Δευτέρα, 22 Αυγούστου 2011

Ο "Ιζνογκούντ" και η αδυσώπητη μάχη των θρόνων

του Νίκου Παπαχρήστου στο AMEN.gr

Την περασμένη Πέμπτη έφυγε από την ζωή ένας από τους πιο διακεκριμένους σκιτσογράφους, ο γάλλος Ζαν Ταμπαρί, δημιουργός ενός από τους διασημότερους και πιο αστείους «κακούς» στην ιστορία των κόμικ, του βεζίρη Ιζνογκούντ.

Σατανικός, μοχθηρός, ραδιούργος και δολοπλόκος ο μεγάλος βεζίρης Ιζνογκούντ ζούσε μόνο για «να γίνει χαλίφης στη θέση του χαλίφη», ανατρέποντας τον καλό και αγαθό Χαλίφη της Βαγδάτης Χαρούν αλ Πατσάχ. Ο Ιζνογκούντ, το αστείρευτο ΕΓΩ του και οι εμμονές του, αναπόφευκτα θυμίζουν τους επίδοξους «χαλίφηδες στη θέση του χαλίφη» που ευδοκιμούν και στην εκκλησιαστική μας ζωή. Πρόσωπα που κοιμούνται και ξυπνούν με μοναδική έγνοια πως θα ανελιχθούν και θα κατακτήσουν αξιώματα και υπεύθυνες θέσεις μέσα στην ιεραρχική δομή της Εκκλησίας. 

Τέτοιες περιπτώσεις δεν είναι άγνωστες καθώς, λίγο πολύ, όλοι έχουν συναντήσει κάποιους – ευτυχώς ελάχιστους- επιεικώς υπέρμετρα φιλόδοξους κληρικούς, όλων των βαθμίδων, που «ερωτοτροπούν» με οποιονδήποτε νομίζουν ότι έχει κάποια δυνατότητα επιρροής και αξιοποιούν κάθε πρόσφορο – όχι απαραίτητα «ορθόδοξο»- μέσο για να πετύχουν τον στόχο τους. Ασφαλώς η γνωστή ρήση των Λατίνων, «ο σκοπός αγιάζει τα μέσα», δεν μπορεί και δεν επιτρέπεται να αποτελεί οδηγό συμπεριφοράς, όχι μόνο για τους κληρικούς αλλά για όλους.

Παραταύτα τέτοιου είδους συμπεριφορές γίνονται όλο και πιο εξόφθαλμες και τα «κρούσματα» πολλαπλασιάζονται διαρκώς. Χαρακτηριστική είναι η περίπτωση βορειοελλαδίτη δημοσιοσχεσίτη Μητροπολίτη που τους τελευταίους μήνες έχει προκαλέσει συζητήσεις και αμηχανία στο εσωτερικό της Ιεραρχίας με την επιμονή του και την τουλάχιστον άκομψη στάση του, να προωθεί εμμέσως – πλην όμως σαφώς- πνευματικό του τεκνίο, για Μητροπολιτικό θρόνο στην περιοχή, ο οποίος, ωστόσο, ακόμα δεν χηρεύει. Βεβαίως την ίδια Μητροπολιτική έδρα φέρεται να γλυκοκοιτάζει άλλος Μητροπολίτης ο οποίος από την ημέρα της εκλογής του δείχνει να μην είναι ικανοποιημένος με την επαρχία που του εμπιστεύθηκε η Ιεραρχία. Έχοντας προφανώς τάσεις φυγής, άφησε να διαφανεί αρκετές φορές μέχρι σήμερα η επιθυμία του να μετακινηθεί. Πλην όμως, η Ιεραρχία και ορισμένοι σημαντικοί θεσμικοί περιορισμοί φαίνεται να τον εμποδίζουν.

Οι πρωταγωνιστές και των δύο περιπτώσεων – ακραίων είναι αλήθεια – θυμίζουν έντονα τον «Ιζνογκούντ», αφού επιδιώκουν με διάφορα τερτίπια να «αλώσουν» τον Θρόνο που έχουν βάλει στο μάτι. 

Ασφαλώς, υπάρχουν και κάποιοι Ιεράρχες που φαίνεται να έχουν θέσει υψηλότερους στόχους. Σαν άλλοι «Ιζνογκουντ» σχεδιάζουν στο παρασκήνιο, με επιμέλεια και αριστοτεχνικό τρόπο, πως θα γίνουν «χαλίφης στη θέση του χαλίφη». Οι εν αναμονή Προκαθήμενοι δείχνουν ανυπόμονοι, δημιουργούν ευκαιριακές συμμαχίες, μελετούν τις εσωτερικές ισορροπίες και μετρούν τις δυνάμεις των πιθανών αντιπάλων τους. 

Βεβαίως η ύπαρξη φιλοδοξιών, όταν μάλιστα αυτές συνοδεύονται και από τα ανάλογα εφόδια, δεν είναι κάτι κακό. Εκτός και αν μετατρέπονται σε εμμονή όπως συνέβη στον κακό και πονηρό Ιζνογκούντ. Και παρά τις πολλές προσπάθειες, τις ραδιουργίες και τις δολοπλοκίες του, ο Μεγάλος Βεζίρης, κάθε φορά, έβλεπε την τελευταία στιγμή τα σχέδια του να ανατρέπονται και να χάνει τελικά ακόμα μια ευκαιρία να γίνει «χαλίφης στη θέση του χαλίφη». Κάτι που τον ανέδειξε, μέσα από τα σκίτσα του Ταμπαρί, σε έναν γραφικό διεκδικητή της εξουσίας…

Δεν υπάρχουν σχόλια: