Σύνδεσμος Κληρικών Χίου

"Οφειλόμενη απάντηση στις δηλώσεις του Γ. Γ. Θρησκευμάτων"

2012-01-27T19:47:00.000+02:00

του Πρωτοπρεσβυτέρου Ιωάννη Κατωπόδη, Αντιπροέδρου του Ι. Σ. Κ. Ε., Πρώην Εκπαιδευτικού

Μετά τις δηλώσεις του Γ. Γραμματέα Θρησκευμάτων κ. Γιώργου Καλαντζή (εξ αφορμής της επερωτήσεως του τομεάρχη της Ν.Δ. κ. Ν. Νικολόπουλου για το θέμα των Κληρικών που κατέχουν και 1 θέση στο δημόσιο), αναρωτιέμαι, αν αυτές οι δηλώσεις δεν είναι λαϊκισμός ελεεινής μορφής, τότε τι άλλο μπορεί να είναι ο λαϊκισμός!!

Μετά το «όλοι μαζί τα φάγαμε» του κ. Πάγκαλου, που προσπάθησε να δημιουργήσει ηθικό πρόβλημα στους Έλληνες και να ακολουθήσουν οι «πωλητικές» των μνημονίων και των στυγνών αντικοινωνικών οικονομικών μέτρων, που τελικά φαίνεται να μην τελεσφορούν, έρχεται ο κ. Γ. Γ. Θρησκευμάτων να δημιουργήσει ηθικό πρόβλημα στους Εκπαιδευτικούς- Ιερείς, με το σκεπτικό ότι λαμβάνουν 2 μισθούς ? για τις 2 θέσεις που υπηρετούν, χωρίς ο ίδιος ή η Κυβέρνηση να έχει ηθικό πρόβλημα με το γεγονός ότι στη δεύτερη θέση θα πρέπει κανείς να εργάζεται «τσάμπα», για 250 ευρώ, κατά πλήρη απασχόληση για την οποία οι συνάδελφοί του θα πληρώνονται στο ακέραιο.

Ο κ. Καλαντζής παρακάμπτει το Σύνταγμα, τους νόμους, τις αποφάσεις των Ανωτάτων Δικαστηρίων, και ψευδόμενος αναφέρει για 2 θέσεις των Εκπαιδευτικών-Κληρικών στο δημόσιο!!!!!

Πραγματικά αποτελεί απαράδεκτο γεγονός, ότι έγινε συνεννόηση μεταξύ Πολιτείας και Εκκλησίας, για το θέμα των κληρικών που κατέχουν και θέση στο δημόσιο και αποφάσισαν ερήμην των ενδιαφερομένων.

Δεν αποτελεί προνόμιο, ούτε χατιρική κομματική πράξη το ότι ένας Ιερέας είναι και Εκπαιδευτικός. Αυτό το προβλέπει ο νόμος και οι κληρικοί αυτοί είναι κατά πάντα νομοταγείς, πληρώνοντας φόρους, επί των συνολικών αποδοχών τους αρκετά αυξημένους. Δεν τοποθετήθηκαν από παραθυράκια νόμων, ούτε από κλαδικές κομμάτων, αλλά βάσει επετηρίδων ή ΑΣΕΠ.

Επί πλέον δεν ευθύνονται οι εν λόγω Κληρικοί-Εκπαιδευτικοί για την οικονομική κατάσταση της χώρας, αλλά αυτοί που σήμερα κάνουν και τους τιμητές των νομιμοφρόνων και άγρια φορολογουμένων πολιτών.

Είναι κατά τον κ. Γ. Γραμματέα προνόμιο το να εργάζεσαι και να πληρώνεσαι για τη δουλειά σου? Και θριαμβολογεί για το κατόρθωμα της ανεργίας, των απολύσεων και της μείωσης των αποδοχών και δείχνει ότι αυτή η κατάντια της χώρας και των πολιτών της είναι η σωστή;

Αλήθεια γνωρίζει ο κ. Γ. Γ. για ποιο ποσον αποδοχών μιλάει;

Αυτόν ποιος τον διόρισε και πώς, και πόσα παίρνει;

Άραγε η δουλειά του σε ποσότητα και ποιότητα είναι περισσότερη και καλύτερη από ενός Κληρικού –Εκπαιδευτικού;

Λυπάμαι, αλλά δεν είναι τυχαίο που η χώρα αυτή, με τέτοιους ανθρώπους στην δημόσια διοίκηση και με τέτοιες απόψεις και πρακτικές έφτασε σε αυτό το σημείο που είναι σήμερα.

Πηγή: www.amen.gr

Από το Υπουργείο Υγείας για την "Παροχή συσσιτίων και τροφίμων - Αρωγή στις κοινωνικά ασθενέστερες ομάδες"

2012-01-26T23:38:00.000+02:00

ΕΞ. ΕΠΕΙΓΟΝ

ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑ Αθήνα 19/01/2012

ΥΠΟΥΡΓΕΙΟ ΥΓΕΙΑΣ & ΚΟΙΝ. ΑΛΛΗΛΕΓΓΥΗΣ

ΓΕΝΙΚΗ Δ/ΝΣΗ ΔΗΜΟΣΙΑΣ ΥΓΕΙΑΣ & Αριθ.πρωτ. Υ1γ/Γ.Π/οίκ. 9420

ΠΟΙΟΤΗΤΑΣ ΖΩΗΣ

Δ/ΝΣΗ ΔΗΜΟΣΙΑΣ ΥΓΙΕΙΝΗΣ

ΤΜΗΜΑ ΥΓΕΙΟΝΟΜΙΚΩΝ ΚΑΝΟΝΙΣΜΩΝ

ΔΗΜΟΣΙΑΣ ΥΓΕΙΑΣ ΠΡΟΣ :

Ταχ. Δ/νση : Αριστοτέλους 17

Ταχ. Κώδικας : 10187 Αθήνα

Πληροφορίες : Χεργκελετζάκη Μ. Π.Α.

Τηλέφωνο : 210 5221089

FAX : 210 5233563

ΘΕΜΑ: «Παροχή συσσιτίων και τροφίμων - Αρωγή στις κοινωνικά ασθενέστερες ομάδες»

Σχετ. : α) Η υπ’αρίθμ. Α1β/8577/83 (ΦΕΚ 526/83, τ.Β. 24-9-83) Υγειονομική Διάταξη, όπως έχει τροποποιηθεί έως σήμερα

β) Ο Ν. 3325/11-3-2005 (ΦΕΚ 68/τ.Α΄/2005) «Ίδρυση και λειτουργία βιομηχανικών – βιοτεχνικών εγκαταστάσεων στο πλαίσιο της αειφόρου ανάπτυξης και άλλες διατάξεις»

Για τις παροχές συσσιτίων, που διενεργούνται σε όλη τη χώρα, από δήμους, ενορίες εκκλησιών και μη κερδοσκοπικούς οργανισμούς, για φιλανθρωπικό σκοπό, δεν προβλέπεται από την υγειονομική νομοθεσία η έκδοση άδειας ίδρυσης και λειτουργίας επιχείρησης υγειονομικού ενδιαφέροντος.
Όμως η παροχή συσσιτίων αποτελεί ένα γεγονός πραγματικό και έκτακτο. Για τους λόγους αυτούς έχει ιδιαίτερο υγειονομικό ενδιαφέρον, όσον αφορά την προστασία της δημόσιας υγείας και επειδή όλο και αυξάνεται ο αριθμός των ατόμων που προσφεύγουν σε κέντρα παροχής συσσιτίου για την ικανοποίηση της βασικής ανάγκης για σίτιση, θα πρέπει να διενεργείται οργανωμένα και από επίσημους φορείς π.χ. από τους δήμους ή τις ενορίες των εκκλησιών ή από μη κυβερνητικές οργανώσεις. Απαγορεύεται η παροχή μη οργανωμένου συσσιτίου και από μη αρμόδιους φορείς.

Οι παραπάνω φορείς, οι οποίοι ασχολούνται με την παροχή οργανωμένου συσσιτίου, θα πρέπει να ενημερώνουν γραπτώς και εγκαίρως, για την δραστηριότητά τους αυτή και να συνεργάζονται με τις κατά τόπους Υγειονομικές Υπηρεσίες των Περιφερειακών Ενοτήτων στις οποίες ανήκουν, ώστε οι Υγειονομικές Υπηρεσίες να είναι ενήμερες για τον προμηθευτή - παρασκευαστή, τον τόπο, τον χώρο και τον χρόνο διάθεσης των συσσιτίων.

Οι Υγειονομικές Υπηρεσίες, από την πλευρά τους, μόλις ενημερωθούν θα πρέπει να μεριμνούν για τον υγειονομικό έλεγχο, έτσι ώστε σε όλα τα στάδια, από την προμήθεια των πρώτων υλών μέχρι και την προσφορά των γευμάτων, να μπορεί να υπάρχει επίβλεψη της εφαρμογής όλων των υγειονομικών όρων και προϋποθέσεων, προκειμένου να διασφαλίζεται η υγιεινή των προσφερόμενων γευμάτων.

Οι Υγειονομικές Υπηρεσίες παρακαλούνται να διεξάγουν το παραπάνω έργο τους, με πνεύμα καλής συνεργασίας, προσφέροντας όσο μπορούν τη συνδρομή και την υποστήριξή τους.

Παρακάτω παραθέτουμε μερικές βασικές οδηγίες υγιεινής για όσους ασχολούνται με την παρασκευή και διάθεση συσσιτίων:

Α) Στην περίπτωση που η προμήθεια των έτοιμων γευμάτων γίνεται από επιχειρήσεις μαζικής εστίασης (catering), ή από Καταστήματα – Επιχειρήσεις Υγειονομικού Ενδιαφέροντος ή άλλους φορείς, οι οποίοι παρασκευάζουν και προσφέρουν έτοιμα γεύματα σε συσσίτια (π.χ. Εκπαιδευτικά Ιδρύματα) θα πρέπει αυτά να κατέχουν άδεια ίδρυσης και λειτουργίας, σύμφωνα με τα παραπάνω σχετικά.

Β) Σε κάθε άλλη περίπτωση, όσοι ασχολούνται με την παρασκευή και την Παροχή των συσσιτίων, θα πρέπει να ακολουθούν βασικούς κανόνες υγιεινής, ώστε να διασφαλίζεται όσο το δυνατόν καλύτερα η υγιεινή των γευμάτων και κατά συνέπεια η προστασία της Δημόσιας Υγείας.

Ατομική Υγιεινή

1.Πλένουμε καλά τα χέρια μας:

o μετά τη χρήση τουαλέτας oπριν ξεκινήσουμε το μαγείρεμα

o μετά από χειρισμό ωμών τροφίμων (κρέας, κοτόπουλο, αυγά κ.α.)

o μετά από φύσημα της μύτης, φτάρνισμα, βήχα

o μετά από χειρισμό σκουπιδιών oμετά από χειρισμό χημικών ουσιών (π.χ. προϊόντα καθαρισμού)

2. Έχουμε πάντα καθαρά και κομμένα νύχια.

3. Όταν μαγειρεύουμε έχουμε τα μαλλιά μας μαζεμένα, εάν είναι μακριά, και ακόμη καλύτερα τα έχουμε καλυμμένα με σκούφο ή μαντήλι.

4. Όταν μαγειρεύουμε φοράμε πάντα καθαρή ποδιά.

5. Δεν καπνίζουμε ποτέ την ώρα που μαγειρεύουμε.

6. Δεν βήχουμε και δεν φταρνιζόμαστε πάνω από τα τρόφιμα.

7. Δεν μαγειρεύουμε όταν έχουμε τραύματα ή πληγές στα χέρια μας.

8. Δεν μαγειρεύουμε όταν είμαστε άρρωστοι (όταν έχουμε πυρετό, διάρροια, εμετούς, ναυτία)

Υγιεινή στο χώρο του παρασκευαστηρίου

•Διατηρούμε το χώρο του μαγειρείου πάντα καθαρό.

•Προστατεύουμε το μαγειρείο από μύγες, κατσαρίδες, ποντίκια, βάζοντας σίτες Νο 16, όπου υπάρχουν ανοίγματα (π.χ. παράθυρα).

•Χρησιμοποιούμε ξεχωριστά σκεύη και εργαλεία (π.χ. μαχαίρια) για τα ωμά τρόφιμα και διαφορετικά για τα μαγειρεμένα. Επίσης διαφορετικά για τα κρέατα, κοτόπουλα και διαφορετικά για τα λαχανικά.

•Καθαρίζουμε καλά και πλένουμε με ζεστό νερό και απορρυπαντικό - απολυμαντικό τους πάγκους εργασίας, τα τραπέζια, τα σκεύη (κατσαρόλες, ταψιά), τα εργαλεία και τα μηχανήματα μετά το τέλος του μαγειρέματος.

•Τα απορρίμματα να συλλέγονται σε σακούλες, οι οποίες θα πρέπει να κλείνουν καλά και να απορρίπτονται στους κάδους απορριμμάτων σε τακτά χρονικά διαστήματα.

•Οι κάδοι απορριμμάτων (σκουπιδιών) που υπάρχουν στο χώρο, καλό θα ήταν να είναι κλειστού τύπου (με καπάκι), ποδοκίνητοι με πεντάλ, για να μην χρειάζεται να πιάνεται με τα χέρια το καπάκι και να διατηρούνται πάντα καθαροί.

•Στο χώρο του μαγειρείου απαγορεύεται η είσοδος και η διατήρηση κατοικίδιων ή άλλων ζώων.

ΨΥΓΕΙΑ

Στο ψυγείο δεν βάζουμε ποτέ τα τρόφιμα ανακατεμένα και δεν το παραφορτώνουμε.
Τα έτοιμα μαγειρεμένα τρόφιμα τα τοποθετούμε στα πάνω ράφια και τα ωμά στα κάτω ράφια, έτσι ώστε να αποφευχθεί η τυχόν επιμόλυνση των τροφίμων εάν στάξουν τα ωμά πάνω στα έτοιμα τρόφιμα.

Οι θερμοκρασίες στο εσωτερικό των ψυγείων θα πρέπει να είναι :

Για την συντήρηση 2ο έως 5ο C (βαθμούς Κελσίου)
Για την κατάψυξη -18ο C (βαθμούς Κελσίου)

Ελέγχουμε την θερμοκρασία των ψυγείων με θερμόμετρα χωρίς υδράργυρο.
Απαγορεύεται να καταψύξουμε ξανά κάποιο προϊόν το οποίο έχει ξεπαγώσει Καθαρίζουμε τακτικά τα ψυγεία

ΤΡΟΦΙΜΑ
Κατά την παραλαβή των πρώτων υλών προσέχουμε την ποιότητα των προϊόντων και ιδιαίτερα την ημερομηνία λήξης αυτών.
Πετάμε τα ληγμένα τρόφιμα και δεν τα χρησιμοποιούμε ποτέ.
Τα ζεστά μαγειρεμένα τρόφιμα, μέχρι να καταναλωθούν, πρέπει να διατηρούνται σε θερμοθαλάμους, με θερμοκρασία από 60ο C (βαθμούς Κελσίου) και πάνω.
Τα ευαλλοίωτα τρόφιμα (γάλα, αυγά, κρέας, κοτόπουλα κ.α.) πρέπει να διατηρούνται εντός των ψυγείων.
Τα τρόφιμα κατά την αποθήκευση διατηρούνται σε καθαρό χώρο και θα πρέπει να είναι ξεχωριστά και μακριά τοποθετημένα από άλλα προϊόντα όπως καθαριστικά, εντομοκτόνα κ.α. για μη μόλυνση των τροφίμων.
Πλένουμε πολύ καλά τα τρόφιμα που θα καταναλωθούν ωμά και δεν θα μαγειρευτούν (π.χ. φρούτα , λαχανικά)

Το νερό που χρησιμοποιείται πάντα να είναι πόσιμο.

Η διάθεση των μερίδων του συσσιτίου να γίνεται σε σκεύη μιας χρήσης. Σε περίπτωση που χρησιμοποιούνται περιέκτες (δοχεία) των σιτιζομένων, αυτά να είναι καθαρά και να κλείνουν.

Επειδή και τα Κοινωνικά Παντοπωλεία, τα Κοινωνικά Καφενεία κλπ. που ανήκουν σε επίσημους φορείς ή Μ.Κ.Ο. και τα οποία εξυπηρετούν κοινωνικά ασθενείς ομάδες, είναι ένα έκτακτο και πραγματικό γεγονός, υπόκεινται και αυτά σε υγειονομικό έλεγχο από τις αρμόδιες υγειονομικές υπηρεσίες όπως κάθε Κατάστημα Υγειονομικού Ενδιαφέροντος και οφείλουν να τηρούν όλα τα ανωτέρω σχετικά.

Παρακαλούμε τις Υγειονομικές Υπηρεσίες όπως ενημερώνουν εγγράφως την Υπηρεσία μας, σχετικά με τους παραπάνω ελέγχους.

ΠΡΟΣ: Ο ΓΕΝΙΚΟΣ ΓΡΑΜΜΑΤΕΑΣ
1. Όλες τις Αποκεντρωμένες ΔΗΜΟΣΙΑΣ ΥΓΕΙΑΣ
Διοικήσεις της χώρας
Υπ’ όψιν κ.κ. Γενικών Γραμματέων ΑΝΤ. ΔΗΜΟΠΟΥΛΟΣ
Έδρες τους
2. Όλες τις Περιφερειακές
Αυτοδιοικήσεις της χώρας
α) Υπ’ όψιν κ.κ. Περιφερειαρχών
Έδρες τους
β) Γενικές Διευθύνσεις Δημόσιας Υγείας
& Κοινωνικής Μέριμνας
β.1.) Δ/νσεις Περιβαλλοντικής Υγιεινής
& Υγειονομικού Ελέγχου
Περιφερειακών Ενοτήτων
Έδρες τους
β.2) Δ/νσεις Δημ. Υγείας
& Κοινωνικής Μέριμνας
Τμήματα Περιβαλλοντικής Υγιεινής
& Υγειονομικού Ελέγχου
Περιφερειακών Ενοτήτων
Έδρες τους
3. ΚΕΔΕ Ακαδημίας 65
& Γενναδίου
Τ.Κ. 10678 Αθήνα
( με την παράκληση να
ενημερώσει όλους τους
Δήμους της χώρας)
4. Ιερά Σύνοδος Εκκλησίας της
Ελλάδας
Ιασίου 1 Τ.Κ. 11521 Αθήνα
( με την παράκληση να
ενημερώσει όλες τις Μητροπόλεις
& τις ενορίες της χώρας)

ΚΟΙΝΟΠΟΙΗΣΗ :
1. ΕΦΕΤ Γραφείο Προέδρου
Κηφισίας 124 & Ιατρίδου 2
Τ.Κ. 11526 Αθήνα
2. ΚΕΕΛΠΝΟ Γραφείο Προέδρου
Αγράφων 3-5
Τ.Κ. 15123 Μαρούσι

ΕΣΩΤΕΡΙΚΗ ΔΙΑΝΟΜΗ:
1. Γραφείο κ. Υπουργού
2. Γραφεία κ. Υφυπουργών
3. Γραφεία κ.κ. Γεν. Γραμματέων
4. Γραφείο Γεν. Δ/ντή Πρόνοιας
5. Γραφείο Γεν. Δ/ντριας Δημόσιας Υγείας
& Ποιότητας Ζωής
6. Δ/νση Κοινωνικής Αντίληψης και Αλληλεγγύης
7. Δ/νση Δημόσιας Υγιεινής

Πηγή: efimeriosgr.blogspot.com, et.diavgeia.gov.gr/f/yyka/ada

AΓΑΠΩ ΤΗ ΖΩΗ, ΟΔΗΓΩ ΜΕ ΑΣΦΑΛΕΙΑ

2012-01-25T23:37:00.001+02:00

500 μαθητές Γ΄τάξης Γυμνάσιου και Α’ Λύκειου από τα σχολεία του νησιού παρακολούθησαν την ημερίδα οδικής ασφάλειας που πραγματοποιήθηκε Τρίτη και Τετάρτη, από τη διεύθυνση δευτεροβάθμιας εκπαίδευσης και το ινστιτούτο οδικής ασφάλειας «Πάνος Μυλωνάς».

Στα πλαίσια της ημερίδας τα παιδιά, πέρα από την ενημέρωση για την πρόληψη των τροχαίων, είχαν την δυνατότητα να δουν πως είναι να οδηγεί κάποιος υπό την επήρεια αλκοόλ με την βοήθεια μιας ειδικής μάσκας αλλά και να συμμετάσχουν σε δράση συγκέντρωσης κατά την οδήγηση.. «Κάθε μέρα χάνουν τη ζωή τους στους ελληνικούς δρόμους τουλάχιστον 6 άτομα» δηλώνει εκ μέρους του Ινστιτούτου Οδικής Ασφάλειας ο Ευγένειος Πατούμενος συμπληρώνοντας ότι οι δράσεις αυτές κυρίως μέσα από την βιωματική μάθηση έχουν σαν στόχο την ευαισθητοποίηση και ενημέρωση των παιδιών που είναι οι μελλοντικοί οδηγοί. Στο ίδιο μήκος κύματος και οι δηλώσεις της υπεύθυνης προγραμμάτων αγωγής υγείας της Δευτεροβάθμιας εκπαίδευσης Δ. Καλογεράκη, που σημείωσε ότι η βιωματική μάθηση είναι από τους πιο αποτελεσματικούς τρόπους εκπαίδευσης των νέων.

Όσον αφορά τα αποτελέσματα των προγραμμάτων και των εκδηλώσεων αυτών η ίδια επεσήμανε ότι είναι πολύ ενθαρρυντικό το γεγονός ότι μέσα στο 2011 δεν θρηνήσαμε κανένα μαθητή στο βωμό της ασφάλτου κάτι που πρέπει να συνεχιστεί. Οι δράσεις της δευτεροβάθμιας γύρω από την οδική ασφάλεια, πέρα από τα προγράμματα που υλοποιούνται στα σχολεία, ολοκληρώνονται την Παρασκευή με λογοτεχνικό διαγωνισμό που θα γίνει στο ΕΠΑΛ Χίου ενώ μέχρι και το τέλος του μήνα φιλοξενείται στη γκαλερί του Ομηρείου έκθεση ζωγραφικής με τίτλο «οδηγώ με ασφάλεια – αγαπώ τη ζωη».

Πηγή: ΠΑΤΡΙΔΑ TV

O Γ.Γ. Θρησκευμάτων για τη μισθοδοσία των κληρικών που κατέχουν και δεύτερη θέση στο Δημόσιο

2012-01-25T23:10:00.001+02:00

Τη σύμφωνη γνώμη της Εκκλησίας της Ελλάδος για τις ρυθμίσεις στο θέμα της μισθοδοσίας των κληρικών που κατέχουν και δεύτερη θέση στο Δημόσιο επικαλείται με σημερινή σχετική δήλωσή του ο Γενικός Γραμματέας Θρησκευμάτων Γιώργος Καλαντζής. "Πέντε μήνες μετά, ο Τομεάρχης Εργασίας και Κοινωνικής Ασφάλισης της ΝΔ με ερώτησή του εμφανίζει την Νέα Δημοκρατία και την Εκκλησία να επιθυμούν από κοινού την διατήρηση προνομίων σε μια εποχή ανεργίας, απολύσεων και μείωσης του εισοδήματος όλων", τονίζει, μεταξύ άλλων, ο κ.Γιώργος Καλαντζής.

Ακολουθεί η δήλωση του Γ.Γ.Θρησκευμάτων:

Η Εκκλησία της Ελλάδος στη 2η συνεδρίαση της «Επιτροπής για τη μελέτη και επίλυση θεμάτων που απασχολούν την Εκκλησία της Ελλάδος», στις 14/07/2011, συμφώνησε να ισχύσει και για τους κληρικούς ό,τι ισχύει για όλους τους άλλους πολίτες που κατέχουν δύο θέσεις στο Δημόσιο.

Πέντε μήνες μετά, ο Τομεάρχης Εργασίας και Κοινωνικής Ασφάλισης της ΝΔ με ερώτησή του εμφανίζει την Νέα Δημοκρατία και την Εκκλησία να επιθυμούν από κοινού την διατήρηση προνομίων σε μια εποχή ανεργίας, απολύσεων και μείωσης του εισοδήματος όλων. Πίσω από τις νομοτεχνικές διατυπώσεις, η αλήθεια είναι ότι ζητά από την Υπουργό Παιδείας να αποδεχθεί τη διατήρηση ενός προνομίου μερικών εκατοντάδων κληρικών (σε σύνολο 10.900) να κατέχουν δύο θέσεις και να λαμβάνουν δύο μισθούς από το Δημόσιο, την ώρα που κάθε μέρα δεκάδες συμπολίτες μας χάνουν την δουλειά τους.

Το πραγματικό ερώτημα, και σε αυτή την περίπτωση, είναι απλό:

Πρέπει ή όχι να καταργηθούν τα προνόμια; Πρέπει ή όχι να γίνουν οι μεταρρυθμίσεις για να σωθεί η χώρα;

Πηγή: www.amen.gr

Τα Θρησκευτικά στην Ειδική Αγωγή. Πρωτότυπη έκδοση της Ιεράς Μητροπόλεως Δημητριάδος.

2012-01-25T20:28:00.000+02:00

Μια νέα πρωτοβουλία της Ιεράς Μητροπόλεως Δημητριάδος & Αλμυρού προστίθεται στο ποιμαντικό της έργο. Πρόκειται για την έκδοση του βιβλίου «Τα Θρησκευτικά στην Ειδική Αγωγή», με σκοπό την καλλιέργεια της θρησκευτικότητας στα παιδιά με ειδικές εκπαιδευτικές ανάγκες.

Η ιδέα για τη συγγραφή του προέκυψε από την αναγκαιότητα να καλυφθεί το κενό της διδασκαλίας του μαθήματος των θρησκευτικών στην ειδική αγωγή. Μέχρι σήμερα, το μάθημα των θρησκευτικών, αν και εντάσσεται στα ανάλογα αναλυτικά προγράμματα ειδικής αγωγής, εντούτοις, σε κανένα σχολικό πλαίσιο ειδικής αγωγής δεν υπάρχει σχετικό εγχειρίδιο - βιβλίο, όχι μόνο για το μάθημα των θρησκευτικών, αλλά και για τα υπόλοιπα σχολικά μαθήματα.

Το εν λόγω βιβλίο είναι αποτέλεσμα της συνεργασίας διαφόρων ειδικοτήτων. Μια ομάδα ανθρώπων, όπως ο κ. Γεώργιος Μυλωνάς, δάσκαλος ειδικής αγωγής, η κ. Σταυρούλα Τσέλια, ψυχολόγος, ο κ. Γεώργιος Γιαννιός, θεολόγος, ο κ. Βασίλης Βούγιας, κοινωνιολόγος - κοινωνικός λειτουργός, οι κυρίες Σεραϊνα Αντωνοπούλου, Ασημούλα Βαλαή, δασκάλες ειδικής αγωγής, η κ. Νανά Τσεκούρα, ειδική νηπιαγωγός, και η κ. Ζωή Φωτοπούλου, μουσικός εργάστηκαν επί μήνες καταθέτοντας την επαγγελματική τους εμπειρία, για να δημιουργήσουν ένα βιβλίο ανάλογο με τις δυνατότητες των παιδιών με ειδικές εκπαιδευτικές ανάγκες. Στην ευρύτερη ομάδα συνεργασίας ανήκουν ο εικαστικός - ζωγράφος κ. Νικόλαος Ποδιάς, ο οποίος φιλοτέχνησε τις εικόνες του βιβλίου, ο φιλόλογος κ. Νικόλαος Ράπτης, ο οποίος επιμελήθηκε φιλολογικά το όλο εγχείρημα, καθώς και η κ. Ευαγγελία Γουργιώτη, ειδική εφαρμογών με πολυμέσα, η οποία είχε και την ευθύνη του ηλεκτρονικού σχεδιασμού.

Το βιβλίο διαιρείται σε τρία μέρη. Το πρώτο μέρος διαπραγματεύεται τη σχέση ειδικής αγωγής και θρησκευτικότητας του παιδιού. Το δεύτερο μέρος χωρίζεται σε δύο ενότητες: Η πρώτη ενότητα, έχει γενικό τίτλο «Η ιστορία του Χριστού μας», και η δεύτερη ενότητα, έχει γενικό τίτλο «Ο Χριστός στη ζωή μας». Το τρίτο και τελευταίο μέρος του βιβλίου περιέχει ένα προτεινόμενο σχέδιο διδασκαλίας για το 1ο μάθημα, «Η δημιουργία του κόσμου», το οποίο ο εκπαιδευτικός της τάξης μπορεί να προσαρμόσει ανάλογα με το μαθησιακό επίπεδο των μαθητών του.

Το βιβλίο μπορεί να χρησιμοποιηθεί από κάθε εκπαιδευτικό ειδικής αγωγής, αυτούσιο ή προσαρμοσμένο, τόσο στην πρωτοβάθμια εκπαίδευση, π.χ. ειδικά νηπιαγωγεία, ειδικά δημοτικά σχολεία, όσο και στη δευτεροβάθμια εκπαίδευση, π.χ. Ε.Ε.Ε.Ε.Κ., Τ.Ε.Ε. ειδικής αγωγής όπως και στα τμήματα Ένταξης και των δύο βαθμίδων εκπαίδευσης.

