Παπακωνσταντίνου, στις 30 Νοεμβρίου ε.ε.

Γενομένης διαλογικής συζητήσεως, υπεγραμμίσθη από τα Μέλη της Διαρκούς Ιεράς Συνόδου, ως προς το θέμα της εκτάκτου εισφοράς του φόρου κατοχής περιουσίας (Ε.Τ.ΑΚ.), με σκοπό την χορήγηση από μέρους της Πολιτείας του επιδόματος Κοινωνικής Αλληλεγγύης εκτάκτως και εφ’ άπαξ δια το έτος 2009, ότι :

α. Η Εκκλησία της Ελλάδος συνεισφέροντας, όπως το πράττει πάντοτε στις κρίσιμες και δύσκολες περιστάσεις της κοινωνίας, έστω και αν δεν φέρει την ευθύνη, έρχεται αρωγός στην ανακούφιση του λαού.

β. Η Εκκλησία της Ελλάδος επειδή εξασκεί ένα τεράστιο κοινωνικό και φιλανθρωπικό έργο προς ανακούφιση των πασχόντων και αναξιοπαθούντων αδελφών μας, το οποίο επιτελείται με επτακόσια (700) περίπου Ιδρύματα στην Ιερά Αρχιεπισκοπή Αθηνών και τις Ιερές Μητροπόλεις και δαπανά εκατό εκατομμύρια ευρώ (100.000.000 ₠) ετησίως για φιλανθρωπικούς και κοινωνικούς σκοπούς, απαιτεί από την Πολιτεία τουλάχιστον, την ισότιμη μεταχείριση με το σύνολο των λοιπών Νομικών Προσώπων Δημοσίου Δικαίου (Ν.Π.Δ.Δ.).

γ. Η Εκκλησία θεωρεί αυτονόητο ότι ο οποιοσδήποτε φόρος επί της ακινήτου περιουσίας Της δεν θα περιλαμβάνει κατ’ ουδένα τρόπο τα ακίνητα που ιδιοχρησιμοποιούνται και εκείνα επί των οποίων υφίστανται οποιαδήποτε βάρη, τα οποία εμποδίζουν την ελεύθερη αξιοποίησή τους η ακίνητα που έχουν παραχωρηθεί δωρεάν η παραμένουν αναξιοποίητα, με σκοπό την ανέγερση και λειτουργία Ιδρυμάτων προνοιακού χαρακτήρα.

δ. Ως εκ τούτου η Διαρκής Ιερά Σύνοδος αποφασίζει όπως για το έτος 2009 και μόνο, η Εκκλησία της Ελλάδος, συνεισφέρει με το αναλογούν σε Αυτήν ποσόν για τα ακίνητα που αποφέρουν εισοδήματα σύμφωνα με τα ως άνω εκτεθέντα.

Τέλος η Διαρκής Ιερά Σύνοδος απεδέχθη την πρόσκληση του Εξοχωτάτου Προέδρου της Ελληνικής Κυβερνήσεως κ. Γεωργίου Παπανδρέου, να πραγματοποιηθεί συνάντηση στο Μέγαρο Μαξίμου, αποτελουμένη από τον Μακαριώτατο Πρόεδρο και πέντε μέλη Αυτής.

Εκ του Γραφείου Τύπου της Ιεράς Συνόδου