Αξίζει να σημειωθεί πως το βιβλίο «Τα Θρησκευτικά στην Ειδική Αγωγή» είναι αφιερωμένο στους μαθητές του Ειδικού Σχολείου Αλμυρού, μιας και η ιδέα υλοποίησής του ξεκίνησε από το χώρο αυτό σε συνεργασία πάντα με την Ιερά Μητρόπολη Δημητριάδος και Αλμυρού.

Μπορείτε εδώ να κατεβάσετε σε ηλεκτρονική μορφή ολόκληρο το βιβλίο!

Πηγή: imd.gr

Προς τον Σεβασμιότατο (Για την αποκατάσταση του Ιωακείμ Στρουμπή)

2012-01-25T19:43:00.000+02:00

Γράφει η εφημερίδα Η ΑΛΗΘΕΙΑ, 23/01/2012 σελ. 3

Προς τον Σεβασµιότατο

ΑΠΟ τον αγαπητό µας κ. Πάνο Καρασούλη από το µακρινό Βανκούβερ, το παρακάτω µήνυµα, µέσω του∆ηµήτρη Φρεζούλη,προς τον Μητροπολίτη Χίου: «Αν δεις τον Σεβασµιότατο π. Μάρκο διαβίβασέ του τα σέβη µου και ότι ο θείος του Στελλίκος, συµµαθητής και φίλος µου, θα αγάλλεται παρακολουθώντας τη διαδροµή του. Πες του ακόµη, ότι στα αποκαλυπτήρια της προτοµής του θυµιανούση ∆εσπότη Ιωακείµ Στρουµπή, θυµάµαι να διαβάζει ο ίδιος την επιστολή του ∆ιονυσίου προς την Ιερά Σύνοδο για την αποκατάστασή του. Αναµένουµε τη συνέχεια. Σας χαιρετώ µε αγάπη, Παναγιώτης». Σεβασµιότατε, επειδή δεν σας είδαµε σας το παραθέτουµε γραπτώς.

Διαβάστε ακόμα:

Μητροπολίτης Χίου Ιωακείμ Η ΠΟΡΕΙΑ, Η ΔΡΑΣΗ ΚΑΙ Η ΔΙΩΞΗ ΤΟΥ

Ένα έντιμο βιβλίο για τον Ιωακείμ (Στρουμπή) Ο ΟΠΟΙΟΣ ΑΚΟΜΑ «ΠΕΡΙΜΕΝΕΙ» ΤΗ ΔΙΚΑΙΩΣΗ ΤΟΥ…

Για τον Ιωακείμ Στρουμπή: «Εκοιμήθη πάμπτωχος»

"Πανχιακό κάλεσμα" (του καπετάν Μιχάλη Καριάμη)

∆εν ξεχνάµε τον Ιωακείµ (Του ΑΝ∆ΡΕΑ ΜΙΧΑΗΛΙ∆Η)

Παπάς διαδηλωτής έξω από την ΔΕΗ για το χαράτσι . (video)

2012-01-25T19:20:00.000+02:00

Ο γνωστός αγωνιστής παπάς Χρήστος Ζαρκαδούλας από την Ανατολική Φθιώτιδα δεν θα μπορούσε να λείπει από τους αγώνες ενάντια στο χαράτσι της ΔΕΗ. Το πρωί της Τετάρτης ένωσε για μια ακόμη φορά την φωνή του με τα μέλη του ΠΑΜΕ, με τους αγρότες της ΠΑΣΥ και διαδήλωσε έξω από το υποκατάστημα της ΔΕΗ στην Λαμία ζητώντας κανένας Έλληνας να μην πληρώσει το τέλος ακινήτων.

Ο παπα Χρήστος θεωρεί πως όλοι οι παπάδες πρέπει να γίνουν μπροστάρηδες σε αυτές τις δύσκολες ώρες για την πατρίδα. Συμμετέχει στην Παγκληρική Αγωνιστική Κίνηση Κληρικών και Λαϊκών ενώ καμαρώνει για την συμμετοχή του στις διαδηλώσεις κατά της παγκοσμιοποίησης στην Γένοβα.

Πηγή: www.lamiastar.gr

Ο Άγιος Γρηγόριος ο Θεολόγος και η ελληνική παιδεία

2012-01-24T21:56:00.001+02:00

Στίς 25 Ἰανουαρίου ἡ Ἐκκλησία μας τιμᾶ τή μνήμη τοῦ Ἁγίου Γρηγορίου τοῦ Θεολόγου καί στίς 30 τοῦ ἰδίου μηνός τόν τιμοῦμε καί πάλι μαζί μέ τόν Μέγα Βασίλειο καί τόν Ἅγιο Ἰωάννη τόν Χρυσόστομο. Πρόκειται γιά τούς Τρεῖς Ἱεράρχες, κορυφαίους Πατέρες τῆς Ἐκκλησίας μας και προστάτες τῆς ἑλληνικῆς παιδείας. Εἶναι κατάλληλη, λοιπόν, ἡ εὐκαιρία νά θυμηθοῦμε τίς ἀπόψεις τοῦ Ἁγίου Γρηγορίου τοῦ Ναζιανζηνοῦ γιά τήν ἑλληνική παιδεία, τήν ἀρχαία γραμματεία καί γιά τό πολυσυζητημένο-σήμερα-ζήτημα τῆς ἑλληνικότητας.

Ὁ Ἅγιος τόν 4ο αἰῶνα μ.Χ. εἶχε νά ἀντιμετωπίσει δύο διαφορετικές ἀμφισβητήσεις. Ἀπό τή μία πλευρά εἶχε τούς «ὑπεράγαν Ὀρθοδόξους», οἱ ὁποῖοι πίστευαν ὅτι ὁ Χριστιανός δέν πρέπει νά μελετᾶ τά ἀρχαιοελληνικά κείμενα γιά νά μή ἀλλοτριωθεῖ ἡ πίστη του. Ἀπό τήν ἄλλη πλευρά ὁ αὐτοκράτωρ Ἰουλιανός, ὁ γνωστός καί ὡς Παραβάτης ἤ Ἀποστάτης, εἶχε ἀπαγορεύσει στούς Χριστιανούς καί νά διδάσκουν καί νά διδάσκονται τά ἀρχαῖα ἑλληνικά κείμενα. Τηρουμένων τῶν ἀναλογιῶν βρίσκω κάποιες ἀντιστοιχίες μέ τίς συζητήσεις πού γίνονται στήν ἐποχή μας. Ἄν καί ἀπέχουμε 17 αἰῶνες ἀπό τήν ἐποχή τοῦ Ἁγίου Γρηγορίου, ἔχουμε καί σήμερα ὁρισμένους πού μᾶς καλοῦν νά εἴμαστε μόνον Χριστιανοί καί νά μήν τονίζουμε τήν ἑλληνιότητά μας καί ἄλλους στήν ἀντίπερα ὄχθη πού ζητοῦν νά εἴμαστε μόνον Ἕλληνες καί ὄχι Χριστιανοί. Ἡ ἰσορροπία μεταξύ αὐτῶν τῶν δύο ἄκρων εἶμαι βέβαιος ὅτι βρίσκεται στά κείμενα τῶν μεγάλων Πατέρων τῆς Ἐκκλησίας μας καί κατ’ἐξοχήν τοῦ Ἁγίου Γρηγορίου.

Πρός τούς Χριστιανούς πού ἀπέρριπταν τήν κλασική ἑλληνική παιδεία ὁ Ἅγιος Γρηγόριος, ἄριστος μελετητής καί γνώστης τῶν ἑλληνικῆς φιλοσοφίας, ἀπαντᾶ μέ μία χαρακτηριστική ἐπισήμανσή του στόν «Ἐπιτάφιον εἰς τόν Μέγαν Βασίλειον»(1), τήν ὁποία παραθέτω σέ νεοελληνική ἀπόδοση ἀπό τόν Καθηγητή Εὐάγγελο Θεοδώρου:

«Νομίζω πώς ἔχει γίνει παραδεκτό ἀπ’ ὅλους τούς συνετούς ἀνθρώπους ὅτι ἡ παιδεία εἶναι τό πρῶτο ἀπό τά ἀγαθά πού ἔχουμε. Καί ὄχι μόνο ἡ χριστιανική μας παιδεία, πού εἶναι ἡ ἐκλεκτότερη καί ἐπιδιώκει τή σωτηρία καί τό κάλλος τῶν θείων πραγμάτων, τά ὁποῖα μόνο μέ τόν νοῦ συλλαμβάνονται. Ἀλλά καί ἡ ἐξωχριστιανική παιδεία, τήν ὁποία πολλοί χριστιανοί, ἔχοντας σχηματίσει λανθασμένη ἀντίληψη γι’ αὐτήν, τήν περιφρονοῦν, ἐπειδή, λέγουν, κρύβει δόλιους σκοπούς, εἶναι ἐπικίνδυνη καί ἀπομακρύνει ἀπό τόν Θεό. Γιατί ὅπως ἀκριβῶς δέν πρέπει νά περιφρονοῦμε τόιν οὐρανό, τή γῆ καί τόν ἀέρα, καί ὅσα ὑπάρχουν σ’ αὐτά, ἐπειδή μερικοί ἔχουν σχηματίσει λανθασμένη ἀντίληψη καί, ἀντί νά λατρεύουν τόν Θεό, λατρεύουν τά δημιουργήματά Του, ἀλλά ἀφοῦ πάιρνουμε ἀπ’ αὐτά ὅ, τι εἶναι χρήσιμο γιά τή ζωή καί τήν ἀπόλαυσή μας, ἀποφεύγουμε ὅ, τι εἶναι ἐπικίνδυνο.... Κατά τόν ἴδιο τρόπο καί ἀπό αὐτά πού μᾶς προσφέρει ἡ ἐξωχριστιανική παιδεία παραδεχτήκαμε ὅ, τι εἶναι χρήσιμο στήν ἔρευνα καί στίς θεωρητικές ἀναζητήσεις, ἐνῶ ἀποκρούσαμε καθετί πού ὁδηγεῖ στήν εἰδωλολτρεία, στήν πλάνη καί στό βάθος τῆς καταστροφῆς. Μάλιστα ἀπό τήν ἐξωχριστιανική παιδεία ἔχουμε καί ὠφεληθεῖ στήν εὐσέβεια καί στή λατρεία τοῦ Θεοῦ, γιατί γνωρίσαμε καλά τό ἀνώτερο ἀπό τό χειρότερο καί ἔχουμε κάμει δύναμη τῆς διδασκαλίας μας τίς ἀδυναμίες ἐκείνης. Λοιπόν δέν πρέπει νά περιφρονοῦμε τήν παιδεία, ἐπειδή μία τέτοια περιφρόνηση φαίνεται καλό σέ μερικούς. Ἀντίθετα πρέπει νά θεωροῦμε ἀμαθεῖς καί ἀμόρφωτους τούς ἀνθρώπους πού ἔχουν αὐτή τήν ἀντίληψη».

Μ’ αύτόν τόν ὡραῖο τρόπο ὁ Ἅγιος συνιστᾶ τήν «θύραθεν» ἤ «ἔξωθεν» παιδεία, δηλαδή τά ἑλληνικά γράμματα ἀπό τόν Ὅμηρο μέχρι τούς κλασικούς συγγραφεῖς, ὠς εἰσαγωγική καί ὡς συμπληρωματική πρός τήν ἀνώτερη ἀγωγή πού εἶναι ἡ χριστιανική. Σχετικά μέ τό αἴτημα τοῦ Ἰουλιανοῦ νά μή διορίζονται οἱ Χριστιανοί ὡς δάσκαλοι τῶν ἑλληνικῶν γραμμάτων ὁ Γρηγόριος ἔγραψε δύο πολύ ἐνδιαφέροντα κείμενα μέ τόν τίτλο «Πρός Ἰουλιανόν Βασιλέα Στηλιτευτικός» καί μέ ἀρίθμηση Α΄καί Β΄ Στόν Α΄Στηλιτευτικό, ἀφοῦ ἀναλύει μέ θαυμαστή γνώση τί ἀπορρίπτουν οἱ Χριστιανοί καί τί διατηροῦν ἀπό τά κείμενα τῶν Ἀρχαίων, ἀπευθύνει πρός τόν Ἱουλιανό το ρητορικό ἐρώτημα: «Τίνος τοῦ ἑλληνίζειν εἰσίν οἱ λόγοι;»(2). Δηλαδή ποιός ἔχει τό δικάιωμα νά διδάσκει καί νά μελετᾶ τά ἀρχαῖα ἑλληνικά κείμενα; Καί συνεχίζει: «Ἤ θά μᾶς πεῖς ὅτι εἶναι δικάιωμα μόνον τῶν ὀπαδῶν τῆς ἀρχαίας θρησκείας ἤ ὅλου τοῦ ἔθνους». Καί δίνει ἀμέσως ὁ Γρηγόριος τήν ἀπάντηση: «Δέν εἶναι δικάιωμα μόνον τῶν ὀπαδῶν τῆς ἀρχαίας θρησκείας ἡ διδασκαλία τῶν ἑλληνικῶν κειμένων».

Κατά τόν Γρηγόριο τό δικάιωμα αὐτό τό ἔχουν ὅσοι πιστεύουν ὅτι ἀνήκουν στό «ἔθνος» κατά τήν ὁρολογία πού ὁ ἴδιος χρησιμοποιεῖ. Πρόκειται γιά τόν πρῶτο χριστιανικό ὁρισμό περί ἔθνους, ὅπου ὁ Ἄγιος προσδίδει ἔννοια πολιτιστική, μορφωτική καί ὄχι φυλετική, βιολογική. Αἰσθάνεται ὅτι καί ὁ ἴδιος ἀνήκει σ’ αὐτό τό ἔθνος τοῦ Οἰκουμενικοῦ Ἑλληνισμοῦ, πού ὅπως μαρτυρεῖ καί ἡ ἐτυμολογία τῆς λέξεως εἶναι κοινότητα ἠθῶν καί ἐθίμων ( ἔθνος: ἀπό τή λέξη ἔθος=συνήθεια). Μία πολιτιστική κοινότητα εἶναι ὁ Ἑλληνισμός κατά τόν Ἅγιο Γρηγόριο θεμελιωμένη ἐπάνω στήν ἑλληνική κλασική παιδεία καί στήν Ὀρθόδοξη Χριστιανική ἀγωγή. Αὐτό ἦταν καί τό μορφωτικό πρότυπο τῶν Τριῶν Ἱεραρχῶν, τό ὁποῖο δυστυχῶς ἐγκαταλείπεται στίς ἡμέρες μας.

Τήν εὐγνωμοσύνη του γιά τήν Ἑλλάδα ὅπου σπούδασε ( Ἀθήνα) καί τήν ἐκτίμησή του γιά τούς Ἕλληνες πού γρήγορα καί ἀβίαστα δέχθηκαν τόν Χριστιανισμό ἐκφράζει ὁ Ἅγιος Γρηγόριος σέ ἕνα ἐπίγραμμά του ἀπό τή σειρά «Ἔπη εἰς ἑαυτόν»(3). Μιμούμενος ἀριστοτεχνικά τά ἀρχαιοελληνικά ἐπιγράμματα γράφει:

«Ἑλλάς ἐμή, νεότης τε φίλη, κί ὅσσα πέπασμαι καί δέμας ὡς Χριστῷ εἴξατε προφρονέως». Πού σημαίνει: Ἑλλάδα μου, ἀγαπημένη, ὅπου πέρασα τή νεότητά μου καί ὅσσα μέ συγκροτοῦν καί σῶμα μου, σᾶς ἀγαπῶ, διότι προθύμως δοθήκατε στόν Χριστό! Αὐτό εἶναι τό τελικό κριτήριο γιά κάθε παιδευτικό ἀγαθό πού προσφέρει ἡ ἑλληνική παιδεία, μᾶς λέγει ὁ Ἅγιος. Ἡ ἀναφορά στόν Χριστό, ὁ πνευματικός προσανατολισμός μας πρός τόν ἀληθινό Θεό καί τό Εὐαγγέλιό του. Ἡ ἑλληνική παιδεία εἶναι ἕνα πολύ χρήσιμο ἐργαλεῖο ἀρκεῖ νά ὁδηγεῖ στήν Χριστιανική ἀγωγή καί νά μή μᾶς ἀοκόπτει ἀπό αὐτή.

Ἔτσι μέ τή βοήθεια τῶν μεγάλων Πατέρων καί μέ τήν συνεισφορά τῶν δασκάλων τοῦ Γένους καί τοῦ πιστοῦ λαοῦ δημιουργήθηκε ἡ ἑλληνορθόδοξη παιδεία. Σ’ αὐτό τό πνευματικό καί ἠθικό ἔρεισμα στηρίχθηκε ὁ Ἑλληνισμός σέ καλές ἀλλά καί σέ δύσκολες στιγμές καί αὐτό τό πολιτιστικό ἀγαθό προσέφερε μέ οἰκουμενική διάθεση σέ ἄλλους λαούς. Ἡ ἑλληνορθόδοξη παιδεία τῶν Τριῶν Ἱεραρχῶν εἶναι ταυτοχρόνως πανανθρώπινη καί ἑλληνική, διαχρονική καί ἐπίκαιρη. Γι’ αὐτό μπορεῖ νά μᾶς κρατήσει ὄρθιους καί σήμερα ἀπέναντι στήν ὑλιστική καί ἰσοπεδωτική παγκοσμιοποίηση.

ΠΑΡΑΠΟΜΠΕΣ

(1) Migne Ἑλληνική Πατρολογία , τόμος 36, σελ. 508-509.

(2) Migne Ἑλληνική Πατρολογία, τόμος 35, παράγρ. 103-104.

(3) Migne Ἑλληνική Πατρολογία, τόμος 37, ἐπίγραμμα ἀριθμ. 1449

Κ.Χ.

Κωνσταντῖνος Χολέβας

Πολιτικός Ἐπιστήμων

Πηγή: antibaro.gr

Έκτακτη ανακοίνωση Ι.Σ.Κ.Ε. για απατεώνες που εξαπατούν κληρικούς

2012-01-24T21:34:00.001+02:00

ΑΘΗΝΑ 24.1.2012

ΕΚΤΑΚΤΗ ΑΝΑΚΟΙΝΩΣΗ

Το Δ.Σ. του Ιερατικού Συνδέσμου Κληρικών Ελλάδος (Ι.Σ.Κ.Ε ) ενημερώνει άπαντες τους Κληρικούς ότι συνεχίζεται η δράση των κακοποιών οι οποίοι προφασιζόμενοι ότι είναι μέλη του Ταμείου Πρόνοιας Δημοσίων (Τ.Π.Δ.Υ) Υπαλλήλων ή μέλη του Ι.Σ.Κ.Ε απομυζούν από τους Ιερείς μεγάλα χρηματικά ποσά. Το Τ.Π.Δ.Υ έχει προβεί στις νόμιμες διαδικασίες και ο Ι.Σ.Κ.Ε επανειλλημένα έχει ενημερώσει τα μέλη του και τις Ιερές Μητροπόλεις. Παρ` όλα αυτά τα κρούσματα αυξάνονται καθημερινά και δεν ξέρουμε πλέον πώς να το αντιμετωπίσουμε. Σε πρόσφατη επίσκεψη του Προέδρου του Ι.Σ.Κ.Ε. στην Γ.Α.Δ.Α προτάθηκε να γίνει άμεσα ενημέρωση όλων των κληρικών της Ελλάδος. Επίσης όταν οποιοσδήποτε Κληρικός δεχθεί τηλεφωνικά πρόταση για τακτοποίηση εκρεμμοτήτων για το εφάπαξ ή την συνταξιοδότηση του, να μην προβεί σε καμμία ενέργεια, εάν δεν προηγηθεί επικοινωνία με την Διευθύντρια του ΤΠΟΕΚΕ κα Αικατερίνα Πατσιά στο τηλ 2103270401.

Επίσης σ` αυτές τις περιπτώσεις θα πρέπει να ειδοποιηθεί άμεσα το Τμήμα Οικονομικών Εγκλημάτων της Ασφάλεια Αττικής στο τηλέφωνο 2106476183.

ΕΚ ΤΟΥ ΓΡΑΦΕΙΟΥ ΤΥΠΟΥ ΤΟΥ ΙΣΚΕ

Ν. Νικολόπουλος: «Στη…σέντρα του μνημονίου και οι κληρικοί!!»

2012-01-24T21:28:00.001+02:00

ΝΙΚΟΣ Ι. ΝΙΚΟΛΟΠΟΥΛΟΣ

Βουλευτής Αχαΐας

Πάτρα 14/01/2012

ΔΕΛΤΙΟ ΤΥΠΟΥ

Ν. Νικολόπουλος: «Στη…σέντρα του μνημονίου και οι κληρικοί!!»

Μεγάλη αναστάτωση έχει προκαλέσει στους κληρικούς που κατέχουν κατά πλήρη απασχόληση και δεύτερη θέση στο δημόσιο νομίμως, η κατάφωρη αδικία που επιχειρείται με την εν λόγω εγκύκλιο, εις βάρος τους, λόγω της υπ’ αριθ. 2/78400/0022/14-11-2011 εγκυκλίου του Γενικού Λογιστηρίου του Κράτους. Πρόκειται για κληρικούς κατηρτισμένους, πολλοί εκ των οποίων δεν έχουν μόνο ένα Πανεπιστημιακό πτυχίο, αλλά και μεταπτυχιακά, διδακτορικά, επιμορφώσεις, με τους περισσότερους εξ’αυτών να είναι φυσικά και πολύτεκνοι.

Σε ερώτηση που κατέθεσε στη Βουλή προς τους συναρμόδιους υπουργούς Οικονομικών και Παιδείας, ο Βουλευτής της ΝΔ στη Αχαΐα, Νίκος Νικολόπουλος, επισημαίνει, πως «γίνεται προσπάθεια εκ μέρους του Γενικού Λογιστηρίου του Κράτους, αυτοί να εργάζονται και στις 2 θέσεις, λαμβάνοντας από την δεύτερη θέση το 30% των αποδοχών. Πρόκειται, ωστόσο, για 2 διαφορετικές εργασίες κατά πλήρη απασχόληση. Επ’ αυτού υπάρχει πάγια νομολογία και συμφωνία των δύο Ανωτάτων Δικαστηρίων της χώρας μας, την οποία δυστυχώς και το Γενικό Λογιστήριο του Κράτους δεν έλαβε καθόλου υπ’ όψιν του.»

Συγκεκριμένα, τόσον η Ολομέλεια του Συμβουλίου Επικρατείας, όσον και το Ελεγκτικό Συνέδριο είχαν κρίνει το Ν.1400/83 ως αντισυνταγματικό και απαράδεκτο, για αυτό και τον ακύρωσαν. Η Ολομέλεια του Συμβουλίου Επικρατείας διά της υπ’ αριθ. 1030/85 αποφάσεως, έκρινε ότι δικαιούνται πλήρων αποδοχών, οι κατέχοντες δύο θέσεις (και μάλιστα μία στο δημόσιο). Επίσης, από την πλευρά του το Ελεγκτικό Συνέδριο δια της υπ. αριθ. 1245/23-6-87 αποφάσεώς του, έκρινε ότι η διάταξη του αρθρ.24 του Ν.1400/83 είναι ανίσχυρη και αντισυνταγματική. Αυτό τουλάχιστον αναφέρει το υπ. αριθ. Πρωτ.87638/2410/4-9-1987 έγγραφο του Υπουργείου Οικονομικών της Διεύθυνσης 4ου Μισθολογίου.

Όπως αναφέρει μάλιστα στην ίδια ερώτηση, ο Τομεάρχης Εργασίας και Κοινωνικής Ασφάλισης της ΝΔ, «Για τους λόγους αυτούς και μέχρι σήμερα, βάσει του Ν.3205/2003 και του υπ. αριθ. πρωτ. 2/73045/0022/ 2004 εγγράφου του Υπουργείου Οικονομικών, οι Εφημέριοι εκκλησιαστικοί λειτουργοί, που είναι ταυτόχρονα και δημόσιοι υπάλληλοι, ως κατέχοντες μία θέση στο δημόσιο, δικαιούνται από την υπαλληλική τους θέση όλες τις αποδοχές του Μ.Κ. που έχουν καταταγεί, ενώ από την εφημεριακή τους θέση (ως εκκλησιαστικοί λειτουργοί) μόνον το βασικό μισθό του Μ.Κ. στον οποίο παράλληλα έχουν καταταγεί.»

Σύμφωνα λοιπόν με όλα τα παραπάνω, ο κ. Νικολόπουλος ζητά τόσο από τον κ. Βενιζέλο, όσο και από την κα. Διαμαντοπούλου να δώσουν αρχικά μια σαφή απάντηση προς το πολυπληθές σώμα των κληρικών στη χώρα μας για το αν πρόκειται να υιοθετήσουν τις άδικες αυτές αποφάσεις, ή αν προτίθενται στη συνέχεια να αποσύρουν την συγκεκριμένη εγκύκλιο, ώστε να μην ξεκινήσουν ανωφελείς δικαστικοί αγώνες από τη στιγμή μάλιστα που η σχετική νομολογία είναι σαφέστατη. Τέλος, ο Υπεύθυνος του Τομέα Εργασίας και Κοινωνικής Ασφάλισης της ΝΔ, ζήτησε από τους δυο διεκδικητές της «πράσινης» αρχηγίας να αναλογιστούν τις συνέπειες και να προετοιμαστούν για αυτές σε περίπτωση που αγνοήσουν την πραγματικότητα για πολλοστή φορά, καθώς, ως γνωστόν, οι κληρικοί που έχουν θέση στο δημόσιο έχουν συρρικνωθεί αρκετά, με την πλειοψηφία των εναπομεινάντων να είναι ήδη κοντά στο όριο της συνταξιοδότησης.

Συνεδρίασε το Δ. Σ. του Συνδέσμου Κληρικών Χίου

2012-01-23T22:55:00.000+02:00

Στην έδρα του Συνδέσμου στο Βροντάδο και στο γραφείο του Ιερού Καθεδρικού Ναού Αγίου Γεωργίου σήμερα Δευτέρα 23 Ιανουαρίου 2012 και ώρα 11 π.μ. συνεδρίασε το Διοικητικό Συμβούλιο του Συνδέσμου Κληρικών της Ιεράς Μητροπόλεως Χίου, Ψαρών και Οινουσσών ευρισκόμενο εν πλήρη απαρτία.

Ανάμεσα στα θέματα που απασχόλησαν το Δ. Σ. είναι και τα προβλήματα που αντιμετωπίζουν οι ιερείς και τα προστατευόμενα μέλη των οικογενειών τους μετά την ένταξη και του Ο.Π.Α.Δ. στον Ενιαίο Φορέα Παροχής Υπηρεσιών Υγείας.

Αφού, όπως όλοι οι ασφαλισμένοι καταβάλουμε κανονικά τις εισφορές μας για τον Ο.Π.Α.Δ. και την υγειονομική μας περίθαλψη, ζητούμε και τις ανάλογες παροχές υγείας και προς τούτο το Δ. Σ. θα καταθέσει γραπτή διαμαρτυρία στον Ε.Ο.Π.Υ.Υ., με ταυτόχρονη ενημέρωση του Σεβασμιωτάτου Μητροπολίτου μας κ. Μάρκου και του Ιερού Συνδέσμου Κληρικών Ελλάδος.

Το Δ. Σ. αποφάσισε τη σύγκληση Γενικής Συνελεύσεως για την Τετάρτη 8 Φεβρουαρίου 2012 και ώρα 10 π.μ. στην Ενοριακή Αίθουσα του Ιερού Καθεδρικού Ναού Αγίου Γεωργίου Βροντάδου με συγκεκριμένα θέματα ημερήσιας διάταξης, ανάμεσα στα οποία θα είναι και ο οικονομικός απολογισμός του 2011, η πιθανή τροποποίηση και βελτίωση του Καταστατικού και τρέχοντα θέματα που απασχολούν τον εφημεριακό κλήρο, καθώς και η συμμετοχή στη Γενική Συνέλευση του Ι.Σ.Κ.Ε. την Τρίτη 21 Φεβρουαρίου 2012 στην Αθήνα.

Εκ του Γραφείου Τύπου

ΤΟΥΡΚΙΚΕΣ ΑΚΡΟΒΑΣΙΕΣ ΚΑΙ ΑΚΡΟΒΥΣΤΙΕΣ (!)

2012-01-23T17:57:00.001+02:00

Του Γιώργου Φωτ. Παπαδόπουλου

Σε κάποιους έπεσαν ως κεραυνός εν αιθρία οι δηλώσεις του τ. Πρωθυπουργού της Τουρκίας Μεσούτ Γιλμάζ ότι, στην Ελλάδα, Τούρκοι πράκτορες έβαζαν φωτιές την περίοδο 1995-1997 (όταν πρωθυπουργός της Τουρκίας ήταν η Τανσού Τσιλέρ) προκειμένου να πλήξουν οικονομικά, τουριστικά και κοινωνικά τη χώρα μας.

Όταν αυτά τα λέγαμε από τότε, κάποιοι μας έλεγαν φασίστες, εθνικιστές, κλπ. Κι εμείς, βέβαια, τους γράφαμε – τους υβριστές μας – στα <<παλαιότερα των υποδημάτων>> μας διότι άλλο είναι η αγάπη για την πατρίδα, άλλο η πατριδοκαπηλία και άλλο ο εθνικισμός. Σήμερα, όλοι αυτοί οι λαλίστατοι κατάπιαν τη γλώσσα τους. Λαλίστατοι όντες αναφέρουν ότι η σωτηρία μας θα έλθει εξ ανατολών. Όχι, αγαπητοί μου, δεν θα έλθει εξ ανατολών η σωτηρία. Από την Τουρκία θα έλθει η καταστροφή μας. Δεν έχουμε τίποτε με τους απέναντι, δεν καλλιεργούμε την έχθρα και το μίσος, θέλουμε μια καλή και ειρηνική συνύπαρξη και γειτονία, καλλιεργούμε το αίσθημα της φιλίας, αλλά μέχρις εκεί. Ο μεγαλύτερος εναγκαλισμός και η εμμονή για περαιτέρω συνεργασία δεν ευνοεί πρωτίστως την Ελλάδα. Χίλιες βίζες και αν καταργηθούν οι μόνοι που μπορεί να ευνοηθούν στα νησιά μας είναι οι … εστιάτορες. Κανένας άλλος. Ούτε θα ψωνίσουν οι Τούρκοι από τα μαγαζιά μας, ούτε θα μείνουν για πολλές ημέρες (όταν αυτά που τους παρέχουμε εμείς τα βρίσκουν στα μέρη τους στο ¼ της δικής μας τιμής). Υπάρχουν πρόσφατα στατιστικά στοιχεία, αρκετών ετών, που το αποδεικνύουν αυτό. Ας σταματήσει, λοιπόν, η ΄΄πιπίλα΄΄ του <<καταργήστε την ημερήσια βίζα για να αναπτυχθεί η αγορά της Χίου>>. Μήπως αναπτύχθηκε της Μυτιλήνης που πηγαινοέρχονται οι δικοί μας απέναντι δέκα φορές την ημέρα την καλοκαιρινή περίοδο ? Όχι, αγαπητοί μου. Ας σοβαρευτούμε. Διότι, δίχως βίζα, θα μας έρχονται πενήντα Τούρκοι καλοθελητές στη Χίο για μια ημέρα, θα μας βάζουν φωτιές, δεν θα αφήνουν φράγκο, θα φεύγουν ανενόχλητοι και άντε να τους βρεις. Δεν νομίζω ότι υπάρχει έστω ένας νοήμων άνθρωπος που να θεωρεί ότι, όσα χρόνια και αν περάσουν, οι Τούρκοι θα αλλάξουν μυαλά. Ισλαμιστές κατέχουν την κυβέρνηση, ισλαμιστές ελέγχουν το πολίτευμα της χώρας, ακόμη και στα γειτονικά παράλια (που υποτίθεται ότι ο κόσμος είναι προοδευτικός και πιο δημοκρατικός…) Ισλαμιστές Δήμαρχοι εκλέγονται στη Σμύρνη και τον Τσεσμέ. Που είναι η έκφραση της δημοκρατίας στην τουρκική κοινωνία ? Αφού – για τους δικούς μας αφελείς ή καλοθελητές – ο τουρκικός λαός έχει δημοκρατικό αισθητήριο γιατί δεν εκλέγει δημοκράτες πολιτικούς αλλά εθνικιστές, φασίστες, ισλαμιστές ? Τα υπόλοιπα είναι για τους ανίδεους. Αυτοί ενεργούν βάσει σχεδίου. Εμείς τα λέμε κι ας παρεξηγούμαστε. Κι ας μας λένε οπισθόμυαλους ! Πίσω έχει η ΄΄αχλάδα την ουρά΄΄. Χίλια χρόνια τούρκικα και αν περάσουν το αίμα του Τούρκου δεν ειρηνεύει. Οι Τούρκοι είναι άξεστοι και αγενείς. Και για να επιβιώσουν αρμονικά μεταξύ τους έχουν συνδεθεί με το Κοράνι, μόνο αυτό τους ενώνει και μπορεί να τους κάνει μια γροθιά. Μην παραπλανάται κανείς από λίγους προοδευτικούς της νεότερης εποχής. Τα 90 χρόνια της Μικρασιατικής καταστροφής, τα 50 χρόνια της δίωξης των Ελλήνων από την Πόλη, την Ίμβρο, την Τένεδο και τη Σμύρνη, τα 40 χρόνια από την Κύπρο, δεν είναι πολλά για να λησμονήσουμε ποιοι είναι και τι κάνουν οι ΄΄φίλτατοι΄΄ γείτονες. Ας αφήσουμε, όμως, να το πουν άλλοι, ξένοι πολιτικοί, ιστορικοί και επιστήμονες που – αν θέλετε – είδαν τα γεγονότα πιο αντικειμενικά από εμάς τους Έλληνες:

"Θα προσπαθήσω να σκιαγραφήσω πολύ σύντομα σε αδρότατες γραμμές τι ήταν η Τουρκική φυλή και τι είναι σήμερα. Δεν πρόκειται μόνο για Μωαμεθανισμό, αλλά για Μωαμεθανισμό συνδυασμένο με τον ιδιόρρυθμο χαρακτήρα μιας φυλής. Δεν είναι οι πράοι Ισλαμιστές των Ινδιών, ούτε οι ιπποτικοί Σαλαδίνοι της Συρίας, ούτε οι πολιτισμένοι Μαυριτανοί της Ισπανίας. Ήταν στο σύνολο τους από την πρώτη μαύρη μέρα που μπήκαν στην Ευρώπη, το μόνο δείγμα της ανθρωπότητας που έδειξε τη μεγαλύτερη έλλειψη ανθρωπισμού. Οπουδήποτε και αν πήγαν, μια πλατιά κηλίδα αίματος έδειχνε τα ίχνη του περάσματος τους και σε όλη την έκταση της κυριαρχίας τους ο πολιτισμός εξαφανιζόταν." Γουίλιαμ Γλάδστων - Πρωθυπουργός της Μ. Βρετανίας. (William Ewart Gladstone, 29 Δεκεμβρίου 1809 - 19 Μαΐου 1898)

"Δεν υπάρχει περίπτωση, στην Ευρώπη, την Ασία ή την Αφρική, που η εγκαθίδρυση της τουρκικής κυριαρχίας σε άλλη χώρα, να μην είχε σαν συνέπεια την υποβάθμιση του πολιτισμού. Η Τουρκία οπουδήποτε βγήκε νικήτρια έφερε την καταστροφή." Ζωρζ Κλεμανσώ - Γάλλος πρωθυπουργός (1841-1929)

"Όταν οι Οθωμανοί από την στέπα βρέθηκαν μέσα σε ανθρώπινες κοινωνίες μεταβλήθηκαν από κυνηγούς και βοσκούς ζώων, σε κυνηγούς και βοσκούς ανθρώπων. Καθιέρωσαν τον γενιτσαρισμό και επεδόθησαν στον συστηματικό εξισλαμισμό των υποδούλων πληθυσμών." Άρνολτ Τόιμπυ (Toynbee "A study of History") - Άγγλος Ιστορικός και Φιλόσοφος (1889-1975)

"Καθ' όλη την διάρκεια του πολέμου, η τουρκική διπλωματία υπήρξε ένα λαμπρό επίτευγμα με όλα τα μέτρα εκτός εκείνων της εντιμότητας και της ηθικής ακεραιότητας" Frank G. Weber - Αμερικανός ιστορικός.

Κλείνοντας, έχω να πω μόνο τούτο: Πριν από λίγες ημέρες έγινε ένα ναυάγιο μεταξύ Χίου και Ικαρίας με ένα τούρκικο φορτηγό πλοίο. Ο καπετάνιος του προτίμησε να χαθούν δύο ζωές από το πλήρωμα παρά να δεχτεί την βοήθεια της ελληνικής ακτοφυλακής διότι – λέει – πίστευαν ότι βρίσκονται σε τούρκικα χωρικά ύδατα και δέχονταν να τους βοηθήσουν μόνον Τούρκοι (κι ενώ δεν ήσαν σε τούρκικα ύδατα, αλλά σε ελληνικά και διεθνή).

Καθημερινά πετάνε πάνω από τα κεφάλια μας τα τουρκικά πολεμικά αεροσκάφη, επιδεικνύοντας δύναμη και παραβιάζοντας το Ελληνικό FIR Αθηνών. Υπάρχει περίπτωση να γίνουμε με αυτούς ποτέ φίλοι ? Ας απαντήσει κάποιος ειλικρινά και όχι απλά για να δώσει μια ψεύτικη συνέντευξη φιλίας και να πει πως πρέπει να ανταλλάσουμε, με τους απέναντι, δωρεάν επισκέψεις με βιολιά και νταούλια, παριστάνοντας τους θεωρητικούς αγαπολόγους !-

Ομιλία του Αγίου Αμφιλοχίου, Επισκόπου Ικονίου, εις τον Ζακχαίον.

2012-01-21T22:18:00.001+02:00

Χριστός και Ζακχαίος

Τίποτα δεν παρακινεί τόσον την ψυχή προς ευφροσύνην, όσον ο φόβος του Θεού και η αποχή των κακών, ο δρόμος της μετανοίας και ο τρόπος της εξομολογήσεως. Όθεν και σήμερα ο Δαυίδ εμακάριζεν αυτούς των οποίων συνεχωρήθησαν οι αμαρτίες, φανερώνοντας την φιλανθρωπία του Χριστού, και συγχρόνως προπαρασκευάζοντας τους αμαρτωλούς να προστρέξουν στην μετάνοια. «Μακάριοι», λέγει, «ων αφέθησαν αι ανομίαι, και ων επεκαλύφθησαν αι αμαρτίαι». Όποιος λοιπόν ημπορεί να αισθανθή σαν την πόρνην και τον τελώνην, ας τρέξη στις ακενώτους πηγές της σωτηρίας του Χριστού. Δεν είναι δυνατόν χωρίς μετάνοια να λάβη κανείς την λύση των κακών, ούτε να επιτύχη τον μακαρισμόν, έστω και αν είναι Προφήτης ή Απόστολος ή και Ευαγγελιστής. Πράγματι όλοι από την ιδίαν πηγή έχουν αντλήσει. Μεταξύ των Προφητών ο ίδιος ο Δαυίδ, ο οποίος και μετά την μοιχείαν παραμένει Προφήτης, με την Χάριν Εκείνου που τον συνεχώρησε. Από τους Αποστόλους ο Πέτρος και ο Παύλος, από τους οποίους ο μεν ένας έχει «τας κλεις της βασιλείας» μετά την άρνησιν, ο δε άλλος κατέστη Απόστολος των εθνών μετά την δίωξη, μετατρέποντας τον ιουδαϊκόν ζήλον σε ευαγγελικόν τρόπο. Και μέσα στα Ευαγγέλια εγνώρισα σωζόμενον τελώνην, όχι μόνο τον Ματθαίον, αλλά μαζί μ’ αυτόν και άλλους δύο. Ο ένας από αυτούς, προσευχόμενος και κτυπώντας το στήθος του όπου υπήρχε ο θησαυρός των κακών, και μη τολμώντας να σταθή στον ναό με τα χέρια και το βλέμμα υψωμένα, όχι μόνον εδικαιώθη, αλλά και εστεφανώθη, εν αντιθέσει με τον Φαρισαίον. Και ο σημερινός Ζακχαίος, αφού ανέβη στο δένδρον, όπου πολλές φορές είχε σταθεί για να κατασκοπεύη μη του διαφύγη κάποιος έμπορος και μείνει αφορολόγητος, τώρα επρόσεχε μη του διαφύγη απαρατήρητος ο έμπορος του ουρανού και της γης, ο οποίος είχε μέσα του τον άσυλον θησαυρόν της Βασιλείας των Ουρανών.

Για να μη συγχέωμεν όμως τις ιστορίες των τελωνών μεταξύ τους, ας διαπραγματευθούμε σήμερα, εάν νομίζετε, και ας εξετάσωμε λεπτομερέστερα την υπόθεση μόνον του Ζακχαίου. «Εισελθών» ο Ιησούς, λέγει, «διήρχετο την Ιεριχώ. Και ιδού ανήρ ονόματι καλούμενος Ζακχαίος, και ούτος ην αρχιτελώνης». Δεν μνημονεύει ο Ευαγγελιστής την Ιεριχώ χωρίς λόγον, αλλά επειδή πρόκειται να ειπή ότι ένας Τελώνης εφιλοξένησε στον οίκο του τον Θεόν. Ήταν απίστευτο το πράγμα. Γι αυτό αναφέρει πρώτα την πατρίδα, για να μας υπομνήση την πόρνην Ραάβ, και έτσι να μας φανή παράδοξος η μεταστροφή του Ζακχαίου. Αυτός είναι ο λόγος για τον οποίον ανέφερε την Ιεριχώ. Να φέρωμε στον νου μας την πόρνην Ραάβ, και να συγκρίνωμε τον τρόπο της σωτηρίας αυτών των δύο. Όπως δηλαδή η Ραάβ, η πόρνη, εδέχθη τον Ιησού του Ναυή ως κατάσκοπο και τον έκρυψε, έτσι και ο Ζακχαίος, ο τελώνης, εδέχθη και έθρεψε στον οίκο του τον αληθινόν Ιησούν, τον κατάσκοπο της διανοίας μας. Εκείνη εδέχθη τον Ιησού του Ναυή, ο οποίος εισήγαγε τον λαό στην γην της επαγγελίας. Αυτός δέχεται τον αληθινόν Ιησούν, ο οποίος ήλθε για να μας εισαγάγη στην Βασιλείαν των Ουρανών. Εκείνη εδέχθη τον παλαιόν Ιησούν, ο οποίος κατηδάφισε τα τείχη της Ιεριχούς. Αυτός εδέχθη τον αληθινόν Ιησούν, ο οποίος κατεδάφισε των Ιουδαίων τον ναόν. διότι ο ίδιος είπεν οτι «ου μη μείνη ώδε λίθος επί λίθον, ος ου καταλυθήσεται». Η πόρνη εδέχθη τον Ιησούν εκείνον, ο οποίος εισήγαγε δια μέσου του Ιορδάνου τον λαόν «εις γην ρέουσαν γάλα και μέλι». Ο τελώνης εδέχθη τον αληθινόν Ιησούν, ο οποίος εισήγαγε δια του Βαπτίσματος τους πιστούς όπου «οφθαλμός ουκ είδε και ους ουκ ήκουσε, και επί καρδίαν ανθρώπου ουκ ανέβη». Η Ραάβ εδέχθη εκείνον τον Ιησούν, ο οποίος εξήγαγε το σταφύλι από την γην της επαγγελίας. Ο Ζακχαίος υπεδέχθη τον αληθινόν Ιησούν, ο οποίος εισήγαγε τον ληστήν στον Παράδεισο. Έχει όμως και κάποιο άλλο μυστικόν νόημα η πόλις, κρυμμένο μέσα στην πηγή της. Η πηγή της Ιεριχούς ήταν κάποτε μητέρα της στειρώσεως, τροφός της ακαρπίας, επειδή το νερό της ήταν ελαττωματικόν. Ενώ είχε το ρείθρον αχανές και έρεε αθόρυβα σαν λάδι, οι προσερχόμενοι περιωρίζοντο μόνο να την βλέπουν και αναχωρούσαν διψασμένοι. Διότι δεν ήταν ακίνδυνος γι’ αυτούς η πόσις. Επρόκειτο πράγματι περί ύδατος ολεθρίου. Το κάλλος της πηγής παρακινούσε τους περαστικούς να σπεύσουν για να πιουν, όμως ο φόβος της βλάβης ανέκοπτε την προθυμία τους. Όθεν, επειδή η πηγή έρεε ματαίως, οι περίοικοι, που πολλές φορές επήγαιναν εκεί, εγόγγυζαν από την δίψα που τους προκαλούσε όχι η ανυδρία αλλά η θέα των υδάτων. Και επειδή δεν είχαν την δυνατότητα να ικανοποιήσουν το πάθος αυτό της δίψης, παρεπονούντο αγανακτισμένοι και απευθύνοντο προς αυτήν λέγοντας: «Τι ρέεις ματαίως, ω πηγή; Θα ήσουν καλλιτέρα αν δεν φαινόσουν, αν είχες κρυφθή στα όρη και στις άμμους και στις ερημίες, όπου δεν θα είχες πολλούς μάρτυρες του κακού». Και γιατί το νερό δεν ήταν πόσιμον; Επειδή ενέκρωνε τα σώματα όσων το έπιναν. Αν έπινε άνδρας, δεν εγίνετο πατέρας, ούτε γυναίκα εγίνετο μητέρα, διότι έχανε την χάρη της μητρότητος. Και όχι μόνον αυτό, αλλά και η γη που εδέχετο αυτό το νερό, ηρνείτο την συνήθη βλάστησή της, και οι εύσκιοι φοίνικες με την τόσην χάρη τους εξεδύοντο την στολή των φύλλων και, για να το ειπούμε με ένα λόγον, ο,τιδήποτε είχε την ατυχία να έλθη σε επαφή με το νερόν αυτό, ερημώνετο. Τοιαύτη ήταν η πηγή, όταν περιήρχετο παλαιά την Ιεριχώ, έως ότου ήλθεν ο Προφήτης Ελισαίος, επήρε αλάτι και το έρριψε στην πηγή, και έτσι εζωοποίησε τα ύδατα. «Τάδε λέγει Κύριος», αναφέρει η Γραφή. «ίαμαι τα ύδατα ταύτα». Αυτά λέγει εκείνος που πάντοτε, όταν ομιλή, τον λόγο του τον κάνει έργο: «Να μη προέλθη πλέον από σας άγονος και στείρα», είπε, και το νερό μετεβλήθη, και οι γαστέρες άρχισαν να ωδίνουν, και η γη να βλαστάνη, και οι άμπελοι να θάλλουν, και η ελαία να επιδεικνύη την ιδικήν της χάρη. Και έτσι οι περίοικοι συμφιλιώθησαν με την πηγή τους, και ενώ παλαιά πολεμούσαν και επολεμούντο, τώρα την ποθούσαν και την επεσκέπτοντο.

Κάτι σπουδαίον όμως θέλει να ειπή το αίνιγμα της πηγής. Αύτη η πηγή, που έρρεεν αφθόνως και παλαιά έδιδε άχρηστο και άγονο νερό, ήταν προτύπωσις της Εκκλησίας.

Πράγματι, πριν από τον Χριστόν, κάθε θρησκεία ήταν τόσον ασεβής ώστε, αν κάποιος άνδρας έπινε από το νερό της πηγής της, έχανε ακόμη και την ιδιότητα να είναι άνθρωπος, και από την συμπλοκήν του με τα είδωλα ηρνείτο την λογικήν φύση της ψυχής. Η δε γυναίκα δεν εγίνετο μητέρα αρετών, δεν έτικτε βλαστήματα σωφροσύνης, ούτε ανέβλυζε το λευκόν της ευσεβείας γάλα. Ενώ όμως αυτή ήταν η κατάστασις της πηγής, ήλθεν ο Κύριος, και αφού έβαλε μέσα της ως άλας τους Αποστόλους, έκαμε τα ύδατά της εύγεστα και πόσιμα. Και ότι ήσαν άλας οι Απόστολοι, άκου τον Χριστόν που λέγει προς αυτούς: «Υμείς εστέ το άλας της γης». Η στείρα και άγονος, όταν μετέλαβε από τα άλατα των Αποστόλων, έγινε πολύγονος, όπως λέγει ο Προφήτης.

Ήλθε λοιπόν ο Ιησούς στην Ιεριχώ, η πηγή κοντά στους ποτιζομένους από την πηγήν, η πολυδύναμος χάρις προς την πολύδενδρο και πολύρρυτον πόλιν. «Καί ιδού ανήρ ονόματι καλούμενος Ζακχαίος, και αυτός ην αρχιτελώνης». Διπλό το κακόν, ότι και ησχολείτο με άδικον τέχνη, και ότι ήταν αρχηγός των κακώς ασχολουμένων με αυτήν. Όχι μόνον ημάρτανε, αλλά είχε και την ευθύνη για ό,τι κακόν έκαμαν οι άλλοι. Απέκλειε τις λεωφόρους για τους οδοιπόρους, και τους υπεχρέωνε να περάσουν από τον παράπλευρον δρόμο της αδικίας του. Ούτε τους ληστάς εμιμείτο, όταν παρεμόνευε τους διερχομένους, ούτε ανέμενε τους οδοιπόρους από ζήλον φιλοξενίας, αλλά, έχοντας ως νόμο την αδικίαν, εφορολογούσε τους ξένους κόπους, μιμούμενος την άσπλαγχνον αδηφαγία των κηφήνων. Όπως δηλαδή οι κηφήνες τρυγούν τον κάματο των μελισσών χωρίς να συμμετέχουν στους κόπους των, έτσι και οι τελώνες κάθονται αργόσχολοι στα σταυροδρόμια και ληστεύουν τους κόπους των ξένων οδοιπόρων. Κάποιος έπλεε στην θάλασσα, έδωσε μάχες με τις τρικυμίες, επολέμησε με τους ανέμους, διέσχισε μεγάλο και ανυπότακτον πέλαγος, και ο Ζακχαίος έσπευδε να του αφαιρέση το κέρδος με την φορολογία. Άλλος ήταν βοσκός και ταλαιπωρείτο από την ξηρασία και τον καύσωνα, συζούσε με τις βροχές, τα χιόνια και την πάχνη, και είχε ως καλύβη τις προεξοχές των βράχων, τροφή του το τυρί και το γάλα, και ένδυμα ακατέργαστο το δέρμα των προβάτων. Έπεσε όμως ο πτωχός, ο αγροίκος αυτός που έχει ως κατοικία του τα όρη, στα χέρια του Ζακχαίου, ο οποίος απεδεκάτισε τα ζώα του, τον ελήστευσε νομίμως, χωρίς ξίφος τον έσφαξε. Παίρνει ο δράστης το μαχαίρι του, και το αιμόφυρτον αποκομμένο μέλος και απομακρύνεται με αναισθησία, για να αποφύγη την δυσφορία του πάθους, αφήνοντάς τον από ανούσιο πτωχεία πληγωμένο να αποθάνη, αφού πονά μέχρι θανάτου. Δεν φεύγει η ψυχή του άπαξ δια παντός, αλλά θνήσκει σιγά σιγά και συνεχώς. Και για να το ειπώ συντόμως, τόσον ανεπιθύμητος ήταν ο Ζακχαίος για τους έμπόρους, τους οδοιπόρους, τους βουκόλους και τους βοσκούς, όσον τα απόρθητα φρούρια για τους στρατιώτες, οι ύφαλοι για τους πλοιάρχους και οι ύποπτες κινήσεις για τους πολεμιστάς.

Όμως αυτός, ο οποίος τόσην μανίαν εδείκνυε για την παράλογο συλλογή των χρημάτων, ζητούσε τώρα να ιδή τον Ιησούν, και δεν ημπορούσε. Τον ημπόδιζε το μικρό του ανάστημα και το βάρος της αδικίας. Τελικά όμως θεραπεύει το μειονέκτημα του αναστήματος με την συνετήν του έμπνευση. Τρέχει ενωρίτερα και ανεβαίνει σε κάποιαν συκομορέα, και κρύπτεται μέσα στο πλούσιο φύλλωμά της, πιστεύοντας ότι βλέπει χωρίς να φαίνεται, επειδή ενόμιζε ότι θα διαφύγη της προσοχής του Παντογνώστου. Το ίδιο έπαθε και η αιμορροούσα, νομίζοντας ότι θα κλέψη τον Ιησούν, ο οποίος αρέσκεται σε παρόμοιες περιπτώσεις να κλέπτεται. Αλλά εκείνη τουλάχιστον επλησίασε και ήψατο των ιματίων του, ενώ αυτός έφθασε τον Χριστόν από μακριά, δια μέσου της πίστεως. Ανεβαίνει λοιπόν στο δένδρο, θεραπεύοντας τα κακά που προήλθαν από τον Αδάμ. Ο ένας πλανάται από το δένδρο και απομακρύνεται από τον Θεόν, ενώ ο άλλος σώζεται από το δένδρον, επειδή επιθυμεί να ιδή τον Θεόν. Διότι όταν ήκουσε ότι κάνει πολλά και παράδοξα θαύματα, και ότι εκτός από τα σώματα θεραπεύει και τις ψυχές, και από τις μεν ψυχές αφαιρεί τις αμαρτίες, στα δε σώματα χαρίζει την απάθειαν, επεθύμησε να τον ιδή, αυτόν ο οποίος συγχωρεί τα πάντα στους πάντες, και συλλογίζετο μέσα του: «Ποίος να είναι άραγε αυτός ο Ιησούς που καθαρίζει λεπρούς, θεραπεύει τυφλούς και συγχωρεί τις αμαρτίες όσων του το ζητούν; Πώς μοιάζει άραγε, πώς να είναι η μορφή του; Άραγε τα γνωρίζει όλα; Έχει άραγε υπ’ όψιν του και τις σκέψεις των απόντων, ή μόνον τους λογισμούς αυτών που είναι κοντά του εξετάζει; Άραγε ανιχνεύει ως Θεός τα νοήματα της καρδίας καθενός; Πώς λοιπόν θα τα μάθω όλα αυτά; Ποίος θα μου τα διδάξη; Ποίος άλλος; Η προσωπική πείρα, αυτή είναι διδάσκαλος για όλα. Θα ανέβω στο δένδρο, και θα καλυφθώ από το πλούσιο φύλλωμά του. Κρύπτομαι και έτσι μαθαίνω αν ημπορώ να σωθώ. Εάν αντιληφθή την κίνησιν αυτή της ψυχής μου, τότε θα μάθω ότι εξαλείφει και την αμαρτία της ψυχής μου. Με αυτόν λοιπόν τον τρόπο θα καταλάβω ότι γνωρίζει τα κρυπτά των λογισμών. Εάν με ιδή μέσα σ’ αυτόν τον συνωστισμό, και όχι μόνον με ιδή αλλά ανακαλύψη και της ψυχής μου τον έρωτα. Θα προτιμήσω να τα απορρίψω όλα για να βρω το ένα. Θέλω να μιμηθώ τον Ματθαίο. Και εκείνος τελώνης ήταν όπως εγώ, όμως δεν προσέτρεξε αυθαιρέτως, αλλά προσεκλήθη από τον Ιησού και υπήκουσε. Ο Ματθαίος, φαντάζομαι, καθώς είδε τον Ιησούν, τον ενόμισεν ως έναν από τους οδοιπόρους. Εβαθούλωσε τις παλάμες και άνοιξε, ως συνήθως, τις αγκάλες του, έτοιμος να αρπάξη. Αντί όμως να φορολογήση, όπως ήθελε, τον Χριστόν, εφορολογήθη από αυτόν, και όχι μόνον φαινομενικώς, αλλά προσφέροντας όλον του τον εαυτόν. Πράγματι, την στιγμή που ήκουσε «ακολούθει μοι», υπερέβη την κλίση με την προθυμία του, τρέχοντας όσον ημπορούσε γρηγορότερα πίσω από αυτόν που τον προσείλκυσε. Εάν λοιπόν προσκαλή και τελώνες, και όχι μόνον προσκαλεί, αλλά και δικαιώνει, δεν με βλάπτει η σωρεία των παρελθόντων μου κακών. Διότι, αν ο Ελισσαίος, ρίπτοντας αλάτι στην πηγή μας, μετέβαλε σε γόνιμο το άγονο νερό της, οπωσδήποτε και αυτός, αν αλατίση με την χάρη την ψυχή μου, θα την διεγείρη προς καρπογονίαν αρετής.

Καθώς εσυλλογίζετο αυτά «ήλθεν επί τον τόπον ο Ιησούς, και αναβλέψας είδεν αυτόν και είπε προς αυτόν: Ζακχαίε, σπεύσας κατάβηθι». Έχεις ανεβεί στο δένδρον ως τελώνης, κατέβα από το δένδρον ως φιλόθεος. Κατέβα από το ξύλον αυτό στην γη, για να ανεβής δια του σταυρού προς τον ουρανόν. Ανήλθες σ’ ένα δένδρον, από τους ανθρώπους κρυπτόμενος, ανέρχεσαι δια του σταυρού στους αγγέλους χαριζόμενος. «Σπεύσας» λοιπόν «κατάβηθι’ σήμερον γαρ εν οίκω σου δει με μείναι». Ω, τι ανέκφραστη χάρις! Τι απερίγραπτος φιλανθρωπία! Δεν θα είναι πλέον ακάθαρτος ο οίκος του τελώνου. Κάθε κακό θα αποδράση από αυτόν, διότι όπου φιλοξενείται ο Ιησούς, τα πάντα μεταβάλλονται προς το καλλίτερον. «Ζακχαίε», λέγει. «σπεύσας κατάβηθι’ σήμερον γαρ εν τω οίκω σου δεί με μείναι». Τι να είπω; Παράδεισος έγινε η οικία του τελώνου. Ό,τι βλέπω στην περίπτωση του ληστού, το ίδιο και τώρα στον Ζακχαίον. Είπε στον ληστή «Σήμερον μετ’ εμού έση εν τω Παραδείσω», και συγχρόνως τον παρέλαβε από το ξύλο και τον έβαλε στον Παράδεισον. Είπε στον Ζακχαίο. «Σήμερον εν τω οίκω σου δει με μείναι», και συγχρόνως τον έλαβε μαζί του και εισήλθε, κάνοντας τον οίκο του Παράδεισο πριν από τον Παράδεισο.

Καθώς όμως παρακολουθούσαν τα γενόμενα οι απόγονοι εκείνων που παλαιά αγανακτούσαν και παρεπονούντο για την πηγήν, οι άγευστοι της θείας δυνάμεως και αγαθότητος, σαν να ελυπούντο για την σωτηρία του αρχιτελώνου, εγόγγυζαν μέσα τους λέγοντες ότι «παρά αμαρτωλώ ανδρί εισήλθεν καταλύσαι». Ω, εργάτες της καταφρονήσεως, και γεωργοί της ραθυμίας! Σεις τι είσθε, δίκαιοι ή αμαρτωλοί; Δεν είσθε μοχθηρότεροι από όλους τους ανθρώπους; Πώς λοιπόν ο Ιησούς ήλθε και εσκήνωσε μεταξύ σας; Πώς εγεννήθη μεταξύ σας, ανετράφη, ανδρώθη, έπιεν, έφαγε; Γιατί λοιπόν παραβλέπετε τα ιδικά σας τραύματα, και ανιχνεύετε τα πταίσματα του πλησίον; Και εκτός αυτού, γιατί άλλοτε λέγετε τον Χριστόν αμαρτωλόν, και άλλοτε δίκαιον; Όταν εθεράπευσε τον εκ γενετής τυφλό, τον απεκαλέσατε αμαρτωλό, λέγοντας «δος δόξαν τω Θεώ. Ημείς γαρ οίδαμεν ότι αμαρτωλός εστίν», επειδη λύει το Σάββατο. Τώρα που ήλθε κάτω από την στέγη του τελώνου, τον διασύρετε ενώπιον όλων ως μη δίκαιον, διότι συντρώγει αναξίως με αμαρτωλούς. Αν θεραπεύση τυφλόν, τον λέγετε αμαρτωλόν, αν συμφάγη με αμαρτωλούς τον διασύρετε, ότι συντρώγει αναξίως με αμαρτωλούς. Τι λοιπόν; Να μη θεραπεύση τυφλόν το Σάββατο για να μη νομισθή αμαρτωλός; Να μη φάγη με τελώνες για να θεωρηθή δίκαιος; Γιατί τον κατηγορείτε; Και πού αλλού έπρεπε να τεθή το φως, παρά σε μέρος σκοτεινό; Πού έπρεπε να έλθη ο ιατρός; Να μη προστρέξη σ’ αυτούς που υποφέρουν; «Ου χρείαν έχουσιν οι ισχύοντες ιατρού, αλλά οι κακώς έχοντες». Πού έπρεπε να παρουσιασθή ο αμνός του Θεού; Όχι προς τους τελώνες και αμαρτωλούς, ώστε να λάβη το φορτίο τους επάνω του, να τους ελαφρύνη, και έτσι να τους καταστήση ικανούς για τα υψηλότερα; Ματαίως τον κακολογείτε. Έχει εκπληρωθή σε σας αυτό που ελέχθη, ότι «οι τελώναι και αι πόρναι προάγουσιν υμάς (σας προλαμβάνουν δηλαδή) εις την βασιλείαν των ουρανών».

«Σταθείς δε Ζακχαίος είπε προς τον Κυριον. Ιδού τα ημίση των υπαρχόντων μου, Κύριε, δίδωμι τοις πτωχοίς” και ει τινος εσυκοφάντησα αποδίδωμι τετραπλούν». Τώρα που έχω δεχθή στον οίκο μου εσέ τον προστάτη των πτωχών, δεν ανέχομαι πλέον να αδικώ τους πτωχούς, δεν με κατέχει πλέον ο φόβος μήπως δεν συλλέξω χρήματα, αφού εφιλοξένησα αυτόν που χαρίζει τον πλούτον τον ακένωτον. Δεν παραμονεύω πλέον τους οδοιπόρους, αφού συνήντησα στον δρόμο της ζωής μου τον Ύψιστον Θεόν, που κατέβη στην γη με μορφήν ανθρώπου, για να χαρίση αμνηστεία και να σχίση το χειρόγραφον των αμαρτιών μας.

Μολονότι όμως είναι ο όντως πλούσιος, έζησε ως πτωχός. Γι’ αυτό και ο Ζακχαίος έλεγε «Αι αλώπεκες φωλεούς έχουσι, και τα πετεινά του ουρανού κατασκηνώσεις, συ δε ουκ έχεις που την κεφαλήν κλίνη». Ας χαθούν οι επίσημες αυλές και τα προαύλια, οι οικοδομικές μεγαλουργίες, οι λαμπροί και περιφανείς οίκοι. Αντί όλων αυτών μόνον τον ακένωτον πλούτο της πτωχείας σου ζητώ. Αλλά επειδή αδυνατώ να διηγηθώ επαξίως τον πλούτο της ψυχής του Ζακχαίου, ας αφήσωμε τον λόγο στον πλούσιον σε αρετές Πατέρα, ο οποίος θα ομιλήση στην καρδία του καθενός. Στον φιλόξενον αρμόζει να διηγήται τις αρετές του φιλόξενου, προς αίνεσιν μεν αυτού, στηριγμόν δε ιδικόν σας και στέφανον της Εκκλησίας, τιμήν δε του Χριστού «ω η δόξα και το κράτος εις τους αιώνας των αιώνων. Αμήν».

Από το βιβλίο Πατερικόν Κυριακοδρόμιον, σελίς 439 και εξής.

Επιμέλεια κειμένου, Δημήτρης Δημουλάς.

Πηγή: Ορθόδοξη Πορεία

Γ. Βερίτης - Αλέξανδρος Γκιάλας (βίντεο)

2012-01-21T21:42:00.001+02:00

Γ. Βερίτης – Ἀλέξανδρος Γκιάλας from ΧΦΕ on Vimeo.

Βίος Αγίου Αποστόλου Τιμοθέου εκ των Ο'

2012-01-21T21:29:00.000+02:00

ΒΙΟΣ ΤΟΥ ΑΓΙΟΥ ΕΝΔΟΞΟΥ ΑΠΟΣΤΟΛΟΥ ΤΙΜΟΘΕΟΥ ΕΚ ΤΩΝ ΕΒΔΟΜΗΚΟΝΤΑ

Ὁ Ἅγιος Ἀπόστολος Τιμόθεος κατήγετο ἐκ Λύστρων τῆς Λυκαονίας. Ὁ πατήρ του, Ἕλλην εἰδωλολάτρης, κατεῖχεν ἐξέχουσαν κοινωνικὴν θέσιν. Ἡ μήτηρ του Εὐνίκη καὶ ἡ μάμμη του Λωῒς ἦσαν Ἰουδαῖαι, ἁσπασθεῖσαι τὸν Χριστιανισμόν. Ὁ Τιμόθεος εἶχε τὴν εὐτυχίαν νὰ γαλουχηθῇ παρ᾿ αὐτῶν εἰς τὰ Εὐαγγελικὰ νάματα καὶ νὰ μορφωθῇ χριστιανοπρεπῶς (Β´ Τιμ. Α´, 5· Γ´ 15). Νεώτατος τὴν ἡλικίαν ἧτο ἤδη γνωστὸς εἰς ὅλους τοὺς χριστιανούς τῶν Λύστρων καὶ τοῦ Ἰκονίου διὰ τὴν εὐσέβειαν καὶ τὸν ζῆλον του. (Πράξ. ΙΣΤ´, 1-2).

Ὅτε ἦλθεν ὁ Παῦλος εἰς Λύστρα κατὰ τὴν πρώτην ἀποστολικὴν ὁδοιπορίαν του μετὰ τοῦ Βαρνάβα, ἐγνωρίσθη μετὰ τοῦ νεαροῦ Τιμοθέου, ἐφιλοξενήθη εἰς τὸν οἶκόν του καὶ προσείλκυσεν αὐτὸν εἰς τὸν Χριστιανισμόν. Ἐπειδὴ ὁ Τιμόθεος ἧτο Ἑλληνικῆς καταγωγῆς, ὑπεβλήθη ὑπὸ τοῦ Παύλου εἰς περιτομήν, ἵνα μὴ δοθῇ λαβὴ εἰς τοὺς ἐν τῇ πόλει Ἰουδαΐζοντας χριστιανοὺς νὰ διαβάλουν τὴν ἀποστολικότητά του καὶ τὴν γνησιότητα τοῦ Εὐαγγελίου του. Ὁ Τιμόθεος δὲν ἤργησε νὰ συνδεθεῖ μετὰ τοῦ Παύλου, τὸν ὁποῖον ἠκολούθησεν ἔπειτα εἰς τὰς ἀποστολικὰς ὁδοιπορίας του «καθάπερ ἀστὴρ ἡλίῳ», γενόμενος «σύσκηνος αὐτῷ καὶ τὸ πᾶν ὁμοδίαιτος». Συμμεριζόμενος τὰς κακουχίας καὶ τὰς ταλαιπωρίας τοῦ ἀποστολικοῦ ἔργου τοῦ Παύλου καὶ συγκακοπαθῶν ὡς καλὸς στρατιώτης Ἰησοῦ Χριστοῦ, ἀνεδείχθη ἀντάξιος τοῦ πνευματικοῦ του πατρός, ὁ ὁποῖος μετὰ πολλῆς στοργῆς προνοεῖ περὶ τῆς σοβαρῶς κλονισθείσης ὑγείας του. Βραδύτερον ἐχειροτονήθη ὑπὸ τοῦ Παύλου διάκονος. Κατὰ τὴν τρίτην ὁδοιπορίαν ὁ Τιμόθεος ἦλθε μετὰ τοῦ Παύλου εἰς Ἔφεσον, ὁπόθεν ἀπεστάλη μετὰ τοῦ Ἐράστου εὶς Μακεδονίαν. Ἐκεῖ συνηντήθη μετὰ τοῦ Παύλου, τὸν ὁποῖον συνώδευσεν εἰς Κόρινθον, Τρωάδα καὶ Ἱεροσόλυμα, εἶτα δὲ εἰς Ῥώμην, ὅπου ἔλαβον χώραν τὰ πρῶτα δεσμὰ τοῦ Παύλου. Μετ᾿ αὐτοῦ πιθανώτατα ἐφυλακίσθη καὶ ὁ Τιμόθεος, ἀπελευθερωθεὶς ἀργότερον (Ἑβρ. ΙΓ´, 23). Κατὰ τὴν τετάρτην ὁδοιπορίαν ἐχειροτονήθη Ἐπίσκοπος ὑπὸ τοῦ Παύλου εἰς νεαρὰν ἡλικίαν, περὶ τὸ 60 μ.Χ., χρηματίσας πρῶτος Ἐπίσκοπος Ἐφέσου. Ὀλίγoν πρὸ τοῦ μαρτυρίου τοῦ Παύλου ἦλθεν ἐκ νέου εἰς Ρώμην πρὸς συνάντησίν του.

Μετὰ τὸν θάνατον τοῦ Παύλου καὶ τὴν ἅλωσιν τῆς Ἱερουσαλὴμ (70 μ.Χ.) ἦλθεν ἐκ Παλαιστίνης καὶ ἐγκατεστάθη εἰς Ἔφεσον ὁ Εὐαγγελιστὴς Ἰωάννης, ὅπου συνεδέθη μετὰ τοῦ Τιμοθέου, τοῦ ὁποίου ὑπῆρξε φίλος, διδάσκαλος καὶ συνεργός, παρέμεινε δὲ ἐκεῖ μέχρι τοῦ 96 μ.Χ., ὅτε ἐξωρίσθη εἰς Πάτμον κατὰ τὸν ἐπὶ αὐτοκράτορος Δομετιανοῦ (81-96 μ.Χ.) ἐγερθέντα σφοδρὸν κατὰ τῶν χριστιανῶν διωγμόν.

Ὁ Τιμόθεος ἐν Ἐφέσῳ εἶχε νὰ ἀντιπαλαίσῃ κατὰ φανατικῶν εἰδωλολατρῶν. Ἤδη πρὸ αὐτοῦ ὁ Παῦλος ἐκινδύνευσε σοβαρῶς, διωχθεὶς ὑπὸ τοῦ εἰδωλοποιοῦ Δημητρίου καὶ «κατὰ ἄνθρωπον ἐθηριομάχησεν ἐν Ἐφέσῳ» (Α´ Κορινθ. ΙΕ´ 32). Εἰς Ἔφεσον ἐλατρεύετο ἡ Ἄρτεμις καὶ κατὰ τὰς πρὸς τιμήν της πανδήμους ἑορτὰς ἐλάμβανον χώραν ἀνήκουστα ὄργια, τὰ ὁποῖα δικαίως ἐξήγειρον τὴν ψυχὴν τοῦ Ἀποστόλου. Κατὰ τὴν τοιαύτην πανήγυριν, ὀνομαζομένην Καταγώγιον, τὸ ἔτος 97 μ.Χ., οἱ Ἐφέσιοι εἰδωλολάτραι περιήρχοντο μετημφιησμένοι καὶ μὲ προσωπίδας τὴν πόλιν, φέροντες μικρὰ εἴδωλα εἰς χεῖρας καὶ προβαίνοντες εἰς πλεῖστα ὄργια, ἐγκλήματα καὶ ἀσελγείας καθ᾿ ὁδόν. Ὁ Τιμόθεος ἐπιχειρήσας νὰ ἐμποδίσῃ αὐτούς ἐν μέσῃ ὁδῷ καὶ ἐλέγξῃ τὴν πλάνην των, ὑπέστη σφοδρὸν καὶ ἀνηλεῆ λιθοβολισμόν ἐκ μέρους τοῦ μαινομένου πλήθους, συνεπείᾳ τοῦ ὁποίου κατέπεσεν αἱμόφυρτος ἐπὶ τοῦ ἐδάφους. Οἱ εἰδωλολάτραι τότε μὲ μεγαλυτέραν λύσσαν ἔτυπτον διὰ λίθων καὶ ῥοπάλων τὸν Ἅγιον, τὸν ὀποῖον ἐχλεύαζον καὶ ἔσυρον ἀνὰ τὰς ὁδοὺς τῆς πόλεως. Ὁ Τιμόθεος μετὰ καρτερίας ὑφίστατο τὸ μαρτύριον, εὐχαριστῶν τὸν Κύριον, διότι τὸν ἠξίωσε νὰ προσφέρῃ τὴν ζωήν του ὑπὲρ Ἐκείνου καὶ νὰ γίνῃ πιστὸς «ἄχρι θανάτου».

Ἐν τέλει ἐγκαταλειφθεὶς ἡμιθανής, περσυνελέγῃ μὲ πολλὴν εὐλάβειαν ὑπὸ χριστιανῶν καὶ μετεκομίσθῃ κρύφα πέραν τοῦ λιμένος τῆς πόλεως. Τὸ ἀσθενικὸν σῶμα τοῦ μάρτυρος ἐξαντληθὲν τελείως ἐκ τῶν κακώσεων καὶ τῶν τραυμάτων ὑπέκυψε καὶ ἡ παρθενικὴ ψυχὴ τοῦ ἁγίου τούτου ἀνδρός, ὁ ὁποῖος εἶχε τὸ αὐτό μαρτυρικὸν τέλος μὲ τὸν πρωτομάρτυρα Στέφανον, ἔσπευσεν εἰς συνάντησιν τοῦ ουρανίου αὐτῆς Νυμφίου, τὴν 22αν Ἰανουαρίου τοῦ 97μ.Χ., ἐπὶ τοῦ αὐτοκράτορος Δομετιανοῦ, ἢ κατ᾿ ἄλλην ἐκδοχήν, ἐπὶ Νέρβα, ἀνθυπατεύοντος τῆς Ἀσίας τοῦ Περεγρίνου.

Τὸ ἱερὸν σκῆνος τοῦ Ἁγίου ἐνεταφιάσθη ὑπὸ τῶν χριστιανῶν εἰς τόπον καλούμενον ὑπὸ τῶν Ἐφεσίων πίονα, ἐκεῖθεν δὲ διεκομίσθη τὸ ἱερόν του λείψανον εἰς Κωνσταντινούπολιν, τὸ 356 μ.Χ., ἐπὶ αὐχοκράτορος Κωνσταντίου, υἱοῦ τοῦ μεγάλου Κωνσταντίνου, ἐναποτεθὲν ὑπὸ τὴν ἁγίαν Τράπεζαν τοῦ Ναοῦ τῶν Ἁγ. Ἀποστόλων, ὁμοῦ μετὰ τῶν λειψάνων τῶν Ἀποστόλων Ἀνδρέου καὶ Λουκᾶ, «ἵνα ὥσπερ αὐτοῖς κοινὰ γέγονε πάντα, ὁ τρόπος, ἡ μαθητεία, τὸ κήρυγμα, κοινὸς γένηται καὶ ὁ τάφος, ἐπεὶ κοινὴ τούτων καὶ ἡ ἐκεῖθεν κατάπαυσις», κατὰ τὴν ἔκφρασιν τοῦ Συμεῶνος τοῦ Μεταφραστοῦ.

Ὅταν ὁ Εὐαγγελιστής Ἰωάννης ὁ Θεολόγος ἐπανῆλθεν ἐκ τῆς ἐξορίας, ἐπὶ αὐτοκράτορος Τραϊανοῦ, μὲ πολλὴν ὁδύνην ἐπληῥοφορήθη τὸν μαρτυρικὸν θάνατον τοῦ ἠγαπημένου μαθητοῦ του Τιμοθέου καί, ἵνα μὴ παραμείνῃ ἡ Ἐκκλησία ἄνευ Ποιμένος, διεδέχθη τοῦτον εἰς τὸν ἐπισκοπικὸν θρόνον Ἐφέσου, παραμείνας ὡς ἐπίσκοπος αὐτῆς ἀπὸ τοῦ ἔτους 97 μέχρι τοῦ τέλους του (101 μ.Χ.). Κατὰ μίαν παράδοσιν, ὁ Ἀπόστολος Τιμόθεος παρέστη ἐν Γεθσημανῇ κατὰ τὴν κηδείαν τῆς Θεομήτορος ὁμοῦ μετὰ τῶν λοιπῶν Ἀποστόλων.

Πρὸς τὸν Τιμόθεον ὁ Παῦλος ἔγραψε δύο ἐπιστολάς, τὴν πρώτην ἐκ Λαοδικείας καὶ τὴν δευτέραν ἐκ Ῥώμης, παρέχων σημαντικὰς ὑποθῆκας διὰ τὸ ἔργον τοῦ ποιμένος, ἐξ οὖ καὶ Ποιμαντορικαὶ ὠνομάσθησαν. Τὸ ὄνομα τοῦ Τιμοθέου ὡς ἀποστολέως καὶ συγγραφέως ἀναφέρεται μετὰ τοῦ ὀνόματος τοῦ Παύλου εἰς τὴν ἀρχὴν ἓξ ἐπιστολῶν αὐτοῦ (Β´ Κορινθίους, Φιλιππησίους, Κολασσαεῖς, Α´ Θεσσαλονικεῖς καὶ πρὸς Φιλήμονα).

Τὸν Τιμόθεον ἀποκαλεῖ ἐν ταῖς ἐπιστολαῖς του ὁ Παῦλος «ἀδελφόν» (Β´ Κορινθ. Α´ 1, Κολασσ. Α´1, Φιλημ. 1) «δοῦλον Ἰησοῦ Χριστοῦ» (Φιλημ. Α´ 1) «συνεργὸν» αὐτοῦ (Α´ Κορινθ. ΙΣΤ´ 21), «ἄνθρωπον τοῦ Θεοῦ» (Α´ Τιμοθ. ΣΤ´ 11) «γνήσιον τέκνον ἐν πίστει» (Α´ Τιμοθ. Α´ 2) καὶ ἀγαπητὸν τέκνον» (Β´ Τιμοθ. Α´ 2).

Προτρέπει δὲ τοὺς Κορινθίους ὡς ἑξῆς· «Ἐὰν δὲ ἔλθῃ Τιμόθεος, βλέπετε ἵνα ἀφόβως γενήται πρὸς ὑμᾶς· τὸ γὰρ ἔργον Κυρίου ἐργάζεται ὡς καὶ ἐγώ» (Α´ Κορινθ. ΙΣΤ´ 10-11), καὶ ἀλλαχοῦ γράφει: «Ἔπεμψα ὑμῖν Τιμόθεον, ὃς ἐστί τέκνον μου ἀγαπητόν καὶ πιστὸν ἐν Κυρίῳ, ὃς ὑμᾶς ἀναμνήσει τὰς ὁδούς μου τὰς ἐν Χριστῷ» (Α´ Κορινθ. Δ´ 17). Εἰς δὲ τοὺς Φιλιππησίους λέγει: «Ἐλπίζω δὲ ἐν Κυρίῳ Ἰησοῦ Τιμόθεον ταχέως πέμψαι ὑμῖν, ἵνα κἀγὼ εὐψυχῶ, γνοὼς τὰ περί ὑμῶν· οὐδένα γὰρ ἔχω ἰσόψυχον ὅστις γνησίως τὰ περὶ ὑμῶν μεριμνήσει... τὴν δὲ δοκιμὴν αὐτοῦ γιγνώσκετε, ὅτι ὡς πατρὶ τέκνον, σὺν ἐμοὶ ἐδούλευσεν εἰς τὸ Εὐαγγέλιον» (Φιλιπ. Β´ 19-22). Ἀλλὰ καὶ εἰς τοὺς Θεσσαλονικεῖς χαρακτηριστικῶς παρατηρεῖ: «Ἐπέμψαμεν Τιμόθεον τὸν ἀδελφὸν ἡμῶν καὶ διάκονον τοῦ Θεοῦ καὶ συνεργὸν ἡμῶν ἐν τῷ Εὐαγγελίῳ τοῦ Χριστοῦ, εἰς τὸ στηρίξαι ὑμᾶς καὶ παρακαλέσαι ὑμᾶς περὶ τῆς πίστεως ὑμῶν» (Α´ Θεσσαλ. Γ´ 2).

Ἐξ ὅλων τούτων καταφαίνεται ὁποίαν ἐκτίμησιν καὶ ἀγάπην πρὸς τὸν Τιμόθεον εἶχεν ὁ Παῦλος, ἀλλὰ καὶ πόσην ὑπὲρ πάντα πολύτιμον βοήθειαν προσέφερεν οὗτος εἰς τὸν μέγαν Ἀπόστολον τῶν ἐθνῶν καὶ εἰς τὸ κήρυγμα τοῦ Εὐαγγελίου.

Ὅθεν ὁ ἱερὸς Χρυσόστομος συμπεραίνει, ὅτι οὐκ ἦν οὕτω ζηλωτὸς ὁ Τιμόθεος, εἰ Παύλου τέκνον ἦν φύσει, ὥς ἐστι θαυμαστὸς νῦν, ὅτι κατὰ σάρκα μηδὲν αὐτῷ προσήκων, διὰ τῆς κατὰ τὴν εὐλάβειαν συγγενείας εἰς τὴν υἱοθεσίαν εἰσήγαγεν ἑαυτὸν τὴν ἐκείνου μετὰ ἀκριβείας τοὺς χαρακτῆρας τῆς ἐκείνου φιλοσοφίας διασώζων ἐν ἅπασι» (Migne E π. Τόμ. 49, σελ.20).

Ὁ Τιμόθεος εἶναι μία ἐκ τῶν σπουδαιοτέρων προσωπικοτήτων τῆς Καινῆς Διαθήκης, διεδραμάτισε δὲ μεγάλον ρόλον εἰς τὴν διάδοσιν τοῦ Χριστιανισμοῦ κατὰ τὸν α´ αἰῶνα. Πράγματι ὑπῆρξε μία τῶν ἐκλεκτοτέρων καὶ συμπαθεστέρων φυσιογνωμιῶν, ἐξ ὅσων ἐγνώρισεν ὁ χριστιανικὸς κόσμος κατὰ τοὺς ἀποστολικοὺς χρόνους.

Ὁ Τιμόθεος δὲν ἦτο μόνον ἀπαράμιλλος συνέκδημος καὶ συνεργὸς τοῦ Παύλου. Ὁ ἔνθεος ζῆλος του καὶ ὁ πλοῦτος τῶν ἀρετῶν του, ἡ σύνεσις, ἡ παρουσία καὶ τὸ θάρρος του, ἡ παρθενικὴ ἁγνότης καὶ ἡ ἀσκητικότης τοῦ βίου του, τὸν ἀνέδειξαν πρῶτον Ἐπίσκοπον μιᾶς τῶν ἑπτὰ Ἐκκλησιῶν τῆς Μικρᾶς Ἀσίας, ἡ ὁποία ἔμελλε νὰ ἐξελιχθῇ εἰς μέγα ἐκκλησιαστικόν κέντρον τῆς κατὰ Ἀνατολὰς χριστιανικῆς Ἐκκλησίας, ὑπέροχον Ποιμένα καὶ δεξιὸν Κυβερνήτην τοῦ σκάφους τῆς Ἐκκλησίας τοῦ Χριστοῦ καὶ ἄριστον πρότυπον καὶ ὑπογραμμὸν ὄχι μόνον παντὸς κληρικοῦ, ἀλλὰ καὶ τῶν πιστῶν ἐν γένει. Ὁ Ἀπόστολος καὶ Ἱεράρχης Τιμόθεος ἀνεδείχθη διὰ τοῦ μαρτυρίου του καὶ θαυματουργὸς Ἱερομάρτυς, τοσαύτης δὲ χάριτος ἀπήλαυεν, ὥστε καὶ ἐν ζωῇ καὶ μετὰ θάνατον πλεῖστα ἐτέλει θαύματα, «τὰ δὲ ὀστᾶ καὶ τὰ λείψανα αὺτοῦ δαίμονας ἀπήλαυνεν» (Ἱ. Χρυσοστ. ἐν Migne, 49, 18-19). Ὁ Συμεὼν ὁ Μεταφραστὴς τὸν ἀποκαλεῖ «χορηγὸν θαυμάτων, χαρίτων ταμίαν, θησαυρὸν ἀκένωτον, πλοῦτον μή δαπανώμενον».

Ἡ μνήμη αὐτοῦ ἐν τῇ Ὀρθοδόξῳ Ἐκκλησίᾳ τιμᾶται τῇ 22ᾳ Ἰανουαρίου, ἐν τῇ Κοπτικῇ τῇ 23ῃ, ἐν δὲ τῇ Δυτικῇ καὶ τῇ Ἀγγλικανικῇ τῇ 24ῃ τοῦ αὐτοῦ μηνός.

Ἐκ τῆς ἐκδόσεως Ἀκολουθία καὶ Βίος τοῦ Ἁγίου Ἀποστόλου Τιμοθέου ἐκ τῶν Ο´, ὑπὸ Ἀρχιμ. Τιμοθέου Ματθαιάκη, Ἀθῆναι 1951.

Πηγή: www.nektarios.gr

Στις 22 Ιανουαρίου εορτάζουν και οι Άγιοι:

Οσιομάρτυς Αναστάσιος ο Πέρσης

Όσιος Ιωσήφ ο Σαμάκος

ΚΕΦΑΛΑΙΑ ΠΕΡΙ AΓΑΠΗΣ Ἁγίου Μαξίμου τοῦ Ὁμολογητοῦ

2012-01-20T23:15:00.001+02:00

Ο ΑΓΙΟΣ ΜΑΞΙΜΟΣ Ο ΟΜΟΛΟΓΗΤΗΣ εἶναι ἕνας ἀπό τούς μεγαλύτερους Πατέρες τῆς Εκκλησίας. Ἔζησε καί μαρτύρησε τόν ζ΄ αἰ. (580-662), ἀφοῦ ἀντιτάχθηκε σθεναρά στήν αἵρεση τοῦ μονοθελητισμοῦ. Τό ἐκτεταμένο καί πολυσχιδές ἔργο του διαβάστηκε πολύ, ἀφομοιώθηκε δημιουργικά ἀπό μεταγενέστερους συγγραφεῖς καί ἄσκησε τεράστια ἐπίδραση στή διαμόρφωση τῆς θεολογικῆς σκέψης. Στίς τέσσερις ἑκατοντάδες «Κεφαλαίων περί ἀγάπης» ἀποφαίνεται ὅτι χωρίς ἀγάπη ἡ σωτηρία εἶναι προβληματική.

1. Ἡ ἀγάπη εἶναι μιά ἀγαθή διάθεση τῆς ψυχῆς, ἡ ὁποία τήν κάνει νά μήν προτιμᾶ κανένα ἀπό τά ὄντα περισσότερο ἀπό τή γνώση τοῦ Θεοῦ. Εἶναι ὅμως ἀδύνατο νά φτάσει ν᾿ ἀποκτήσει στα-θερά αὐτή τήν ἀγάπη ὅποιος ἔχει κάποια ἐμπαθή κλίση σέ κάτι ἀπό τά γήινα.

2. Τήν ἀγάπη τή γεννᾶ ἡ ἀπάθεια· τήν ἀπάθεια τή γεννᾶ ἡ ἐλπίδα στόν Θεό· τήν ἐλπίδα, ἡ ὑπομονή καί ἡ μακροθυμία. Αὐτές τίς γεννᾶ ἡ καθολική ἐγκράτεια· τήν ἐγκράτεια, ὁ φόβος τοῦ Θεοῦ. τό φόβο τοῦ Θεοῦ τόν γεννᾶ ἡ πίστη.

3. Ἐκεῖνος πού πιστεύει στόν Κύριο, φοβᾶται τήν κόλαση. Κι ἐκεῖνος πού φοβᾶται τήν κόλαση, ἐγκρατεύεται ἀπό τά πάθη. Ἐκεῖνος πού ἐγκρατεύεται ἀπό τά πάθη, ὑπομένει ὅσα τόν θλίβουν. Ἐκεῖνος πού ὑπομένει ὅσα τόν θλίβουν, θά ἀποκτήσει τήν ἐλπίδα στόν Θεό. Ἡ ἐλπίδα στόν Θεό ἀπομακρύνει τό νοῦ ἀπό κάθε ἐμπαθή κλίση πρός τά γήινα. Καί ὅταν χωριστεῖ ἀπό αὐτή ὁ νοῦς, θά ἀποκτήσει τήν ἀγάπη πρός τόν Θεό.

4. Ἐκεῖνος πού ἀγαπᾶ τόν Θεό, πάνω ἀπό ὅλα τά κτίσματά Του προτιμᾶ τή γνώση Του κι ἀδιάλειπτα μέ πόθο τήν προσμένει.

5. Ἄν ὅλα τά ὄντα ἔγιναν ἀπό τόν Θεό καί γιά τόν Θεό, καί ὁ Θεός εἶναι καλύτερος ἀπό τά δημιουργήματά Του, ἐκεῖνος πού ἐγκαταλείπει τόν Θεό καί στρέφεται στά χειρότερα, φανερώνεται ὅτι προτιμᾶ περισσότερο τά δημιουργήματα ἀπό τόν Θεό.

6. Ἐκεῖνος πού ἔχει προσηλωμένο τό νοῦ του στήν ἀγάπη τοῦ Θεοῦ, καταφρονεῖ ὅλα τά ὁρατά, καί τό σῶμα του ἀκόμη, σάν νά εἶναι ξένο.

7. Ἀφοῦ ἡ ψυχή εἶναι ἀνώτερη ἀπό τό σῶμα καί ἀσυγκρίτως ἀνώτερος ἀπό τόν κόσμο ὁ Δημιουργός Θεός, ἐκεῖνος πού προτιμᾶ τό σῶμα ἀπό τήν ψυχή καί τόν κόσμο ἀπό τόν Θεό πού τόν δημιούργησε, αὐτός δέν διαφέρει διόλου ἀπό αὐτούς πού λατρεύουν τά εἴδωλα.

8. Ἐκεῖνος πού χώρισε τό νοῦ του ἀπό τήν ἀγάπη τοῦ Θεοῦ καί τή θεωρία, καί τόν ἔχει δεμένο σέ κάποιο ἀπό τά αἰσθητά, αὐτός εἶναι πού προτιμᾶ τό σῶμα ἀπό τήν ψυχή καί τά κτίσματα ἀπό τόν Θεό πού τά δημιούργησε.

9. Ἄν ἡ ζωή τοῦ νοῦ εἶναι ὁ φωτισμός πού δίνει ἡ πνευματική γνώση, κι αὐτόν τόν γεννᾶ ἡ ἀγάπη πρός τόν Θεό, ὀρθά ἔχει λεχθεῖ πώς δέν εἶναι τίποτε πιό μεγάλο ἀπό τή θεία ἀγάπη.

10. Ὅταν μέ τόν ἔρωτα τῆς ἀγάπης ὁ νοῦς μεταβαίνει πρός τόν Θεό, τότε δέν ἔχει διόλου αἴσθηση γιά κανένα ἀπό τά κτίσματα. Καθώς καταφωτίζεται ἀπό τό θεῖο καί ἄπειρο φῶς, γίνεται ἀναίσθητος γιά ὅλα τά κτίσματα, ὅπως τά μάτια δέν βλέπουν τά ἄστρα ὅταν ἀνατέλλει ὁ ἥλιος.

11. Ὅλες οἱ ἀρετές βοηθοῦν τό νοῦ γιά νά ἀποκτήσει τόν θεῖο ἔρωτα, περισσότερο ὅμως ἀπό ὅλες ἡ καθαρή προσευχή. Γιατί μέ αὐτήν ὁ νοῦς παίρνει φτερά καί πετᾶ πρός τόν Θεό καί βγαίνει ἔξω ἀπό τά ὄντα.

12. Ὅταν ὁ νοῦς ἁρπαχθεῖ μέσω τῆς ἀγάπης ἀπό τή θεία γνώ-ση, καί ἀφοῦ βρεθεῖ ἔξω ἀπό τά ὄντα, αἰσθάνεται τήν ἀπειρία τοῦ Θεοῦ· τότε, ὅπως συνέβη στόν Ἡσαΐα, ἀπό τήν ἔκπληξη ἔρχεται σέ συναίσθηση τῆς μηδαμινότητάς του καί λέει μέ κατάνυξη τά λόγια τοῦ προφήτη: «Ὤ ἐγώ, ὁ ἄθλιος, τί συντριβή νιώθω! Ἐγώ, ἕνας ἄνθρωπος πού ἔχω χείλη ἀκάθαρτα, καί ἀνάμεσα σέ λαό πού ἔχει χείλη ἀκάθαρτα κατοικῶ, εἶδα μέ τά μάτια μου τόν Βασιλέα, τόν Κύριο Σαβαώθ».

13. Ὅποιος ἀγαπᾶ τόν Θεό, δέν μπορεῖ νά μήν ἀγαπήσει καί κάθε ἄνθρωπο σάν τόν ἑαυτό του, ἄν καί τόν δυσαρεστοῦν τά πά-θη ἐκείνων πού δέν ἔχουν ἀκόμη καθαριστεῖ. Γι᾿ αὐτό χαίρεται μέ ἀμέτρητη καί ἀνέκφραστη χαρά γιά τή διόρθωσή τους.

14. Ἀκάθαρτη εἶναι ἡ ψυχή πού εἶναι γεμάτη ἀπό κακούς λογι-σμούς, ἀπό ἐπιθυμία καί μίσος.

15. Ἐκεῖνος πού βλέπει καί ἴχνος μόνο μίσους μέσα στήν καρ-διά του, πρός ὁποιονδήποτε ἄνθρωπο γιά ὁποιοδήποτε φταίξιμό του, εἶναι ἐντελῶς ξένος ἀπό τήν ἀγάπη πρός τόν Θεό. Γιατί ἡ ἀγάπη πρός τόν Θεό δέν ἀνέχεται διόλου τό μίσος κατά τοῦ ἀνθρώπου.

16. «Ὅποιος μέ ἀγαπᾶ -λέει ὁ Κύριος- θά τηρήσει τίς ἐντολές μου. Καί ἡ δική μου ἐντολή εἶναι νά ἀγαπᾶτε ὁ ἕνας τόν ἄλλο». Ἄρα λοιπόν ἐκεῖνος πού δέν ἀγαπᾶ τόν πλησίον του, δέν τηρεῖ τήν ἐντολή τοῦ Κυρίου. Ἐκεῖνος πού δέν τηρεῖ τήν ἐντολή, οὔτε τόν Κύ-ριο μπορεῖ νά ἀγαπήσει.

17. Μακάριος ὁ ἄνθρωπος πού μπορεῖ νά ἀγαπήσει τόν κάθε ἄνθρωπο στόν ἴδιο βαθμό.

18. Μακάριος ὁ ἄνθρωπος πού δέν προσηλώνεται σέ κανένα πράγμα φθαρτό ἤ πρόσκαιρο.

19. Μακάριος ὁ νοῦς πού προσπέρασε ὅλα τά ὄντα καί ἀπολαμβάνει συνεχῶς τή θεία ὡραιότητα.

20. Ἐκεῖνος πού φροντίζει τή σάρκα, πῶς νά ἱκανοποιεῖ τίς ἐπιθυμίες της, καί γιά πρόσκαιρα πράγματα ἔχει μνησικακία πρός τόν πλησίον του, αὐτός λατρεύει τήν κτίση ἀντί τοῦ Δημιουργοῦ.

21. Ἐκεῖνος πού διατηρεῖ τό σῶμα του γερό καί μακριά ἀπό ἡδονές, τό ἔχει σύνδουλό του γιά νά ὑπηρετεῖ τά πνευματικά.

22. Ὅποιος ἀποφεύγει ὅλες τίς κοσμικές ἐπιθυμίες, κάνει τόν ἑαυτό του ἀνώτερο ἀπό κάθε κοσμική ὑλικότητα.

23. Ὅποιος ἀγαπᾶ τόν Θεό, ἀγαπᾶ δίχως ἄλλο τόν πλησίον του. Ἕνας τέτοιος ἄνθρωπος δέν μπορεῖ νά φυλάει χρήματα· τά διαχειρίζεται κατά τό θέλημα τοῦ Θεοῦ καί τά μοιράζει σ᾿ ἐκείνους πού ἔχουν ἀνάγκη.

24. Ὅποιος κάνει ἐλεημοσύνη μιμούμενος τόν Θεό, δέν κάνει διάκριση καλοῦ καί κακοῦ, δικαίου καί ἀδίκου στά ἀπαραίτητα τῆς ζωῆς, ἀλλά μοιράζει ἴδια σέ ὅλους κατά τίς ἀνάγκες τους, ἄν καί προτιμᾶ γιά τήν ἀγαθή του προαίρεση τόν ἐνάρετο ἀπό τόν κακό.

25. Ὁ Θεός, ἐκ φύσεως ἀγαθός καί ἀπαθής, ὅλους τούς ἀγαπᾶ ἐξίσου ὡς δημιουργήματά Του, ἀλλά τόν ἐνάρετο τόν δοξάζει ἐπειδή ἀποκτᾶ καί τή γνώση, ἐνῶ τόν κακό ἄνθρωπο, τόν ἐλεεῖ λόγω τῆς ἀγαθότητάς Του, καί παιδεύοντάς τον σ᾿ αὐτόν τόν κόσμο, τόν φέρνει σέ μετάνοια καί διόρθωση. Ἔτσι καί ὁ καλοπροαίρετος καί ἀπαθής ἄνθρωπος, ὅλους τούς ἀνθρώπους τούς ἀγαπᾶ ἐξίσου. Τόν ἐνάρετο καί γιά τήν ἀνθρώπινη φύση του, καί γιά τήν καλή του προαίρεση· τόν κακό τόν ἐλεεῖ καί σάν συνάνθρωπό του, καί ἀπό συμπάθεια, ἐπειδή ὡς ἀνόητος βαδίζει στό σκοτάδι.

26. Ἡ διάθεση τῆς ἀγάπης δέν διαπιστώνεται μόνο μέ τήν πα-ροχή χρημάτων, ἀλλά πολύ περισσότερο μέ τή μετάδοση λόγου καί μέ τή σωματική διακονία.

27. Ἐκεῖνος πού ἀπαρνήθηκε εἰλικρινά τά κοσμικά καί ὑπηρετεῖ μέ ἀγάπη ἀπροσποίητη τόν πλησίον του, ἐλευθερώνεται γρήγορα ἀπό κάθε πάθος καί μετέχει στή θεία ἀγάπη καί γνώση.

28. Ἐκεῖνος πού ἔκανε κτῆμα του τή θεία ἀγάπη, δέν κουράζε-ται νά ἀκολουθεῖ συνέχεια τόν Κύριό του, ὅπως λέει ὁ θεῖος Ἱερεμίας, ἀλλά ὑπομένει μέ γενναιότητα κάθε κόπο, κακολογία καί ὕβρη, χωρίς νά σκέφτεται τό κακό πού τοῦ ἔκανε ὁποιοσδήποτε.

29. Ὅταν σέ προσβάλει κανένας ἤ σέ ἐξευτελίσει σέ κάτι, τότε φυλάξου ἀπό τούς λογισμούς τῆς ὀργῆς, μήπως μέ τή λύπη σέ χω-ρίσουν ἀπό τήν ἀγάπη καί σέ μεταφέρουν στή χώρα τοῦ μίσους.

30. Ὅταν αἰσθανθεῖς πόνο ἐπειδή κάποιος σέ προσέβαλε ἤ σέ ντρόπιασε, νά ξέρεις ὅτι ὠφελήθηκες πολύ· μέ τό ντρόπιασμα βγῆκε ἀπό μέσα σου ἡ κενοδοξία.

31. Ὅπως ἡ μνήμη τῆς φωτιᾶς δέν ζεσταίνει τό σῶμα, ἔτσι πί-στη χωρίς ἀγάπη δέν φέρνει στήν ψυχή τόν φωτισμό τῆς γνώσεως.

32. Ὅπως τό φῶς τοῦ ἥλιου ἑλκύει τό ὑγιές μάτι, ἔτσι καί ἡ γνώση τοῦ Θεοῦ τραβᾶ φυσικῶς τόν καθαρό νοῦ στόν ἑαυτό της μέ τήν ἀγάπη.

33. Νοῦς καθαρός εἶναι ὁ νοῦς πού ἀπομακρύνθηκε ἀπό τήν ἄγνοια καί καταφωτίζεται ἀπό τό θεῖο φῶς.

[ΑΓΙΟΥ ΜΑΞΙΜΟΥ ΤΟΥ ΟΜΟΛΟΓΗΤΟΥ, Φιλοκαλία τῶν ἱερῶν Νηπτικῶν, μτφρ. Ἀ. Γαλίτης, τόμ. Β΄ (3η ἔκδ., Θεσ/νίκη: Τό περιβόλι τῆς Παναγίας, 1991), 49-51].

Πηγή: www.imns.gr

"ΟΙ 98 ΣΤΟΥΣ 100 ΧΤΥΠΑΝΕ ΤΗΝ ΠΟΡΤΑ ΜΟΥ ΓΙΑ ΕΡΓΑΣΙΑ"

2012-01-19T23:49:00.002+02:00

«Είμαι υποχρεωμένος να υπερασπίσω το δικαίωμα στην εργασία, που έχει τη ρίζα του στον ίδιο το Θεό» τόνισε κατά την κοπή της πρωτοχρονιάτικης πίτας του Εργατικού Κέντρου ο Σεβασμιότατος Μητροπολίτης κ.κ.Μάρκος.

Ο Σεβασμιότατος εξομολογήθηκε ότι καθημερινά και ο ίδιος γίνεται δέκτης αιτημάτων για εύρεση εργασίας σε άνεργους συμπολίτες μας. «Δυστυχώς και οι πόρτες που χτυπάω εγώ είναι τις περισσότερες φορές κλειστές» παραδέχτηκε ο Μητροπολίτης, θέλοντας να καταδείξει το πρόβλημα της ανεργίας. Από την πλευρά του ο Πρόεδρος του Εργατικού Κέντρου Τ. Κώσταλος, στο χαιρετισμό του στάθηκε στον αέναο αγώνα για την διατήρηση των δικαιωμάτων των εργαζόμενων ενώ απέδωσε στην «πικρία των εργαζόμενων» το γεγονός ότι στη φετινή κοπή της πρωτοχρονιάτικης πίτας η διοίκηση του εργατικού επέλεξε να μην καλέσει πολιτικούς και επισήμους. Κατά τη διάρκεια της εκδήλωσης τιμήθηκε η Παρι Μπαχαντούρη που μετά από 30 χρόνια στο εργατικό συνταξιοδοτήθηκε.

Πηγή: ΠΑΤΡΙΔΑ

Ν. 4024/2011 Συνταξιοδοτικές ρυθμίσεις, ενιαίο μισθολόγιο − βαθμολόγιο, εργασιακή εφεδρεία και άλλες διατάξεις εφαρμογής του μεσοπρόθεσμου πλαισίου δημοσιονομικής στρατηγικής 2012−2015.

2012-01-19T23:25:00.003+02:00

Ο N4024 ΜΕ ΤΡΟΠΟΠΟΙΗΣΕΙΣ
Πηγή: efimeriosgr.blogspot.com

Διαβάστε: NOMOΣ ΥΠ’ ΑΡΙΘΜ. 4024 ΤΕΥΧΟΣ Α' 226/27-10-2011
ΠΡΑΞΗ ΝΟΜΟΘΕΤΙΚΟΥ ΠΕΡΙΕΧΟΜΕΝΟΥ ΤΕΥΧΟΣ Α' 268/31-12-2011

Ὁ Ἥλιος τῆς Ἐρήμου. Ὁ Μέγας Εὐθύμιος.

2012-01-19T23:06:00.001+02:00

Ἀληθινὰ κράζει ὁ προφήτης: «Ἀγαλλιάσθω ἡ ἔρημος καὶ ἀνθήτω ὡς κρῖνον». Μὲ τὴ θρησκεία τοῦ Χριστοῦ γεμίσανε οἱ ἐρημιὲς ἀπὸ ἁγίους ἀνθρώπους, ἀπὸ ἄνθη πνευματικά. «Καὶ ἀντὶ τῆς στιβῆς, ἀναβήσεται κυπάρισσος, ἀντὶ δὲ τῆς κονίζης, ἀναβήσεται μυρσίνη». Καὶ ὁ ὑμνωδὸς γιὰ τὸν καθένα ἀπ᾿ αὐτοὺς τοὺς ἀγγελικοὺς κατοίκους τῆς ἐρήμου, ποὺ εἴχανε τὸ δάκρυ καθημερινό, ἀλλὰ ὄχι τὸ δάκρυ τῆς ἀπελπισίας, ἀλλὰ τῆς κατανύξεως τὸ «χαροποιὸν δάκρυον» ψέλνει παθητικά: «Ταῖς τῶν δακρύων σου ροαῖς, τῆς ἐρήμου τὸ ἄγονον ἐγεώργησας, καὶ τοῖς ἐκ βάθους στεναγμοῖς εἰς ἑκατὸν τοὺς πόνους ἐκαρποφόρησας, καὶ γέγονας φωστήρ, τῇ οἰκουμένῃ λάμπων τοῖς θαύμασι, Εὐθύμιε πατὴρ ἡμῶν ὅσιε. Πρέσβευε Χριστῷ τῷ Θεῷ σωθῆναι τὰς ψυχὰς ἡμῶν.»

Ὁ ἅγιος Εὐθύμιος ὁ Μέγας, ποὺ ἑορτάζει τὴ μνήμη του ἡ Ἐκκλησία στὶς 20 τοῦ Ἰανουαρίου, ἐστάθηκε ἕνας ἀπὸ τοὺς φωστῆρες τῆς ἀσκητικῆς πολιτείας. Γεννήθηκε στὴ Μελιτηνὴ τῆς Ἀρμενίας στὰ 377 μ.X. Ἀληθινὰ ἐκ κοιλίας μητρὸς ἤτανε ἁγιασμένος, γιατὶ ἀφοσιώθηκε στὸ Θεὸ ἀπὸ τριῶν χρονῶν παιδί. Ὁ Κύριλλος ὁ Σκυθοπολίτης, ποὺ μόνασε στὸ κοινόβιο τοῦ ἁγίου Εὐθυμίου ὕστερα ἀπὸ τὴν κοίμηση τοῦ ἁγίου, γράφει πὼς ἀπὸ τὰ πρῶτα χρόνια της ἡλικίας του τὸ στόμα του ἀενάως δοξολογοῦσε τὸ Θεό, ἡ χαρά του ἤτανε νὰ πηγαίνει στὴν ἐκκλησία καὶ νὰ ἀκούγει τὰ ἅγια γράμματα μὲ φόβο καὶ κατάνυξη. «Τὸν δὲ μεταξὺ χρόνον, οἶκοι ἐσχόλαζεν ἔν τε τῇ προσευχῇ καὶ τῇ ψαλμωδίᾳ καὶ ταῖς τῶν θείων λόγων ἀναγνώσεσι, διανυκτερεύων τε καὶ ἡμερεύων, εἰδὼς ὅτι ὁ μελετῶν ἐν νόμῳ Κυρίου ἡμέρας τε καὶ νυκτὸς ἔσται ὡς καὶ τὸ ξύλον τὸ πεφυτευμένον παρὰ τὰς διεξόδους τῶν ὑδάτων, ὃ τὸν καρπὸν αὐτοῦ δώσει ἐν καιρῷ αὐτοῦ».

Σὰν ἔγινε 29 χρονῶν, πῆγε στὰ Ἱεροσόλυμα καὶ προσκύνησε τοὺς ἁγίους Τόπους, ἔπειτα ἐπισκέφθηκε τοὺς πατέρας τῆς ἐρήμου καὶ τέλος κατοίκησε σ᾿ ἕνα σπήλαιο τῆς λαύρας τοῦ Φαρᾶν, κ᾿ ἐζοῦσε μὲ τέλεια ἀκτημοσύνη, πλέκοντας ψάθες γιὰ τὴ συντήρησή του. Ἐκεῖ κάθισε πέντε χρόνια, μ᾿ ἕναν ἄλλον ἀσκητὴ Θεόκτιστο. Μετὰ τὰ πέντε χρόνια πήγανε ἀπὸ τὸ Φαρᾶν καὶ ἥβρανε μέσα σ᾿ ἕνα ξεροπόταμο, ποὺ τὸ λένε τώρα Οὐάντι Δαμπόρ, ἕνα σπήλαιο ἀπόγκρεμνο, κ᾿ ἐκεῖ κατοικήσανε. Μὲ τὸν καιρὸ πληθύνανε οἱ ἀδελφοί, καὶ στὸ τέλος κάνανε ἕνα μοναστήρι κοινόβιο, τὸ πρῶτο ποὺ γίνηκε στὴν Παλαιστίνη, καὶ μέσα σ᾿ αὐτὸ οἱ μοναχοὶ ζούσανε μὲ ἄκραν αὐστηρότητα. Ὁ μέγας Εὐθύμιος, ὁ ἡγούμενός του, ἔλεγε: «Ὀφείλει εἶναι ὁ μοναχὸς ὅλος ὀφθαλμός, πάντοθεν ἐαυτὸν περισκέπην ἀκοίμητον ἔχων πρὸς τὴν αὐτοῦ φυλακὴν τὸ τῆς ψυχῆς ὄμμα, ὡς ἐν μέσῳ παγίδων διοδεύων ἀεί». Ἀπὸ τὴν αὐστηρότητα τοῦ βίου κάποιοι μοναχοὶ ἀπαυδήσανε καὶ θέλανε νὰ φύγουνε. «Τὰ κελλία στενὰ λίαν καὶ ἀπαραμύθητα ἦσαν, οὕτως αὐτὰ τοῦ Μεγάλου Εὐθυμίου κελεύσαντος».

Χρειάζεται πολὺ χαρτὶ καὶ μελάνι γιὰ νὰ γράψει κανένας καταλεπτῶς τὴν πολιτεία τοῦ ἁγίου Εὐθυμίου, τὰ λόγια του ποὺ σωθήκανε στὸ βίο του, τὰ θαύματά του καὶ τὴν κοίμησή του. Ἡ ἁγιότητά του ἀκούσθηκε σ᾿ ὅλη τη χριστιανοσύνη. Ὀνομάσθηκε «μέγας φωστὴρ καὶ ἥλιος τῆς ἐρήμου». Ἀνεπαύθη ἐν Κυρίῳ στὶς 20 Ἰανουαρίου τοῦ ἔτους 473 μ.X., ἡμέρα Σάββατο, σὲ ἡλικία 97 χρονῶν. «Ἢν δὲ τὸ εἶδος αὐτοῦ ἀγγελικόν, ἡ ἕξις ἄπλαστος (ἀφελής, ἀπροσποίητη), τὸ ἦθος πραΰτατον, ἡ δὲ φαινομένη τοῦ σώματος αὐτοῦ ὄψις στρογγυλοειδὴς τε ὑπῆρχε καὶ φαιδρὰ καὶ λευκὴ καὶ εὐόμματος. Ἢν δὲ ὑποκόλοβος τὴν ἡλικίαν καὶ ὁλοπόλιος, ἔχων τὸν πώγωνα μέγαν, φθάνοντα ἕως τῆς κοιλίας, καὶ ἀσινὴ πάντα τὰ μέλη· οὔτε γὰρ οἱ ὀφθαλμοὶ αὐτοῦ ἢ οἱ ὀδόντες ἢ ἕτερον μέλος τὸ παράπαν ἐβλάβη ἀλλὰ στερρός τε καὶ πρόθυμος ὢν ἐτελειώθη».

Ἕνα ἀπὸ τὰ πολλὰ θαύματα ποὺ ἔκανε εἶναι καὶ τὸ ἀκόλουθο, ποὺ τὸ διηγήθηκε στὸν Κύριλλο, ὁ ὁποῖος ἔγραψε τὸ βίο τοῦ ἁγίου Εὐθυμίου, ἕνας φύλαρχος Σαρακηνός, Τερέβωνας λεγόμενος, γιὰ τὸν πάππο του ποὺ εἶχε τὸ ἴδιο ὄνομα καὶ ποὺ τὸν ἕγιανε ὁ ἅγιος. Αὐτὸς λοιπὸν ὁ γέρο - Τερέβωνας, τὸν καιρὸ ποὺ ἦταν ἀκόμα παιδὶ παράλυσε τὸ μισὸ κορμί του, τὸ δεξιὸ μέρος, ἀπὸ τὸ κεφάλι ἕως τὰ πόδια. Ὁ πατέρας του Ἀσπέβετος, ποὺ ἤτανε κι᾿ αὐτὸς φύλαρχος, ἤτανε ἀπαρηγόρητος, γιατὶ οἱ γιατροὶ δὲν μπορέσανε νὰ δώσουνε ὠφέλεια στὸ παιδί του. Βρισκότανε στὴν Ἀραβία κ᾿ εἴχανε στήσει τὰ τσαντήρια τους. Ὅπου, μιὰ νύχτα, βλέπει τὸ ἄρρωστο παιδὶ στὸν ὕπνο τοῦ ἕναν καλόγερο μὲ μακριὰ γενειάδα καὶ τοῦ λέγει: «Τί ἀσθένεια ἔχεις;» Κ᾿ ἐκεῖνο ἔδειξε τὸ παράλυτο μέρος τοῦ κορμιοῦ του. Κι᾿ ὁ μοναχός του λέγει πάλι: «Ὅ,τι τάξεις στὸ Θεό, θὰ τὸ κάνεις, ἂν ἐλευθερωθεῖς ἀπὸ τὴν ἀρρώστια;» Καὶ τὸ παιδὶ εἶπε: «Ναί». Τότε τοῦ λέγει ὁ γέροντας: «Ἐγὼ εἶμαι ὁ Εὐθύμιος, ποὺ κάθουμαι στὴν ἔρημο, δέκα μίλια ἀνατολικὰ τῆς Ἱερουσαλήμ, μέσα στὸ ξεροπόταμο ποὺ εἶναι νοτινὰ ἀπὸ τὸ δρόμο ποὺ πηγαίνει στὴν Ἱεριχώ. Ἂν θέλεις νὰ θεραπευθεῖς, ἔλα σὲ μένα κι᾿ ὁ Θεὸς θὰ σὲ γιατρέψει».

Τὸ πρωί, εἶπε τὸ ὄνειρο τὸ παιδὶ στὸν πατέρα του, κ᾿ ἐκεῖνος ἀμέσως πρόσταξε νὰ σηκώσουνε τὶς τέντες καὶ νὰ τραβήξουνε κατὰ τὸ μοναστήρι τοῦ ἁγίου Εὐθυμίου, ποὺ τὸ βρήκανε ρωτώντας. Οἱ μοναχοί, σὰν εἴδανε τὸ πλῆθος τῶν βαρβάρων, φοβηθήκανε. Μοναχὰ ὁ Θεόκτιστος κατέβηκε καὶ τοὺς ρώτησε τί ζητᾶνε. Κ᾿ ἐκεῖνοι τοῦ εἴπανε «τὸν Εὐθύμιο, τὸ δοῦλο τοῦ Θεοῦ». Ἐπειδὴ ὅμως ὁ ἅγιος Εὐθύμιος ἡσύχαζε κ᾿ εἶχε δώσει παραγγελία νὰ μὴν τὸν ἀνησυχήσουνε ὡς τὸ Σάββατο, εἶπε στὸν Ἀσπέβετο νὰ περιμένουνε. Ἀλλὰ ὁ δυστυχὴς πατέρας τοῦ ἔδειξε τὸ παιδὶ ποὺ κειτότανε ξυλιασμένο καὶ τὸν παρακάλεσε νὰ τὸν λυπηθεῖ. Τότε ὁ Θεόκτιστος πῆγε καὶ εἶπε στὸν ἅγιο τὴν ἱστορία. Κ᾿ ἐκεῖνος κατέβηκε, καὶ σὰν εἶδε τὸ παιδί, ἔκανε προσευχὴ πολλὴν ὥρα, ὕστερα τὸ σταύρωσε, καὶ παρευθὺς ἔγινε καλὰ ὁ Τερέβωνας. Βλέποντας οἱ Ἀραπάδες αὐτὸ τὸ θαῦμα, γονατίσανε καὶ φιλούσανε τὰ πόδια τοῦ ἁγίου, καὶ τὸν παρακαλούσανε νὰ τοὺς βαφτίσει. Τότε ὁ ἅγιος παράγγειλε νὰ κάνουνε μία μικρὴ κολυμβήθρα σὲ μιὰ γωνιὰ τῆς σπηλιᾶς, ποὺ σώζουνταν ὡς τὸν καιρὸ ποὺ τὰ ἔγραφε ὁ Κύριλλος, κι᾿ ἀφοῦ τοὺς κατήχησε, τοὺς βάφτισε. Τοὺς κράτησε στὸ μοναστήρι σαράντα μέρες γιὰ νὰ τοὺς διδάξει τὰ τῆς θρησκείας, κ᾿ ὕστερα φύγανε. Ἕνας μοναχὰ ἀπόμεινε στὸ μοναστήρι, ὁ θεῖος τοῦ Τερέβωνα, Τερέβωνας κι᾿ αὐτός, ἀδελφὸς τῆς μητέρας του, καὶ χειροτονήθηκε καλόγηρος, καὶ μοίρασε ὅλα τὰ ὑπάρχοντά του στοὺς φτωχούς, ἀφοῦ ἔδωσε πολλὰ χρήματα γιὰ νὰ μεγαλώσουνε τὸ μοναστήρι. Στάθηκε τύπος καὶ ὑπογραμμὸς στὴν εὐσέβεια, καὶ κοιμήθηκε ἐν εἰρήνῃ.

Μιὰ Κυριακὴ λειτουργοῦσε ὁ ἅγιος Εὐθύμιος, καὶ κατὰ τὰ συνηθισμένα κάποιος εὐλαβέστατος μοναχὸς Δομετιανὸς στεκότανε στὰ δεξιά της ἁγίας Τραπέζης βαστώντας τὸ λειτουργικὸ ριπίδι, κι᾿ ὁ Μαρίνος ὁ Σαρακηνὸς στεκότανε κοντὰ στὸ θυσιαστήριο, ἀκουμπώντας τὰ χέρια του στὰ κάγκελα. Ἄξαφνα βλέπει φωτιὰ νὰ κατεβαίνει ἀπὸ τὸν οὐρανὸ καὶ νὰ ἁπλώνεται ἀπάνω στὸ θυσιαστήριο σὰν νἄτανε σεντόνι πύρινο, καὶ σκέπασε τὸ μέγα Εὐθύμιο καὶ τὸ μακάριο Δομετιανό. Καὶ ἔμεινε ἔτσι σ᾿ ὅλο τὸ χερουβικό. «Τοῦτο δὲ τὸ θαῦμα οὐδεὶς εἶδεν εἰμὴ οἱ ὄντες τοῦ πυρὸς ἔνδον, καὶ Τερέβων, καὶ ὁ Χρυσίππου ἀδελφὸς Γαβρήλιος ὁ Καππαδόκης, εὐνοῦχος ὧν ἀπὸ γεννήσεως καὶ δι᾿ εἰκοσιπέντε ἐνιαυτῶν τότε εἰς τὴν ἐκκλησίαν προσελθών. Φόβω τοίνυν συσχεθεὶς ὁ Τερέβων, ἔφυγεν εἰς τὰ ὀπίσω, καὶ ἀπὸ τότε οὐκέτι προέθετο ἐπιστηρίζεσθαι τῷ καγκέλῳ τοῦ ἱερατείου, καθ᾿ ἣν εἶχε συνήθειαν τολμηρῶς καὶ θρασέως τοῦτο ποιεῖν κατὰ τὴν ὥραν τῆς θείας προσκομιδῆς, ἀλλ᾿ ὀπίσω πλησίον τῆς θύρας τῆς ἐκκλησίας ἵστατο, μετὰ φόβου καὶ εὐλαβείας κατὰ τὴν τῆς συνάξεως ὥραν κατὰ τὴν κελεύουσαν ἐντολὴν εὐλαβεῖς ἔσεσθαι τοὺς υἱοὺς Ἰσραὴλ καὶ μὴ καταφρονητάς».

Φώτης Κόντογλου - Ὁ Ἥλιος τῆς Ἐρήμου. Ὁ Μέγας Εὐθύμιος

(ἀπὸ τὸ Ἀσάλευτο Θεμέλιο, Ἀκρίτας 1996)

Πηγή: users.uoa.gr/~nektar

Επιστολή Μητροπολίτου Πειραιώς Σεραφείμ προς την Αλέκα Παπαρήγα

2012-01-19T22:59:00.000+02:00

ΜΙΑ ΝΕΟΠΑΤΕΡΙΚΗ ΜΟΡΦΗ ΣΕ ΚΑΙΡΟΥΣ ΧΑΛΕΠΟΥΣ

Είναι ολοφάνερο πως η Θεία Πρόνοια οικονόμησε στους δύστηνους, χαλεπούς και σαφώς αποκαλυπτικούς καιρούς μας να φανερώσει στην πολύπαθη πατρίδα μας μια μεγάλη μορφή, τον Μητροπολίτη Πειραιώς κ. Σεραφείμ. Μια νεοπατερική μορφή, εφάμιλλη των μεγάλων Πατέρων της Εκκλησίας μας, για να είναι το ελεύθερο στόμα, για να ελέγχει με παρρησία τα σκοτεινά έργα του διαβόλου και των επί γης συνεργατών του. Να είναι ο παρήγορος των εκατομμυρίων δοκιμαζομένων Ορθοδόξων Χριστιανών και ο εμψυχωτής τους στην πρωτοφανή δίνη που μας έριξαν οι αδηφάγοι όπου γης διαβολάνθρωποι. Να είναι ο φόβος και το μόνιμο άγχος τους, διότι ξεσκεπάζει τα δόλια έργα τους, με πρωτοφανές θάρρος και απαράμιλλο ηρωισμό. Η παρακάτω επιστολή προς τη Γενική Γραμματέα του Κ.Κ.Ε. αποτελεί, κατά τη γνώμη μου, μνημείο απολογητικού λόγου, που σπάνια διαβάζει κανείς. Γι’ αυτό έκρινα σκόπιμο να το στείλω σε όσους μπορώ περισσότερους να το διαβάσουν και να ωφεληθούν, όπως ωφελήθηκα κι εγώ. Κλείνω το σύντομο αυτό εισαγωγικό μου σημείωμα με την πεποίθησή μου ότι ο θαρραλέος Επίσκοπος κ. Σεραφείμ αποτελεί ύψιστη ευλογία και δώρο από το Θεό για το χειμαζόμενο λαό του Θεού και την Ελλάδα μας! Ο χρόνος θα το δείξει!

ΛΑΜΠΡΟΣ ΣΚΟΝΤΖΟΣ

ΘΕΟΛΟΓΟΣ

Επιστολή Μητροπολίτου Πειραιώς Σεραφείμ προς την Αλέκα Παπαρήγα

ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑ

ΙΕΡΑ ΜΗΤΡΟΠΟΛΙΣ ΠΕΙΡΑΙΩΣ

᾿Ακτὴ Θεμιστοκλέους 190

185 39 ΠΕΙΡΑΙΕΥΣ

Τηλ. 210 4514833

Fax 210 4518476

᾿Αριθμ. Πρωτ. 58 ᾿Εν Πειραιεῖ τῇ 12ῃ Ἰανουαρίου 2012

Πρός τήν

Ἐξοχωτάτη Κυρία

Ἀλέκα Παπαρήγα

Γεν. Γραμματέα

Κομμουνιστικοῦ Κόμματος Ἑλλάδος

Λ. Ἠρακλείου 145

142 31 Ν. ΙΩΝΙΑ

Εξοχωτάτη κ. Παπαρήγα,

Ὡς Ποιμενάρχης τοῦ ἐπινείου τῆς Πρωτευούσης τῆς Χώρας ἡμῶν καί πνευματικός διάκονος τῆς ἐν Πειραιεῖ Ἐκκλησίας τοῦ Θεοῦ, μετ’ αἰσθημάτων συνοχῆς καρδίας καί πολλῆς θλίψεως διά τήν ὄχλησι τῆς Ὑμετέρας πολυευθύνου Ἐξοχότητος ἐν καιροῖς δυσχειμέροις κατά τούς ὁποίους ἀγωνίζεσθε γιά τήν διάσωσι τῆς φιλτάτης Πατρίδος ἐκ τῶν ἁρπακτικῶν διαθέσεων τῶν δανειστῶν καί πιστωτῶν Αὐτῆς πού πραγματούμεναι ἀναποδράστως θά ὁδηγήσουν εἰς τήν ἀπώλεια τῆς ἐθνικῆς κυριαρχίας καί ἀνεξαρτησίας, καθηκόντως προάγομαι ὅπως παρακαλέσω Ὑμᾶς νά ἐμποδίσητε τήν στοχευμένην ἐπίθεσιν τοῦ καταρρέοντος κόμματος τῆς τέως συμπολιτεύσεως, τό ὁποῖο διά τῶν Ἐξοχωτάτων Ὑπουργῶν του κ.κ. Εὐαγγέλου Βενιζέλου καί Μιλτιάδου Παπαϊωάννου ἐπιχειρεῖ τήν ψήφισι ὑπό τῆς Βουλῆς τῶν Ἑλλήνων νομοσχεδίων σαφῶς ἀντικειμένων εἰς τήν Συνταγματική νομιμότητα καί τά δημοκρατικά αἰσθήματα. Σημειωτέον ὅτι διά τάς συγκεκριμένας νομοθετικάς ρυθμίσεις οὐδεμία πολιτική ἐξουσιοδότησι κέκτηνται καί ὡς ἐκ τοῦ ἀποτελέσματος δύναται νά κριθῇ στοχοποιοῦνται διά τῆς πρωτοβουλίας τῶν κινήσεών των αἱ Συνταγματικῶς κατοχυρωμέναι ἀρχαί τῆς ἀνθρωπίνης ὀντολογίας, τῆς ἐλευθερίας τῆς συνειδήσεως καί ἐκφράσεως, τῆς δημοσίας τάξεως καί τῶν χρηστῶν ἠθῶν.

Τά πρός ψήφισι νομοσχέδια πού κατετέθησαν εἰς τήν Βουλή τῶν Ἑλλήνων ἁρμοδιότητος τοῦ αὐτοπροσδιοριζομένου ὡς «προοδευτικοῦ» Ἐξοχωτάτου κ. Ὑπουργοῦ Δικαιοσύνης, Διαφανείας καί ἀνθρωπίνων δικαιωμάτων Μιλτ. Παπαϊωάννου «Καταπολέμηση ἐκδηλώσεων ρατσισμοῦ καί ξενοφοβίας» καί «Κώδικας ναρκωτικῶν» εἰσάγουν εἰς τήν ἑλληνική ἔννομο τάξι ἀρχάς πού κονιορτοποιοῦν τήν Συνταγματική νομιμότητα καί ἀπομειώνουν πλήρως τήν ἰδιοπροσωπεία τοῦ Ἔθνους. Παρέλκει βεβαίως εἰς τήν Ὑμετέραν ἔμφρονα κρίσι νά ἀναφέρω ὅτι ὁ δῆθεν προοδευτισμός τοῦ κ. Ὑπουργοῦ προεβλέφθη ὅσον ἀφορᾶ εἰς τήν θεσμοθέτησι «καί ἑτέρου σεξουαλικοῦ προσανατολισμοῦ» ἐκτός τοῦ ὑπό τῆς ἀνθρωπίνης ὀντολογίας καί τοῦ αἰωνίου Δημιουργοῦ τοῦ ἀνθρωπίνου προσώπου τεθεσπεισμένου, πού προβλέπεται ὡς ἔννοια εἰς τά ἄρθρα 2 καί 3 τοῦ πρός ψήφισι νομοσχεδίου γιά τήν «καταπολέμηση ἐκδηλώσεων ρατσισμοῦ καί ξενοφοβίας», ὡς καί διά τήν ὑπ’ αὐτοῦ ἀπόπειρα εἰσαγωγῆς τῆς ἀμέσου λύσεως τοῦ ἱεροῦ θεσμοῦ τοῦ γάμου, τόσον ὑπό τοῦ φρενοβλαβοῦς ἡγεμόνος τῆς Ρώμης Νέρωνος ὅστις συνῆψε «γάμο» μέ δύο ἕλληνας ἀπελευθέρους τόν εὔσωμο καί ἀνδρώδη Πυθαγόρα καί τόν λεπτόσωμο καί γυναικώδη Σπόρο, τόν ὁποῖον κατέστησε ἐκτομία καί μετωνόμασε εἰς Σαββίνα, ὅπως ἐξιστορεῖ εἰς τήν περιώνυμο Ρωμαϊκή του ἱστορία ὁ Ἕλλην ἱστορικός Κάσσιος Δίων, (163 μ.Χ.) τῆς ὁποίας τήν ἀλήθεια ἐπιμαρτυροῦν οἱ σύγχρονοι ἱστορικοί τοῦ γεγονότος Τάκιτος καί Σουητώνιος, ὅσον καί ἀπό τόν ψευδοπροφήτη τοῦ Ἰσλάμ ἄραβα ἔμπορο Μωάμεθ, ὁ ὁποῖος τόν 7ον αἰ. εἰς τό Κοράνιόν του ἀνιδρύει τήν διάλυσι ὑπό τοῦ ἀνδρός τοῦ γάμου δι’ ἁπλῆς τρισσῆς σχετικῆς δηλώσεως.

Μέ τήν αἰτιολογική ἔκθεσι τοῦ σχεδίου Νόμου «Καταπολέμηση ἐκδη- λώσεων ρατσισμοῦ καί ξενοφοβίας» πού ὡς ἰδεολογήματα ἀντίκεινται εἰς τόν ψυχισμό καί τήν καρδία τῶν Ἑλλήνων, ἐν παραγρ. 4 ἀντισυν-ταγματικά καί ἀνεπέρειστα ὁρίζεται ὅτι δῆθεν ἡ Ἑλληνική κοινωνία μεταβάλλεται εἰς «πολυπολιτισμική» κοινωνία, αὐθαίρετος ἔννοια πού θεσμοθετουμένη ὅμως ἐκμηδενίζει τήν Συνταγματική ἔννοια τοῦ Ἔθνους ὑπέρ τοῦ ὁποίου ὑφίσταται καί λειτουργεῖ τό Σύνταγμα. Μέ ἕναν προκλητικόν «παλαιοημερολογητισμόν» ἐπιχειρεῖται νά εἰσαχθῇ ἡ παρωχημένη ἔννοια τῆς πολυπολιτισμικότητος εἰς τήν ἑλληνική ἔννομο τάξι, τήν στιγμή κατά τήν ὁποία τά ἐφαρμοσθέντα μοντέλα πολυπολιτισμικότητος εἰς ἄλλες χῶρες καταρρέουν ἀνεπανορθώτως, ὡς οἱ ἡγέται των διακηρρύσουν καί ἐπενέρχονται οἱ ἔννοιες τῆς ἐθνικότητος καί τῆς ἰδιοπροσωπείας ἑκάστου λαοῦ.

Κατά προκλητική καταστρατήγησι τοῦ Συντάγματος, ἡ ἔννοια τῆς θρησκείας πού προβλέπεται εἰς τά ἄρθρα 2 καί 3 τοῦ ὑπό ψήφισι σχεδίου νόμου ἀποδεσμεύεται ἀπό τίς προβλέψεις τοῦ ἄρθρου 13 τοῦ ἰσχύοντος Συντάγματος διότι ἡ ἑλληνική ἔννομος τάξις δέν περιβάλλει μέ συνταγματικήν ἀναγνώρισι καί προστασία οἱανδήτινα θρησκευτική παραδοχήν ἀλλά μόνον ἐκείνην ἡ ὁποία ἀποτελεῖ γνωστή θρησκεία μή ἔχουσα κρύφια δόγματα καί τῆς ὁποίας ἡ λατρεία δέν ἀντίκειται εἰς τήν δημόσια τάξη καί τά χρηστά ἤθη. Ἑπομένως μέ τό ὑπό ψήφισι νομοσχέδιο προστατεύονται οἱ σέκτες, οἱ παραθρησκεῖες, ὁ σατανισμός, πού διαφημίζεται διά τοῦ διαδικτύου μέ ἐπικλήσεις δαιμόνων καί ἀνθρωποθυσίες, ἡ Σαϊεντολογία, ἡ ὁποία ἐπανέρχεται μέ θρησκευτικό προσωπεῖο κατόπιν τῆς ὑπό τῆς ἑλληνικῆς ἐννόμου τάξεως καταργήσεως αὐτῆς ὑπό τήν σωματειακήν της ἔκφανσι (Ἑλληνική πολιτεία κατά ΚΕΦΕ) καί κάθε εἶδος γκουρουϊσμοῦ καί ψυχοναρκωτικῶν. Εἰσάγεται ὡσαύτως κατά παράβασι τῆς χριστιανικῆς ἀνθρωπολογίας καί τῆς ἀνθρώπινης ὀντολογίας ἡ ἔννοια τοῦ «ἑτέρου σεξουαλικοῦ προσανατολισμοῦ» καί ἀναγνωρίζεται ἡ παράνοια καί τό ἔγκλημα περί τό γενετήσιο ἔνστικτο ὡς θεσμός τῆς ἐννόμου τάξεως. Εἶναι ἀσφαλῶς συμπαθέστατα τά θύματα αὐτῆς τῆς τραγικότητος ὡς πρόσωπα καί ἔχουν ὁπωσδήποτε ἀνάγκη τῆς ἀγάπης καί τῆς στοργῆς ἀλλά εἶναι ἀποτρόπαιο βδέλυγμα ἡ πρακτική τῆς ζωῆς των καί τυγχάνει ἀδιανόητο νά ἀναγνωρισθῇ ὡς θεσμός δικαίου. Ἀναδιφών τήν ὑπό τοῦ Ἐξοχωτάτου κ. Ὑπουργοῦ Ἐργασίας προσφάτως δημοσιευθεῖσα Ὑπουργική Ἀπόφαση Ἀριθμ. Φ. 11321οικ.26012/1718 (ΦΕΚ τ. Β΄ 2611/8.11.2011) αἰσθάνομαι τρομακτική ἀπογοήτευσι διά τό πολιτικό προσωπικό τῆς χώρας ἡμῶν, πού φθάνει εἰς τοιαύτη ἔκπτωσι νά περιβάλῃ μέ νομοθετικό κῦρος εἰς τήν Ἐφημερίδα τῆς Κυβερνήσεως κακουργηματικές ἐκδηλώσεις περί τό γενετήσιο ἔνστικτο, ἐφευρέσεις δαιμόνων φρικώδεις καί εἰδεχθεῖς πού ὡστόσο «ἀναγνωρίζονται» ἀπό τούς δῆθεν «προδευτικούς» ὡς δῆθεν «σεξουαλικός προσανατολισμός» τοῦ ἀνθρωπίνου προσώπου. Φαίνεται ὅτι τό τρομακτικό παράδειγμα τῆς Ὁλλανδίας τῆς ὁποίας ἡ ἔννομος τάξις ἀνεγνώρισε «κόμμα παιδοφίλων» μεταδίδεται ὡς λοιμική νόσος καί παρ’ ἡμῖν.

Εἰς τό ὑπό ψήφισι νομοσχέδιο καί εἰς τό ἄρθρο 4 καθιερώνεται ἡ παγκόσμια φασιστική πρωτοτυπία εἰς τήν ἑλληνική ἔννομο τάξη περί συλλογικῆς εὐθύνης τῶν νομικῶν προσώπων γιά «ἀδικοπραγίες ἑνός φυσικοῦ προσώπου πού ἐνεργεῖ εἴτε ἀτομικά εἴτε ὡς μέλος ὀργάνου καί κατέχει διευθυντική θέση» καί ἀπαραδέκτως ἀναγορεύεται ὁ ἐκπρόσωπος τῆς Ἐκτελεστικῆς ἐξουσίας (Ὑπουργός Δικαιοσύνης), εἰς φυσικό δικαστή.

Ὁ προφανής στόχος τοῦ νομοσχεδίου εἶναι ἡ φίμωση τῆς πληροφορήσεως, ἑκατοντάδων ἱστολογίων, ἐφημερίδων καί περιοδικῶν, ἀφοῦ ἀκόμα καί ἡ ἀναφορά εἰς τήν ἐγκληματικότητα ὁμάδων λαθρομεταναστῶν ἤ εἰς τό ἐπιβαλόμενο ἀπό τό Ἰσλάμ «τζιχάντ» καί εἰς τόν φονταμενταλισμό του, θά ἀποτελῇ πρᾶξι ποινικά κολάσιμη.

Μέ τήν νέα λογική τοῦ νομοσχεδίου θά ἔπρεπε νά ὁδηγηθοῦν πάραυτα εἰς τίς φυλακές οἱ χιλιάδες τῶν ὀρθοδόξων Ἑβραίων, ἐάν διήρχοντο ἀπό τήν Ἑλληνική ἐπικράτεια, πού καταθέτουν ἀδιάσειστα ἱστορικά ντοκουμέντα καί μαρτυρίες γιά πράξεις καί παραλείψεις τῶν σιωνιστῶν ἡγετῶν εἰς τίς ἐν Ἀμερικῇ ἱστοσελίδες τους http://www.israelversus judaism.org καί http://www.jewsnotzionists.org. index.htm καί πού ἀφοροῦν εἰς τό εἰδεχθέστατο ἔγκλημα γενοκτονίας τοῦ Ἑβραϊκοῦ λαοῦ πού διέπραξε ὁ παρανοϊκός δικτάτωρ Ἀδόλφος Χίτλερ καί τό ναζιστικό χυδαῖο καθεστώς του. Θά ἔπρεπε νά ὁδηγηθῇ εἰς τίς φυλακές καί ὁ Ραββίνος τῆς Σλοβακίας Michael Ber Weissmandl ztl, Κοσμήτωρ τοῦ Ἱδρύματος Nitra Yeshiva διά τό βιβλίο του «Min Hametzar» (Ἀπό τά βάθη) πού ἐξεδόθη εἰς τήν Ν. Ὑόρκη εἰς τά Ἑβραϊκά καί ἀναφέρεται εἰς τά χρόνια 1942-1945 καί εἰς τίς παραλείψεις τῶν σιωνιστῶν ἡγετῶν διά τήν σωτηρία τῶν ἑβραίων τῆς Σλοβακίας.

Στοιχοῦντες οἱ προτείνοντες Ἐξοχώτατοι κ. Ὑπουργοί Εὐ. Βενιζέλος, Ἀνδρ. Λοβέρδος, Χρ. Παπουτσῆς, Δημ. Ρέππας καί Μιλτ. Παπαϊωάννου εἰς τήν φρικώδη ἀντίληψι τοῦ τ. Πρωθυπουργοῦ κ. Γεωργίου Παπανδρέου διά τήν ἀποποινικοποίησι τῶν ναρκωτικῶν οὐσιῶν, ὁ ὁποῖος εἰς ἀνύποπτο χρόνο εἶχε δηλώσει: «μιά γλάστρα σέ κάθε μπαλκόνι», μέ τό πρόσχημα τῆς κωδικοποιήσεως τῶν διατάξεων διά τίς ναρκωτικές οὐσίες καί τοῦ ἐξορθολογισμοῦ τῶν ποινῶν νομιμοποιοῦν τήν χρῆσι, κατοχή καί προμήθεια ναρκωτικῶν οὐσιῶν καί εἰσάγουν διά πρώτη φορά εἰς τήν ἑλληνική ἔννομο τάξη ἀλλά καί εἰς τήν σκέψι καί ἀντίληψι τῆς ἑλληνικῆς νεολαίας τήν ὀλέθρια καί ἐγκληματική ἄποψι ὅτι ὁ θάνατος ἐκ τῶν ναρκωτικῶν οὐσιῶν δύναται νά κατηγοριοποιηθῇ.

Εἰς τό ἄρθρο 29 τοῦ ὑπό ψήφισι Νομοσχεδίου «Καλλιέργεια κάνναβης δημόσια χρήση ναρκωτικῶν οὐσιῶν, πλαστογραφία ἰατρικῆς συνταγῆς» ἀναφέρεται: «1. ὅποιος γιά δική του ἀποκλειστική χρήση καλλιεργεῖ φυτά κάνναβης σέ ἀριθμό ἤ ἔκταση πού δικαιολογοῦνται μόνο γιά τήν ἀτομική του χρήση, τιμωρεῖται μέ κράτηση μέχρι τριῶν μηνῶν ἤ μέ πρόστομο μέχρι πεντακοσίων εὐρώ. 2. Ὅποιος κάνει χρήση ναρκωτικῶν δημοσίως τιμαρεῖται μέ κράτηση μέχρι ἕξι μηνῶν ἤ μέ πρόστιμο μέχρι χιλίων εὐρώ. Ὁ δράστης τῆς πράξης τοῦ προηγουμένου ἐδαφίου μπορεῖ νά κριθεῖ ἀτιμώρητος, ἐάν τό δικαστήριο, ἐκτιμώντας τίς περιστάσεις τέλεσης τῆς πράξης καί τῆς προσωπικότητας τοῦ δράστη, κρίνει ὅτι ἡ ἀξιόποινη πράξη ἦταν ἐντελῶς συμπτωματική καί δέν εἶναι δυνατόν νά ἐπαναληφθῇ. 3. Δέν τελεῖ ἄδικη πράξη ὅποιος, γιά δική του ἀποκλειστικά χρήση, μέ ὁποιονδήποτε τρόπο προμηθεύεται ἤ κατέχει ναρκωτικά, σέ ποσότητες πού δικαιολογοῦνται μόνο γιά ἀτομική του χρήση.»

Ἡ ἐγκληματική αὐτή διάταξις ἀντιβαίνει πλήρως εἰς τή λογική καί ἀποτελεῖ γελοιοποίησι τῆς ἀληθείας, διότι δέν εἶναι ἐφικτόν νά κριθῇ δεόντως καί νά ἐκτιμηθῇ ἡ προσωπική χρῆσις ναρκωτικῶν οὐσιῶν. Ποῖος καί μέ ποῖα κριτήρια θά ὁρίσῃ ποία εἶναι ἡ ἀνάγκη προσωπικῆς χρήσεως ὀπιοειδῶν ἐπί παραδείγματι, διά τόν ἕνα ἤ τόν ἄλλον χρήστη ἤ ἐξηρτημένον; Ἕνας χρήστης πού ἐκκινεῖ μέ 50 mg ἡρωΐνης εἰς τήν κατηφορική πορεία θανάτου πού βαδίζει μπορεῖ νά χρειάζεται 2 ἤ 3 ἤ παραπάνω γραμμάρια τήν ἡμέρα. Εἰς τήν πραγματικότητα ἀνοίγεται λεωφόρος εὐρύχωρος διά μικρούς καί μεγάλους ἐμπόρους ναρκωτικῶν οὐσιῶν, διά νά δροῦν ἐλεύθερα καί χιλιάδες νέοι νά σπρώχνωνται εἰς τήν ἐξάρτησι.

Εἰς τό ἄρθρο 23 «ἰδιαίτερα διακεκριμμένες περιπτώσεις» ὅπου ἀναφέ-ρονται οἱ περιπτώσεις διακινήσεως πού τιμωροῦνται μέ τήν ἐσχάτη τῶν ποινῶν (ἰσόβια) ἤ μέ πρόσκαιρη κάθειρξη προβλέπεται ὅτι οἱ ποινές ἐπιβάλλονται «ὅταν (ὁ δράστης) κατ’ ἐπάγγελμα χρηματοδοτεῖ τήν τέλεση κάποιας πράξης διακίνησης ἤ κατ’ ἐπάγγελμα διακινεῖ ναρκωτικές οὐσίες καί τό προσδοκώμενο ὄφελος τοῦ δράστη στίς ἀνωτέρω περιπτώσεις ὑπερβαίνει τό ποσόν τῶν 50.000 Εὐρώ». Ἄν αὐτή ἡ παράγραφος τοῦ νομοσχεδίου δέν ἀποτελεῖ τήν ναυαρχίδα τῆς οὐσιαστικῆς ἀποποινικοποιήσεως τῆς διακινήσεως τῶν ναρκωτικῶν οὐσιῶν, συλλήβδην ἔχομε ὑποστεῖ ἐπιδημία κρετινισμοῦ, διότι ὅπως προκύπτει ἀπό τά στοιχεῖα τοῦ Εὐρωπαϊκοῦ κέντρου παρακολουθήσεως ναρκωτικῶν καί τοξοκομανίας τέσσερα κιλά ἰνδικῆς καννάβεως ἤ δύο κιλά ἡρωΐνης κοστίζουν περίπου 40.000 Εὐρώ. Ἑπομένως διά νά ἐμπίπτῃ κανείς εἰς τάς διατάξεις τοῦ ἀθλίου αὐτοῦ νομοθετήματος θά πρέπει νά διακινῇ τόνους ναρκωτικῶν!

Ὅλα τά ἀνωτέρω πού ἐπιτυχῶς ἐπεσημάνθησαν εἰς τό Ὑμέτερον δημοσιογραφικόν ὄργανον «Ριζοσπάστης» ὡς προεῖπον νομοθετοῦνται μέ τό πρόσχημα τοῦ «ἐξορθολογισμοῦ τῶν ποινῶν διά τήν διακίνηση ὥστε νά μήν ἀντιμετωπίζονται μέ τόν ἴδιο τρόπο οἱ μικροδιακινητές καί οἱ μεγαλέμποροι καί νά μήν μπαίνουν οἱ χρῆστες φυλακή». Ὄντως οἱ χρῆστες ἔχουν ἀνάγκη ἀπό θεραπευτικά προγράμματα καί ὄχι φυλακές καί θά πρέπει μέ ὅλους τούς τρόπους νά ὁδηγοῦνται εἰς τήν ἐπιλογή τῆς ἀπεξαρτήσεως. Ὅμως γιά νά γίνῃ κάτι τέτοιο θά πρέπει νά ὑπάρχουν τόσα «στεγνά» θεραπευτικά προγράμματα ὅσα ἔχει ἀνάγκη ἡ χώρα μέ ἐπαρκές ἐξειδικευμένο ἐπιστημονικό προσωπικό. Σήμερα ὅμως ὑποχρηματοδοτοῦνται τά σχετικά προγράμματα καί τά κέντρα προλήψεως τινάζονται εἰς τόν ἀέρα μέ ἀποτέλεσμα νά εἶναι ἀδύνατος ἡ προσφορά τοῦ πολυσημάντου ἔργου τους.

᾿Εξοχωτάτη κ. Παπαρήγα,

Μέ ἰδιαίτερο σεβασμό καί ἐκτίμηση εἰς τό Ὑμέτερο πρόσωπο χρεωστῶ ἐπ’ εὐκαιρίᾳ τῆς ἐπικοινωνίας μεθ’ Ὑμῶν νά ἀντικρούσω καθηκόντως τόν διακηρυσσόμενον ὑπό τοῦ Ὑμετέρου κομματικοῦ σχηματισμοῦ ἀθεϊσμόν καί νά παρακαλέσω νά ἐπανεκτιμήσητε τά ἐπιστημονικά, φιλοσοφικά καί ἱστορικά δεδομένα πού κρατοῦν Ὑμᾶς δεσμῶτες εἰς τό «μουράγιο» τῆς τραγικῆς ἐγκοσμιοκρατίας.

Ὁ ἀθεϊσμός καί ὁ ἀγνωστικισμός ἐνῶ δῆθεν καταλύουν τό θρησκευτικό κοσμοείδωλο περί δημιουργίας καί περί εὐφυοῦς σχεδιασμοῦ, οὐσιαστικῶς ὑψώνουν τό ἕωλο, ἀβάσιμο καί ἀνεπέρειστο ἐπιστημονικῶς καί λογικῶς κοσμοείδωλο τῆς ἀσυναρτήτου τυχαιότητος, ὡς αἰτίας καί οὐσίας τοῦ ἐκπληκτικῆς συνθέσεως καί ἁρμονίας τοῦ κόσμου μέ τήν ἀντιεπιστημονική ἀντιλογική καί ἐξ ἐμπαθείας καί μίσους κατά τοῦ Δημιουργοῦ προβολή τῆς δῆθεν φυσικῆς ἐπιλογῆς καί τῆς δῆθεν κοινῆς καταγωγῆς τῶν ζωντανῶν εἰδῶν. Διά τῶν κατωτέρω ἀποδεικνύεται ὅτι ὁ κόσμος εἶναι δημιούργημα τῆς ἀπερινοήτου σοφίας καί ἀγάπης τοῦ ἐκτός αὐτοῦ ὑπάρχοντος Τρισαγίου Θεοῦ κατά τήν ὑπέροχον ἔκφρασιν τοῦ ἱεροῦ ψαλμωδοῦ: «ποίησιν δέ χειρῶν αὐτοῦ ἀναγγέλει τό στερέωμα» (Ψαλμ. 18,1). Βεβαίως αἱ πλέον σύγχρονοι φυσικαί θεωρίαι τῆς σχετικότητος τοῦ ᾿Αϊνστάιν, τῆς ἀπροσδιοριστίας τοῦ Χάϊζεμπεργκ καί τῶν κβάντα τοῦ Μάξ Πλάνκ, ἀλλά καί ἀρκεταί νεώτεραι καταδεικνύουν τήν σαθρότητα τῆς ἐξελικτικῆς θεωρίας, πού ἀποδίδει τήν ὕπαρξη τοῦ κόσμου εἰς τήν τυχαιότητα καί εἰς τήν μηχανοκρατία τῆς φυσικῆς ἐπιλογῆς. Αἱ ἐπιστημονικαί καί φιλολοσοφικαί ἀποδείξεις κατά τοῦ μεγάλου τούτου ψεύδους πού συντηροῦν γνωστοί διεθνιστικοί κύκλοι τῶν ὁποίων δυστυχῶς ἀναμεταδόται τυγχάνετε εἶναι:

1. Τό πεπερασμένον τοῦ ὑλικοῦ σύμπαντος, ῾Ο μαθηματικός τύπος τοῦ ᾿Αϊνστάϊν Ε=m c2 ἥτοι ὅτι ἡ ἐνέργεια ἰσοῦται πρός τό γινόμενον τῆς μάζης ἐπί τό τετράγωνον τῆς ταχύτητος τοῦ φωτός, τήν άλήθειαν ταύτην ἀκριβῶς βεβαιεῖ διότι ἡ ὕλη-μάζα καί ἡ ἐνέργεια εἶναι ἕν καί τό αὐτόν νόμισμα. ῾Η συμπαντική ὕλη σχηματίζεται ἐν τῷ συνόλῳ της ἐκ χημικῶν στοιχείων, τά βασικά συστατικά τῶν ὁποίων εἶναι μονάδαι σταθεραί, δηλαδή πεπερασμένα σωματίδια ἡλεκτρισμοῦ ὁρισμένης μάζης καί ὡς ἐκ τούτου ἔχει τέρμα-ὅρια ὡς βεβαιεῖ καί ἡ σύγχρονος ἀστροφυσική, τό σύμπαν εἶναι σφαιρικόν-κυρτόν κατά τήν θεωρία τῆς σχετικότητος μέ διάμετρον ἔχουσαν μῆκος δέκα περίπου δισεκατομμυρίων ἐτῶν φωτός. ῾Επομένως τό ὑλικόν σύμπαν ὡς πεπερασμένον εἶναι ὑλικόν δημιούργημα «ἐξ οὐκ ὄντων», εἶναι ἀποτέλεσμα-αἰτιατόν καί ὡς τοιοῦτον δέν εἶναι ἄναρχον, δέν δύναται νά ἔχει τήν αἰτίαν τῆς ὑπάρξεώς του ἐν ἑαυτῷ καί εἶναι παραλογισμός νά ἰσχυρίζεταί τις, ὅτι προῆλθεν ἐκ τοῦ μηδενός ἤ εἶναι αὐταπάτη. ῾Ο χῶρος καί ὁ χρόνος μποροῦν νά νοηθοῦν μόνον, ἀφ᾿ ἧς τό ὑλικόν σύμπαν ἐδημιουργήθη «ἐξ οὐκ ὄντων». Τό πεπερασμένον ὑλικόν σύμπαν εἶναι δημιούργημα ἄλλης οὐσίας καί ὑπάρχει, διότι ἀντίκειται εἰς τήν λογικήν, ὅτι ἐκ τοῦ ἀπαισίως χαίνοντος μηδενός καί ἐκ τῆς ἀνυπαρξίας ἐδημιουργήθη τό ἀσυλλήπτου κάλλους ἁρμονίας καί τάξεως ὑλικόν σύμπαν καί ὅτι ὑπάρχει εἰς τό μηδέν, τό ὁποῖον κατά τήν λογικήν καί τήν ἐπιστήμην σημαίνει ἄρνησιν ὑπάρξεως. Τό ὑλικόν σύμπαν ἀποτελεῖ τήν μεγαλειωδεστέραν ἀπόδειξιν ὑπάρξεως τοῦ ἀληθοῦς Θεοῦ, διότι διακηρύσσει τοῦτο, ὅτι ὑπάρχει ἑτέρα οὐσία ἄπειρος, μή ὕλη, ἀκατάληπτος καί ἀπερινόητος, ἥτις τό ἔφερεν «ἐξ οὐκ ὄντων» εἰς τό εἶναι δημιουργικῶς, ὅτι ἡ ἄπειρος αὐτή «μή ὕλη-οὐσία» εἶναι ἀναίτιος καί ἄναρχος ἄλλως θά ἦτο καί αὐτή πεπερασμένη, ὅτι πρός τήν ἄπειρον ταύτην καί ῾῾μή ὕλην-οὐσίαν᾿᾿ τό ὑλικόν σύμπαν ἔχει σχέσιν αἰτιατοῦ πρός αἴτιον. ῾Η ἄπειρος αὐτή «μή ὕλη-οὐσία», τήν ὁποίαν «πνεῦμα» ἀπεκάλεσεν ὁ ἐνανθρωπίσας Λόγος (᾿Ιωαν. δ, 24) εἶναι ὀντότης ἐνσυνείδητος τήν ὁποίαν ἀποκαλοῦμεν Θεόν πού ἐνέχει τόν λόγον καί τήν αἰτίαν «τοῦ ἑαυτοῦ εἶναι ἐν ἑαυτῷ», εἶναι ἀναίτιος καί ἄπειρος.

2.῾Ωσαύτως ἡ ἀέναος διηνεκής κίνησις, ἀλλοίωσις, μεταμόρφωσις τῆς συμπαντικῆς ὕλης-μάζης ὑπό τό κράτος ἀτέγκτων φυσικῶν νόμων (ἐννόμων δυναμικῶν νομοτελειῶν) πρός ἐπιτέλεσιν καί παραγμάτωσιν πάντοτε ὁρισμένων σκοπῶν μαρτυρεῖ ὅτι εἶναι δημιούργημα ἐν τῷ συνόλῳ της διότι τήν αἰτίαν τῆς κινήσεως, τροπῶν καί μεταμορφωσεών της ἔχει ἐκτός αὐτῆς, καθ᾿ ὅσον αὐτή δέν ἔχει συνείδησιν τοῦ ἑαυτοῦ της.

3. Οἱ αἰώνιοι, ἀΐδιοι, ἀναλλοίωτοι φυσικοί νόμοι διά τῶν ὁποίων πραγματοποιεῖται ὁ τελολογικός σκοπός τοῦ κόσμου διότι ἡ διηνεκῶς, κινουμένη, τρεπομένη, ἀλλοιουμένη ὕλη, ἡ ἐξ ἀλόγων σωματιδίων μάζης ἡλεκτρικῆς ἀποτελουμένη, δέν εἶναι δυνατόν νά ἐκπορεύει δυνάμεις ἐννόμους σταθεράς καί ἀτρέπτους καί νά ὑποταγῆ συνάμα εἰς αὐτάς, διότι ἐκ «πηγῆς-μάζης» στερουμένης νοήσεως, εἰδέναι καί συνοχῆς δέν εἶναι δυνατόν νά προέλθουν δυνάμεις διά τῶν ὁποίων ἐκδηλοῦται ἄπειρος σκοπιμότης, σοφία καί πρόνοια ἐπιμαρτυρεῖ τήν ὡς ἄνω ἀλήθειαν, τό ἀγεφύρωτον χάσμα μεταξύ ἀνοργάνου καί ὀργανικῆς ὕλης ἀποδεικνύει ὅτι ἡ συμπαντική ὕλη διακρίνεται εἰς δύο βαθμίδας, τήν ἀνόργανον (ἡλεκτρόνια, ἄτομα, σωματίδια, στοιχεῖα, ἀέρια, ὑγρά, ὀρυκτά) καί τήν ἐνόργανον ἤ ζῶσαν μέ τίς μυριάδες τῶν γενῶν τῶν ἐνοργάνων ὄντων. ῾Η μέν πρώτη ὑπακούει ὡς ὄγκος, εἰς τόν παγκρατῆ νόμον τῆς βαρύτητος χαρακτηρίζεται διά τῆς μηχανικῆς κινήσεως ἡ δέ δευτέρα διακρίνεται ἀπό ὀργανικῆς-ζωϊκῆς κινήσεως, θρέψεως, ὀργανικῆς ἀφομοιώσεως καί καταλαγῆς τῆς ὕλης, κινήσεως πάντοτε σκοπίμου, μέ ὁρισμένας καί ἀναλλοιώτους ἱκανότητας προσαρμογῆς καί ἐπιλογῆς καί μέ ἱκανότητα ἀναπαραγωγῆς καί διαιωνίσεως δι᾿ ὁρισμένων συστημάτων, ὀργάνων καί τρόπων ἀναπαραγωγῆς. Τό ἀγεφύρωτον χάσμα μεταξύ ἀνοργάνου καί ὀργανικῆς ὕλης ἐπεκτείνεται καί μεταξύ τῶν διαφόρων ἐνοργάνων ὄντων ἐπικυρουμένου τοῦ ἀποφθέγματος ῾῾πᾶν ὄν μόνον ἐξ ὁμοίου ὄντος γεννᾶται καί ἀναπαράγεται᾿᾿ καταρριπτομένων οὕτω τῶν ἀντιεπιστημονικῶν καί ἀντιλογικῶν θεωριῶν τόσον τῆς αὐτομάτου γενέσεως τῶν ἐνοργάνων ὄντων ὅσον καί τής ἐξελίξεως αὐτῶν.

4. ῾Η ὀργανική διάπλασις καί ἡ ζωή τῶν ἐνοργάνων ὄντων μέ τήν ἀπερινόητον σοφίαν, ἁρμονίαν, νομοτέλειαν, πρόβλεψιν πού εἰς κάθε ἐχέφρονα δημιουργεῖ τό θάμβος, τήν ἔκσταση καί τήν ὑπέρβαση.

5. Αἱ ἰδιότητες τῶν κατωτέρων τοῦ ἀνθρώπου ἐμψύχων ὄντων καί ἡ ἀνθρωπίνη ψυχή. Τά ἔνστικτα, ὁρμέμφυτα εἰς τά κατώτερα τοῦ ἀνθρώπου ἔμβια ὄντα, μή προϋπάρχοντα εἰς τήν ἀνόργανον ὕλην ὡς καί ἡ διά τοῦ ἀνθρώπου μόνον ἀμέσως ἐκδηλουμένη ἐνσυνείδητος νόησις καί ἡ αὐτεξουσία βούλησις ἀποδεικνύουν τήν ἐκ τοῦ ἀπερινοήτου Νοός σύνθεσιν καί δημιουργίαν αὐτῶν. Ἰδιαιτέρως ἡ ἀνθρωπίνη ψυχή εἶναι ἐνσυνείδητος πνευματική καί ἐλευθέρα ὑπόστασις κατ᾿ εἰκόνα τοῦ Θεοῦ.

6. ῾Η ἁρμονία τοῦ ὑλικοῦ σύμπαντος καί ἡ ἀσύλληπτος μαθηματική τάξις καί σκοπιμότης εἰς αὐτό ὁδήγησαν τά ἐξοχώτερα πνεύματα τῆς οἰκουμένης διά μέσου τῶν αἰώνων νά καταθέσουν ὡς εὐλαβεῖς προσκυνηταί τῆς θείας δυνάμεως καί σοφίας τό θάμβος τους καί τήν ἔκπληξή τους διότι ὅπως εἰς τά ἐλάχιστα συστατικά τῆς συμπαντικῆς ὕλης οὕτω καί εἰς τάς κινήσεις καί ἀλληλεπιδράσεις τῶν ἀφαντάστων ὑλικῶν ὄγκων τῶν οὐρανίων σωμάτων, τά ὁποῖα δι᾿ ἰλιγγιωδῶν ταχυτήτων διατρέχουν τό ὑλικόν σύμπαν ἐκδηλοῦται ἡ ἀσύλληπτος δύναμις, σοφία καί πρόνοια ἑνός ἐξωκοσμίου καί ὑπερυλικοῦ Θεοῦ. Οἱ ὄγκοι τῶν οὐρανίων σφαιρῶν, ὁμάδων γαλαξιῶν ὡς καί συστροφῶν αὐτῶν, αἱ ἀποστάσεις, αἱ ἕλξεις καί ἀπώσεις των, αἱ ταχύτηται καί ἀκτινοβολίαι, αἱ ἀλληλεπιδράσεις αὐτῶν εἶναι προδήλως ἀπολύτως προϋπολογισμένα μεθ᾿ ὑπερμαθηματικῆς ἀκριβείας. ῾Ως ἐκ τούτου καίτοι ἰλιγγιωδῶς περιφέρονται πέριξ ὁρισμένων κέντρων οὐδεμία διά μέσου τῶν αἰώνων παρουσιάζεται διαταραχή.

Κατόπιν τῶν ἐκτεθέντων ὁ «ἀφελής» ἀγνωστικισμός τοῦ Ὑμετέρου κομματικοῦ σχηματισμοῦ πού ἀποδίδει τό θαῦμα τῆς ζωῆς εἰς τήν τυχαιότητα καί τήν ἀσυνειδησία καί ἀνυπαρξία τοῦ μηδενός ἀποτελεῖ τό πλέον χαρακτηριστικό γνώρισμα τοῦ τραγικά πεσμένου καί ἀποτυχημένου ἀνθρώπου πού συμπνίγεται στήν χοϊκότητα καί ἀδυνατεῖ νά ἀναχθῆ ἀπό τήν κτίση στόν κτίσαντα.

Κατά ταῦτα παρακαλῶ ὅπως ἐπενεκτιμήσητε τήν Ὑμετέραν στάσιν καί τάς ἐν λόγῳ ἀρχάς τοῦ Ὑμετέρου κομματικοῦ σχηματισμοῦ διότι ἄλλως ἀναποδράστως θά ὑπηρετήσητε τόν σχεδιασμό τοῦ διεθνιστικοῦ σατανιστικοῦ χώρου καί θά ἐπαναλάβετε τήν δεδομένη ἱστορική ἀποτυχία τῆς γαλλικῆς ἐπαναστάσεως καί τοῦ λεγομένου «ὑπαρκτοῦ σοσιαλισμοῦ» διότι θέτοντας εἰς τά πρός κατεδάφισι μέσα στήν ἀνθρώπινη ψυχή τόν αἰώνιο Θεό, οὐσιαστικά κατεδαφίζεις καί καταδολιεύεις πλήρως τόν ἄνθρωπο ἐπειδή κατά τήν μεγαλειώδη ρήσι τοῦ Ντοστογιέφκι «χωρίς Θεό ὅλα ἐπιτρέπονται».

Μετά πλείστης τιμῆς

Ο ΜΗΤΡΟΠΟΛΙΤΗΣ

+ ὁ Πειραιῶς ΣΕΡΑΦΕΙΜ

ΑΓΙΟΣ ΑΘΑΝΑΣΙΟΣ ΜΥΤΙΛΗΝΗΣ

2012-01-18T00:31:00.001+02:00

Εικόνα 1

Ο ιστορικός Μητροπολιτικός Ναός της Μυτιλήνης με το τεθησαυρισμένο ιερό σκήνωμα του πολιούχου Αγίου Θεοδώρου του Βυζαντίου

Στο ιστορικό κέντρο της παλαιάς πόλεως της Μυτιλήνης βρίσκεται ο Μητροπολιτικός Ναός του Αγίου Αθανασίου, ο οποίος υπολογίζεται ότι είναι κτισμένος τουλάχιστον από τον 17ο αιώνα, αφού σύμφωνα με πρακτικό που σώζεται στον Α΄ παλαιό κώδικα της Μητροπόλεως Μυτιλήνης ανακαινίσθηκε κατά τα έτη 1706 -1707. Ήδη από το έτος 1798 φυλάσσεται στον ναό ως πολύτιμος θησαυρός το σκήνωμα του πολιούχου της Λέσβου Αγίου νεομάρτυρος Θεοδώρου του Βυζαντίου, ο οποίος μαρτύρησε δι’ απαγχονισμού έξω από τα τείχη του κάστρου της Μυτιλήνης στις 17 Φεβρουαρίου 1795 και διέσωσε την πόλη από τη θανατηφόρο επιδημία της πανώλης το 1832. Γι’ αυτό τον λόγο ο επ’ ονόματι του Αγίου Αθανασίου Μητροπολιτικός Ναός της Μυτιλήνης αποτελεί λαοφιλές παλλεσβιακό προσκύνημα και είναι γνωστός στον ευσεβή λεσβιακό λαό και ως Άγιος Θεόδωρος.

Εικόνα 2

Ο τρισυπόστατος αυτός ιστορικός ναός ανήκει στον τύπο της σταυροειδούς τρίκλιτης βασιλικής με εγγεγραμμένο θόλο και έχει μήκος 27μ., πλάτος 12μ. και ύψος 10μ. Ιδιαίτερα εντυπωσιακό είναι το μνημειώδες γοτθικό κωδωνοστάσιο του ναού ύψους τριάντα τριών μέτρων, το οποίο ανεγέρθηκε το 1882 από πελεκητές πέτρες από τα λατομεία Σαρμοσάκ της Μ. Ασίας και αποτελεί αρχιτεκτονικό κόσμημα και ιστορικό σύμβολο για την πόλη της Μυτιλήνης.

Εικόνα 3

Ο ναός του Αγίου Αθανασίου ανακηρύχθηκε Μητροπολιτικός κατά το έτος 1721 επί αρχιερατείας του Μητροπολίτου Μυτιλήνης Νικοδήμου Αϊναζή (1708-1722) και έχει ιδιαίτερα μεγάλη καλλιτεχνική αξία, αφού κοσμείται με θαυμάσιο ξυλόγλυπτο τέμπλο που χρονολογείται στις αρχές του 18ου αιώνα και το οποίο μαζί με τη σκεπασμένη με κιβώριο ξυλόγλυπτη Αγία Τράπεζα στο Ιερό Βήμα, θεωρούνται από τα ωραιότερα δείγματα της μεταβυζαντινής ξυλογλυπτικής τέχνης στο νησί της Λέσβου. Της ίδιας τεχνοτροπίας και χρονολογικής περιόδου είναι και ο ωραιότατος ξυλόγλυπτος αρχιερατικός θρόνος, ο οποίος φέρει την επιγραφή «1738 Μαΐου 6». Από τις φορητές εικόνες του αριστουργηματικού τέμπλου αξιομνημόνευτη είναι η εικόνα του Ιησού Χριστού, η οποία προέρχεται από τη Μ. Ασία και χρονολογείται τον 16ο αιώνα, ενώ στο πάνω μέρος του τέμπλου υπάρχουν σε δύο σερές 68 εικόνες διαστάσεων 0,34 Χ 0,26. Αξιόλογα είναι και τα εκκλησιαστικά κειμήλια του Μητροπολιτικού Ναού του Αγίου Αθανασίου, όπως το χρυσοκέντητο επιτραχήλιο του 1644 του Οικουμενικού Πατριάρχου Ιωαννικίου του Β΄ και η λειψανοθήκη με μικρά τεμάχια λειψάνων διαφόρων αγίων. Ο ναός ιστορήθηκε το 1901 με αναγεννησιακής τεχνοτροπίας τοιχογραφίες από τον γνωστό Λέσβιο ζωγράφο Βασίλειο Κεσανλή.

Εικόνα 4

Στο κέντρο του ναού και κάτω από τον δικέφαλο αετό υπάρχει κρύπτη, η οποία από το 1707 μέχρι και το 1783 χρησίμευε ως τόπος ταφής των Μητροπολιτών της Μυτιλήνης. Από το 1798 μέχρι και το 1832 φιλοξένησε το σεπτό λείψανο του πολιούχου Αγίου Θεοδώρου του Βυζαντίου, το οποίο από το 1935 φυλάσσεται μέσα σε αργυρά λάρνακα διακοσμημένη με ωραιότατες ανάγλυφες παραστάσεις. Η λάρνακα αυτή λιτανεύεται πανδήμως με ιδιαίτερη λαμπρότητα και με τη συμμετοχή χιλιάδων χριστιανών την Κυριακή του Παραλύτου (Δ΄ Κυριακή από το Πάσχα) μετά από τη θέσπιση διά βασιλικού διατάγματος παλλεσβιακής πανηγύρεως την ημέρα εκείνη επ’ ευκαιρία της εορτής της ανακομιδής του ιερού λειψάνου και της δι’ αυτού θαυματουργικής διασώσεως της πόλεως Μυτιλήνης από την επιδημία της πανώλης κατά το έτος 1832. Στο σημείο αυτό αξίζει να αναφερθεί και η φυλασσόμενη στον Μητροπολιτικό Ναό εικόνα του Αγίου Θεοδώρου του Βυζαντίου, που ιστορήθηκε το 1806, δηλαδή μόλις έντεκα έτη μετά από τη μαρτυρική τελείωση του νεομάρτυρος και η οποία συγκαταλέγεται ως μία από τις παλαιότερες και ωραιότερες εικόνες του πολιούχου αγίου της Λέσβου.

Εικόνα 5

Εικόνα 6

Ο ιστορικός Μητροπολιτικός Ναός του Αγίου Αθανασίου αποτελεί κέντρο της λατρευτικής και κατά τα παλαιότερα χρόνια της κοινωνικής και κοινοτικής ζωής της Μητροπόλεως Μυτιλήνης, αφού σ’ αυτόν τον ναό κατά την περίοδο της Οθωμανοκρατίας ο υπόδουλος Μυτιληνιός προσερχόταν για να προσευχηθεί και να ενισχυθεί πνευματικά, αλλά και οι δημογέροντες σ’ αυτόν συναθροίζονταν για να συζητήσουν τα προβλήματά τους. Σήμερα ο Μητροπολιτικός Ναός του Αγίου Αθανασίου Μυτιλήνης αποτελεί για κάθε φιλάγιο, φιλίστορα και φιλόκαλο κάτοικο και επισκέπτη της ευλογημένου και αγιοτόκου νήσου Λέσβου σημείο ιστορικής, καλλιτεχνικής και προσκυνηματικής αναφοράς και μελέτης, ταυτόχρονα δε αποτελεί αναπόσπαστο μέρος της λεσβιακής πολιτιστικής κληρονομιάς και της λατρευτικής ζωής του ευσεβούς λαού του μεγαλύτερου νησιού του Αιγαίου.

Αριστείδης Γ. Θεοδωρόπουλος

Εκπαιδευτικός

Βιβλιογραφία

· Δουμούζη Γρηγορίου Α., Πρωτοπρεσβυτέρου, Τα ξυλόγλυπτα της Ιεράς Μητροπόλεως Μυτιλήνης, Έκδοση Ιεράς Μητροπόλεως Μυτιλήνης 2010

· Δουμούζη Γρηγορίου Α., Πρωτοπρεσβυτέρου, Παλαιοχριστιανικά Βυζαντινά Μνημεία και Προσκυνήματα της Λέσβου, Έκδοση Ένωσης Ξενοδόχων Λέσβου, Μυτιλήνη 2011

· Σπανού Αποστόλου Φ., Ναοί και Μοναστήρια της Μητροπόλεως Μυτιλήνης, Έκδοση Ιεράς Μητροπόλεως Μυτιλήνης 2003

· Σωτηρίου Γεωργίου Π., Ο Άγιος Θεόδωρος ο Βυζάντιος Πολιούχος Μυτιλήνης, Μυτιλήνη 1996

Εικόνες

Ο ιστορικός Μητροπολιτικός Ναός του Αγίου Αθανασίου Μυτιλήνης με το ύψους τριάντα τριών μέτρων κωδωνοστάσιό του.
Η πρόσοψη του Μητροπολιτικού Ναού του Αγίου Αθανασίου.
Η σκεπασμένη με κιβώριο ξυλόγλυπτη Αγία Τράπεζα στο Ιερό Βήμα.
Το ξυλόγλυπτο κουβούκλιο με την αργυρά λάρνακα, όπου φυλάσσεται το σεπτό λείψανο του πολιούχου Αγίου Θεοδώρου του Βυζαντίου.
Το αριστουργηματικής τέχνης ξυλόγλυπτο τέμπλο του ναού.
Το εντυπωσιακό γοτθικό κωδωνοστάσιο του ναού.

Ο Σεβ. Μητροπολίτης Χίου κ. Μάρκος για το διαδίκτυο

2012-01-17T18:34:00.001+02:00

O Μητροπολίτης Χίου κ. Μάρκος μιλά για το διαδίκτυο, το νέο άμβωνα της Εκκλησίας. Μία συνεργασία του www.amen.gr με το www.katixitiko.gr .

Ο Μέγας Πατήρ ημών Αντώνιος Αγίου Νικοδήμου Αγιορείτου

2012-01-16T22:17:00.001+02:00

17/01 - Αντωνίου Οσίου του Μεγάλου.

Τω αυτώ μηνί ΙΖ΄, μνήμη του Oσίου Πατρός ημών Aντωνίου του Μεγάλου.

Έχει τι μείζον ουρανός και των νόων,

Έξαρχον Aντώνιον ασκητών έχων.

Eβδομάτη δεκάτη Aντώνιον ένθεν άειραν.

Oύτος ο Mέγας Πατήρ ημών Aντώνιος ήτον από την Aίγυπτον, ήτοι το Μισήρι, διδαγμένος την πίστιν του Χριστού από τον πατέρα και την μητέρα του. Ήκμαζε δε κατά τους χρόνους του Διοκλητιανού και Mαξιμιανού, και έφθασεν έως εις τους χρόνους του ευσεβούς βασιλέως Μεγάλου Κωνσταντίνου, εν έτει τιη΄ [318]. Ούτος λοιπόν επειδή εξέδωκε τον εαυτόν του εις την ασκητικήν ζωήν, τόσον υπερέβαλεν όλους τους τότε ασκητάς και Οσίους, ώστε οπού, έγινεν εις όλους τους μεταγενεστέρους παράδειγμα και τύπος της ασκήσεως. Και το παράδοξον είναι, ότι και πρώτος αυτός, ή ομού με πολλά ολίγους, έγινεν αρχηγός της υπέρ άνθρωπον ταύτης ασκητικής και αγγελικής πολιτείας1 και μόνος σχεδόν έφθασεν εις τον ακρότατον όρον της πολιτείας ταύτης, καθώς ο κατά πλάτος τούτου Βίος διηγείται. Ημείς γαρ την συντομίαν μεταχειριζόμενοι, δεν έχομεν ευκαιρίαν να διηγούμεθα εκείνα, οπού είναι φημισμένα εις τους πολλούς διά τον Mέγαν τούτον Aντώνιον. Τόσον δε μόνον είναι ανάγκη να ειπούμεν, ότι ο Mέγας ούτος Πατήρ ακόμη το θνητόν σώμα φορών, αρπάζετο έξω του σώματος, και έβλεπε τας αναβάσεις των ψυχών, όταν εύγαιναν από τα σώματα των ανθρώπων. Και ότι άλλων μεν ανθρώπων αι ψυχαί, ανέβαιναν υψηλότερα από τους δαίμονας, οπού εζήτουν να πιάσουν αυτάς2. Άλλων δε, επιάνοντο από αυτούς φευ! και εκαταβιβάζοντο εις χάσμα βαθύτατον. Το οποίον τούτο είναι βέβαια ίδιον μόνης της νοεράς και ασωμάτου φύσεως. Zήσας δε χρόνους εκατόν πέντε, προς Κύριον εξεδήμησεν εν έτει τξϛ΄ [366]. Τελείται δε η αυτού Σύναξις και εορτή εν τη αγιωτάτη Μεγάλη Εκκλησία. (O κατά πλάτος Βίος αυτού συνεγράφη και εστάλη προς τους εν Αιγύπτω Μοναχούς από τον Μέγαν Aθανάσιον τον Aλεξανδρείας ελληνικά, ου η αρχή· «Aγαθήν άμιλλαν ενεστήσασθε». Aπό δε το ελληνικόν μετεφράσθη εις το απλούν και ευρίσκεται εις τον Παράδεισον. Όρα και εγκώμιον αυτού εις την Σάλπιγγα3.)

ΣΗΜΕΙΩΣΕΙΣ

1. Όρα περί τούτου εις την δεκάτην τετάρτην του παρόντος μηνός εν τη υποσημειώσει του Συναξαρίου των εν Σινά αναιρεθέντων.

2. Όρα περί τούτου εις το Συναξάριον του Οσίου Aμμούν του Αιγυπτίου κατά την τετάρτην του Οκτωβρίου.

3. Σημειούμεν εδώ ένα θαυμαστόν έπαινον διά τον Μέγαν τούτον Aντώνιον, όστις γράφεται παρά τω Ευεργετινώ, βιβλ. δ΄, υποθέσει δ΄. Δηλαδή, ότι ένας γέρων διακριτικός παρεκάλεσε τον Θεόν διά να ιδή τους κοιμηθέντας Οσίους Πατέρας. Και είδεν αυτούς, έξω μόνον από τον Aββάν Aντώνιον. Όθεν είπεν εις τον Άγγελον, οπού έδειχνεν αυτώ τους Πατέρας. Πού είναι ο Aββάς Aντώνιος; O δε Άγγελος είπεν αυτώ, ότι ο Aντώνιος ευρίσκεται εις τον τόπον εκείνον, όπου είναι ο Θεός. Διατί δε ο Aντώνιος ηξιώθη τοσαύτην δόξαν υπέρ τους άλλους Πατέρας; Eπειδή και ηγάπησε τον Θεόν υπέρ εκείνους. Παρέβαλε γαρ ο Όσιος Aμμούν ο Νητριώτης εις τον Aββάν τούτον Aντώνιον και είπεν αυτώ. Eγώ περισσότερον κόπον κάμνω εις την άσκησιν από λόγου σου. Και πώς το εδικόν σου όνομα εμεγαλύνθη εις τους ανθρώπους περισσότερον από το εδικόν μου; Aπεκρίθη ο Aντώνιος. Eπειδή εγώ ηγάπησα τον Θεόν περισσότερον από λόγου σου. Όθεν και εσυνείθιζεν ο αοίδιμος να λέγη. «Eγώ ουκέτι φοβούμαι τον Θεόν, αλλά αγαπώ Αυτόν. Η γαρ τελεία αγάπη έξω βάλλει τον φόβον». Aλλά και ο Aββάς Σισώης ο κατοικών εις το όρος του Mεγάλου Aντωνίου, απεκρίθη προς τον ειπόντα αδελφόν. Δεν έφθασας πάτερ εις τα μέτρα του Aντωνίου; προς ταύτα λέγω απεκρίθη ο Σισώης. Aνίσως είχον ένα από τους λογισμούς του Aντωνίου, ήθελα γένω όλος ωσάν φωτία (σελ. 283 του Ευεργετινού). Τοσούτον υπερέβη τους άλλους ασκητάς ο Aντώνιος.

Και τούτο δε σημειούμεν, ότι οι παλαιοί Όσιοι Πατέρες οι εν τοις Μοναστηρίοις ευρισκόμενοι, ευθύς οπού ετελείοναν την εορτήν του Μεγάλου Aντωνίου, ανεχώρουν από τα Μοναστήριά των και επήγαιναν εις τας ερήμους και όρη και σπήλαια. Και εκεί έμεναν έως εις την εβδομάδα των Βαΐων, κατά μίμησιν του Mεγάλου Aντωνίου, μάλλον δε, κατά μίμησιν του Κυρίου, όστις μετά το Βάπτισμα το εν Ιαννουαρίω γεγονός, επήγεν εις την έρημον, και εκεί ενήστευσε τεσσαράκοντα ημέρας. Κατά δε την εβδομάδα των Βαΐων εσυναθροίζοντο πάλιν εις τα Μοναστήριά των. Και τη Κυριακή των Βαΐων έπρεπε να ευρεθούν όλοι συναθροισμένοι. Διά τούτο και εις τα τροπάρια της εβδομάδος ταύτης των Βαΐων, συχνάκις αναφέρονται τα λόγια ταύτα, προσκαλούντα τους Οσίους, ούτω.

«Οι εν τοις ερήμοις και όρεσι και σπηλαίοις, ήκατε αθροίσθητε συν ημίν βαϊοφόροι, υπαντήσαι τω Βασιλεί και Δεσπότη» (τη Παρασκευή). Ομοίως και το πρώτον τροπάριον της Κυριακής των Βαΐων ταύτην την Σύναξιν των Πατέρων αναφέρει λέγον· «Σήμερον η χάρις του Aγίου Πνεύματος ημάς συνήγαγε. Και πάντες αίροντες τον σταυρόν σου λέγομεν». Eσήκοναν γαρ οι τρισόλβιοι Πατέρες ούτοι τον σταυρόν του Κυρίου εις τους ώμους των διά των ασκητικών αγώνων, και των θλίψεων της μοναδικής πολιτείας. Μόνος δε ο Άγιος Σάββας επρόσμενεν έως οπού ετελείονε την εορτήν του γέροντός του Aγίου Ευθυμίου, και τότε επήγαινεν εις την έρημον.

(από το βιβλίο: Αγίου Νικοδήμου Αγιορείτου Συναξαριστής των δώδεκα μηνών του ενιαυτού. Τόμος Β´. Εκδόσεις Δόμος, 2005)

Πηγή: www.snhell.gr

Ο εφημέριος της Σπιναλόγκας Iερομόναχος Χρύσανθος Κατσουλογιαννάκης

2012-01-15T14:25:00.000+02:00

Με αφορμή το σημερινό ευαγγελικό ανάγνωσμα από κατά Λουκάν Ευαγγέλιο με θέμα την θεραπεία των δέκα λεπρών (Κυριακή ιβ' Λουκά), αναδημοσιεύουμε το συγκεκριμένο άρθρο - μελέτη, ως μνημόσυνο στη μνήμη του αοιδίμου Ιερομονάχου Χρυσάνθου Κατσουλογιαννάκη εφημερίου της Σπιναλόγκας.

Δημήτρη Λ. Παπαδάκη,

Φιλολόγου, πρ. Λυκειάρχη,

Προέδρου του Λογοτεχνικού Συνδέσμου Ηρακλείου

Μια από τις πιο φοβερές αρρώστιες* της ανθρωπότητας ήταν η λέπρα. Το σώμα των λεπρών γέμιζε εξανθήματα και έλκη, από τα οποία έτρεχε δυσώδες πρασινοκίτρινο υγρό. Τα κόκκαλα των χεριών ατροφούσαν η νεκρώνονταν, τα δάκτυλα κόβονταν. Το πρόσωπό τους, με φαγωμένα μάγουλα, με μάτια ζαρωμένα στην κόγχη τους η γουρλωμένα, με χείλη σκισμένα η σάπια, με πεσμένα τα φρύδια, τα ματόκλαδα και τα δόντια, ήταν σαν φρικιαστική μάσκα τραγωδίας. Η λέπρα τους οδηγούσε στο θάνατο αργά, βασανιστικά.

Οι άνθρωποι πίστευαν ότι η λέπρα ήταν θεία τιμωρία στους αμαρτωλούς και ότι ήταν σφόδρα μεταδοτική. Ήξεραν δε ότι ήταν ανίατη. Έτσι στα πανάρχαια χρόνια απαγορευόταν στους λεπρούς να έρχονται σε επικοινωνία με άλλους ανθρώπους.

Το Λευϊτικό αναφέρει: «Ο λεπρός πρέπει να έχει λυτή την κόμη του· να καλύπτει το μύστακά του και να φωνάζει: «Ακάθαρτος! Ακάθαρτος!» (Κεφ. 13, 45,46).

Ο Ηρόδοτος μας πληροφορεί: «Ος αν δε των αστών λέπρην η λεύκην έχη, ες πόλιν ούτος ου κατέρχεται ουδέ συμμίσγεται τοίσι άλλοισι Πέρσησι· φασί δε μιν ες τον ήλιον αμαρτόντα τι ταύτα έχειν» (Ιστορίαι, Βιβλ. 1, 138). (Εάν δε κάποιος από τους αστούς έχει λέπρα η λεύκη, σε πόλη αυτός δεν κατεβαίνει ούτε έρχεται σε επικοινωνία με τους άλλους Πέρσες· λέγουν δε ότι αυτός έχει αυτά, επειδή έκαμε κάποιο αμάρτημα στον ήλιο).

Το 15ο και 16ο αιώνα πολλές φορές ο λεπρός υφίστατο τούτη τη δοκιμασία. Στην Εκκλησία γονάτιζε πάνω σε ένα βάθρο, στο οποίο ακουμπούσαν φέρετρα, και ο ιερέας τελούσε τη νεκρώσιμη ακολουθία. Έπειτα με τους ενορίτες του τον οδηγούσε στον τόπο απομόνωσής του. Εκεί τον συμβούλευε: «Memorare novissima tuae vitae» (Να θυμάσαι τα τέλη της ζωής σου) και ταυτόχρονα έριχνε μια φτυαριά χώμα στα πόδια του -συμβολικός ενταφιασμός- και του ευχόταν: «Sis mortuus mundo, vivens iterum Deo» (Ας είσαι πεθαμένος για τον κόσμο, ζωντανός πάλι για το Θεό). (Francois Arnoud, Λεπροί, οι νεκροζωντανοί του Μεσαίωνα, περ. «Ιστορία εικονογραφημένη», Αύγουστος 1989, σελ. 67-68).

Ο Ευαγγελιστής Λουκάς αναφέρει ότι οι δέκα λεπροί, που συνάντησαν τον Χριστό σε κάποια κώμη, «έστησαν πόρρωθεν»... (ΙΖ´,12).

Η απομόνωση των λεπρών συνεχίστηκε επί αιώνες.

Στην Κρήτη, που υπήρξε η κυριότερη εστία λέπρας, οι λεπροί ζούσαν έξω από τις πόλεις και τα χωριά, στις λεγόμενες Μεσκινιές, σε σπήλαια και καλύβες, και αποζούσαν με την καλλιέργεια κηπευτικών, την εκτροφή ζώων και από τις ελεημοσύνες των περαστικών. Πολλοί ξένοι περιηγητές και Έλληνες συγγραφείς παρουσιάζουν τη φρικτή ζωή των λεπρών στον τόπο της απομόνωσής τους. Ενδεικτικά αναφέρω τον F. W Sieber (Travels in the Island of Crete, London 1823. Μετάφραση: Δ. Μούστρη,Ταξιδεύοντας στη νήσο Κρήτη το 1817, Αθήνα 1994, σελ. 66, 128,167), τον Robert Pashley ( Travels in Crete 1837. Μετάφραση: Δάφνη Γόντικα, Ταξίδια στην Κρήτη, Ηράκλειο 1991, τομ. Α´, σελ. 207), τον Thomas Spratt ( Travels and resaerches in Crete , London 1865. Μετάφραση: Μαρία Ψιλάκη, Ταξίδια και έρευνες στην Κρήτη του 1850. Σχολιασμός Νίκου Ψιλάκη: Στην Κρήτη του σήμερα ακολουθώντας τα βήματα του Spratt, τομ. Α´, Ηράκλειο 2007, σελ. 74-77 και 349-351), τον Ιωσήφ Χατζηδάκη (Περιήγησις εις Κρήτην, Εν Ερμουπόλει 1881, σελ. 19) και τον Νίκο Καζαντζάκη (Καπετάν Μιχάλης, Έκδοση Δ´ Βιβλιοπωλείου της «Εστίας», σελ. 59, 64, 303).

Η Κρητική Πολιτεία με το νόμο 463 της 7 Μαΐου 1903, για να βελτιώσει τη ζωή των λεπρών όρισε τόπο εγκατάστασής τους τη Σπιναλόγκα. Στις 13 Οκτωβρίου 1904 εγκαταστάθηκαν εκεί οι πρώτοι 251 λεπροί! Αργότερα εγκαταστάθηκαν λεπροί και από την άλλη Ελλάδα.

Δυστυχώς και στη Σπιναλόγκα η ζωή των λεπρών ήταν φρικτή. Το νησί είχε έκταση περίπου ογδόντα πέντε στρέμματα και ήταν βραχώδες και άνυδρο. Η Κρητική Πολιτεία και αργότερα το Ελληνικό κράτος, λόγω της κακής οικονομικής κατάστασής τους, δεν μπόρεσαν να βοηθήσουν τους λεπρούς όσο έπρεπε. Απ᾽ όσο ξέρω μετά το 1950 το ελληνικό κράτος χωρήγησε σε κάθε λεπρό μικρό μηνιαίο χρηματικό βοήθημα.

Την τραγική κατάσταση των λεπρών στη Σπιναλόγκα παρουσιάζουν νομάρχες του Νομού Λασιθίου με έγγραφά τους στον Ελευθέριο Βενιζέλο και το Υπουργείο Υγιεινής, γιατροί, δημοσιογράφοι και λογοτέχνες με δημοσιεύματά τους.

Ο νομάρχης Λασιθίου Στυλιανός Γεωργίου με το υπ᾽ αριθμ. πρωτ. 6010/6 Αυγούστου 1926 έγγραφό του αναφέρει στον Ελευθέριο Βενιζέλο: «Ξηρός και απότομος βράχος εν θαλάσση, με ολίγας κατοικίας ως τρώγλας, δεν δύναται να εξυπηρετήση έστω και κατ᾽ ελάχιστον τας ανάγκας ενός τοιούτου Ιδρύματος. Και ως ειρκτή καταδίκων και ως τάφος είναι ανεπαρκής.

Η κατάστασις του κατ᾽ ευφημισμόν λεγομένου τούτου Ιδρύματος αποτελεί στίγμα δια τον πεπολιτισμένον άνθρωπον και την κοινωνίαν μας»

Επίσης ο νομάρχης Λασιθίου Κ. Αναγνωστάκης με το υπ᾽ αριθμ. πρωτ. 8775/24 Νοεμβρίου 1926 υπόμνημά του προς το Υπουργείο Υγιεινής, Πρόνοιας και Αντιλήψεως αναφέρει: «Διακόσια πεντήκοντα ανθρώπινα πλάσματα, απόκληρα της τύχης, έχουν απομονωθή η μάλλον πεταχθή εις τον ξηρόν βράχον της Σπιναλόγκας. Επεθεώρησα απάσας τας οικίας η μάλλον τας τρώγλας των λεπρών. Αληθώς η ανθρώπινη συνείδησις εξανίσταται από την ελεεινήν κατάστασιν αυτών» (Περιοδ. «Μύσων», ο.π. σελ. 86).

Ο καθηγητής του Πανεπιστημίου της Λειψίας Κ. Ζεϋφάρτ, που επισκέφθηκε τη Σπιναλόγκα το 1925, σε άρθρο του στην «Εβδομαδιαία Γερμανική Ιατρική Επιθεώρηση» γράφει: «Η διαδρομή μέσα από τους κατεστραμμένους δρόμους παρέχει την εικόνα της απαίσιας ζωής των λεπρών (...). Με τις βραχνές, σαν κρωγμοί, φωνές τους μας παραπονούνται οι λεπροί για την απομόνωσή τους, προπάντων γιατί δεν τους γίνεται καμιά θεραπεία (...).

Το Λεπροκομείο πρέπει να μετατραπεί σε θεραπευτήριο και ανθρωπιστική αποικία» (περιοδ. «Μύσων», ο.π., σελ. 76, 77, 81).

Ο τιμημένος με το βραβείο Νόμπελ διευθυντής του Ινστιτούτου Παστέρ της Τύνιδας Κάρολος Νικόλ, έπειτα από επίσκεψή του το 1927 στο Λεπροκομείο της Σπιναλόγκας, γράφει στην Illustration (24.11.1928): «Η μοίρα, η οποία έχει την τέχνη να επιδεικνύει τα βασανιστήριά της, προσθέτει στην τραγωδία της αρρώστιας και την τραγωδία της πλήξης (...). Στο νησί δε γινόταν συστηματική θεραπεία. Μια νέα γυναίκα αυτοκτόνησε. Πολλοί, για να γλυτώσουν από τη φρικτή φυλακή, έπεσαν στη θάλασσα και πνίγηκαν.

Είναι καιρός η Ελλάδα να εξαλείψει το αίσχος της Σπιναλόγκας» (Περιοδ. «Μύσων», ο.π., σελ. 73, 74).

Ο δημοσιογράφος Άγγελος Σγουρός παρουσιάζει τη ζωή των λεπρών στη Σπιναλόγκα και το φόβο που προεξενούσε η λέπρα στους ανθρώπους στην εφημερίδα «Εμπρός» (29 Ιουλίου ως και 1 Αυγούστου 1929) υπό τον τίτλο «Ο αργός θάνατος στο νησί των λεπρών» και υπότιτλο «Οι λεπροί δεν μαρτυρούν από την αρρώστια, αλλά από την κοινωνική και πολιτική αδιαφορία»:

«Όλοι όσοι άκουσαν ότι θα πάω στη Σπιναλόγκα με χαρακτήρισαν τρελό, πολλοί δε γυρίζοντας στην Αθήνα με κοιτάζουν με φρίκη ως φορέα της λέπρας (...).

Στη Σπιναλόγκα σήμερα η θεραπεία είναι αστεία (...).

Επαναλαμβάνω τα παράπονα των λεπρών: Οι άνθρωποι μας εγκατέλειψαν, η πολιτεία μας πέταξε σε ένα έρημο τόπο, χωρίς χώμα, χωρίς νερό, χωρίς σκια πρασινάδας (...).

Η μεταφορά σε άλλο μέρος των λεπρών είναι απαραίτητη».

Οι εφημερίδες «Ίδη» του Ηρακλείου, «Αθηναϊκή» και «Ελευθερία» της Αθήνας και κυρίως η εφημερίδα «Ανατολή» του Νομού Λασιθίου με πολλά δημοσιεύματά τους ζητούν την εξάλειψη της ανθρώπινης τραγωδίας στο νησί.

Ο γιατρός Γεώργιος Παπαγεωργίου, που επισκέφτηκε το νησί στις 21 Οκτωβρίου 1945 ως αντιπρόσωπος του Ε.Α.Μ. Νομού Λασιθίου, παρουσιάζει τις εντυπώσεις του στην εφημερίδα «Εθνικό Εγερτήριο» (15.11.1945). Το κείμενο αυτό αναδημοσίευσε ο φίλος πρώην σύμβουλος φιλολόγων Μανώλης Μιλτ. Παπαδάκης στην εφημερίδα «Ανατολή» του Νομού Λασιθίου (11.8.1984), απ᾽ όπου και το παίρνω:

«Η ζωή τριάντα ασθενών είναι μια αληθινή τραγωδία. Είναι τριάντα μελλοθάνατοι, που σπαρταρούν στα θλιβερά κρεβάτια τους χωρίς γιατρό και φάρμακα... Μόλις πάτησα το πόδι μου στον τάφο αυτό των ζωντανών, μου φώναζαν κλαίοντας: Γιατρέ, είμαστε εγκαταλελειμμένοι από το κράτος και την κοινωνία. Πεθαίνουμε σα δηλητηριασμένα σκυλιά και γιατρό έχουμε να δούμε τώρα και ένα χρόνο. Το νερό που πίνουμε μαζεύεται μέσα σε στέρνες και, καθώς το τραβάμε με τον κουβά, πέφτουν μέσα τα δάκτυλά μας. Πίνουμε το αίμα μας, το πύο μας και τρώμε τις σάρκες μας. Γιατί δεν μεριμνούν για την απολύμανση του νερού; (...).

Οι ασθενείς συνάνθρωποί μας χρειάζονται αμέσως ρούχα, τρόφιμα, φάρμακα, γιατρούς και στοργή».

Η Πετρούλα Ψηλορείτη, ψευδώνυμο της Γαλάτειας Αλεξίου-Καζαντζάκη, στη νουβέλα «Η άρρωστη πολιτεία», που δημοσίευσε το 1914 στο περιοδικό της Αλεξάνδρειας «Νέα Ζωή», παρουσιάζει τη φρικτή κατάσταση των λεπρών στη Σπιναλόγκα. Παρουσιάζει ακόμα τον έρωτα δύο λεπρών. Μας δίδει δε τα αλληλοσυγκρουόμενα συναισθήματα της κοπέλας, που γεννούν ο έρωτας, η αρρώστια, το κομμένο χέρι, τα σκισμένα χείλη και τα αλύγιστα δάκτυλα του χεριού του αγαπημένου της, η απομόνωση, ο θάνατος.

Το τέλος της νουβέλας: «Ρώτησα μια γυναίκα να μου πει που συχνάζει ο Λουκάς.

-Μακριά, πίσω από κείνο το βράχο, σ᾽ ένα μικρό σπήλιο. Για να πάει κανείς χρειάζεται να πατήσει προσεχτικά σε κάτι πέτρες, που κάνουν μονοπάτι.

Και πήγα. Περπάτησα προσεχτικά το μονοπάτι, που φέρνει στην είσοδο. Η θάλασσα ήταν ταραγμένη και βράχηκαν τα πόδια μου. Έσκυψα σιγά-σιγά και κοίταξα μέσα. Ήταν δειλινό. Στο λίγο φως, δε διέκρινα τα χαρακτηριστικά του... Μόλις με είδε ήρθε σε με. Μου είπε:

-Περίμενε κι έρχομαι.

Όταν ξαναήρθε του είπα:

-Τι καλά που είναι εδώ.

-Εδώ θα περάσομε τη νύχτα μαζί.

Έβγαλα όλες τις πέτρες που έκαναν το μονοπάτι. Η θάλασσα θα φουσκώσει πιο πολύ και δεν θα μπορέσεις να φύγεις.

-Και οι πέτρες να ᾽μεναν, εγώ δεν θα ᾽φευγα. Εγώ ήρθα να μείνω (...).

Το σκοτάδι μας σκέπαζε ολοένα. Η άρρωστη πολιτεία είχε βουλιάξει σ᾽ ένα σκοτάδι πηχτό σαν τέλμα και κανένα λευκό λουλούδι δεν ανθούσε επάνω στα στεκάμενα νερά».

Ο ποιητής Μιχαήλ Διαλλινάς (Διαλλινομιχάλης) στο ποίημά του «Σπιναλόγκα», που δημοσίευσε στην εφημερίδα «Ίδη» (14 Μαρτίου 1914) του Ηρακλείου, γράφει:

Είδα κορμιά που τρέχανε ακαθαρσίες κι αίμα

και κατ᾽ ανάγκη έστρεψα σ᾽ άλλη μεριά το βλέμμα.

Ζουγλούς και κακορίζικους με τα χυμένα μάτια (...)

Για να αρχίσει άνθρωπος να σας τα διηγάται

όσον καιρό κι αν ζήσετε, κρέας δεν θε να φάτε.

Ο Θέμος Κορνάρος στο βιβλίο του «Σπιναλόγκα» (1936) γράφει: «Αυτοί, που δουλεύανε σ᾽ όλη τους τη ζωή, χωρίς να χορτάσουν ψωμί, βρίσκονται τώρα στην αρρώστια τους πεταμένοι σαν κοπριά σ᾽ έναν κοπρόλακκο βρωμερό, που λέγεται Σπιναλόγκα».

Οι κριτικοί χαρακτήρισαν το βιβλίο αυτό «βέλος εναντίον της ελληνικής πρόνοιας» και «κραυγή σφαγμένου ζώου μέσα στο χάος της απάνθρωπης αθλιότητας».

Ο Γουλιέλμος Άμποτ στο ογκώδες μυθιστόρημά του «Γη και νερό» (1936) παρουσιάζει τους χανσενικούς1 της Σπιναλόγκας να ζουν σε συνθήκες απίστευτης αθλιότητας.

Ο Παύλος Παλαιολόγος σε χρονογράφημά του υπό τον τίτλο «Με κάποιους απόκληρους», που δημοσίευσε, έπειτα από επισκεψή του στο «Νοσοκομείο Λοιμωδών Νόσων» της Αθήνας, στην εφημερίδα «Ελεύθερο Βήμα» (26 Απριλίου 1944), γράφει:

«Τρία επιβλητικά κτήρια στεγάζουν τους ανθρώπους που έπληξε η κατάρα των ουρανών. Στέγη των αρρώστων και κέντρο επιστημονικών ερευνών. Δεν λησμονώ την εντύπωση, όταν για πρώτη φορά επεκοινώνησα με τα θύματά της. Τριακόσιοι τόσοι, γυναίκες και άνδρες, στο μαύρο βράχο της Σπιναλόγκας. Είναι από τα θεάματα που σας συνοδεύουν για πάντα. Το ξαναείδα προχθές. Δεν παρουσιάζεται όμως και εδώ η ίδια φοβερή εικόνα. Όμοιες φυσικά οι εκδηλώσεις της αρρώστιας. Αλλά τόσο διαφορετικές οι συνθήκες της διαβίωσης... Τίποτα που να θυμίζει τον απαίσιο βράχο της Κρήτης, άνυδρο, άδεντρο, τόπο κόλασης, όπου δεν είχαν ούτε όσο χώμα χρειάζεται για την ταφή ενός νεκρού».

Και η λαϊκή μούσα παρουσιάζει τον πόνο των λεπρών, που βρίσκονται στη Σπιναλόγκα:

Στη Σπιναλόγκα βρίσκομαι,

αγάπη μου και φως μου.

Ο χωρισμός μας πιο βαρύς

κι απ᾽ τα βουνά του κόσμου.

Ο Ιταλός Renzo Biasion, που υπηρετούσε την περίοδο της κατοχής ως υπολοχαγός στην Επαρχία Μεραμπέλλου, στο βιβλίο του «SAGAPO» γράφει:

«Απέναντί μας, σε πολύ μικρή απόσταση, βλέπαμε ένα νησάκι (...). Ένας Έλληνας, ο Ανδρουλάκης, ήρθε σε μένα να ζητήσει άδεια να ψαρέψει. Τον ρώτησα αν η βάρκα ήταν γερή, για να μας πάει στο νησί. Απάντησε καταφατικά.

Την επαύριο όσοι άνδρες βγήκαν με κλήρο και εγώ επιβιβαστήκαμε στη βάρκα, για να πάμε στο νησί (...). Ο αέρας μας έφερε σε μια πλευρά του νησιού με πελώριους βράχους. Ήμαστε υποχρεωμένοι να λοξοπλεύσομε. Ο Ανδρουλάκης κατέβασε το πανί και χρησιμοποιούσε τα κουπιά. Ήξερα ότι η διοίκηση είχε κλείσει τους λεπρούς σε ένα νησί. Όταν αντιλήφθηκα ότι αυτό είναι η Σπιναλόγκα, μια μαχαιριά τρύπησε την καρδιά μου. Στην αμμουδιά μια συντροφιά από γυναίκες και άντρες μας κοιτούσαν (...). Πολλοί είχαν σκεπάσει τις πληγές τους με κουρέλια, τα οποία σέρνονταν στο χώμα. Πιο πέρα αντικρίσαμε ένα άντρα. Ήταν τρομερό να τον βλέπεις με το παραμορφωμένο πρόσωπο (...). Τότε εγώ ο ίδιος γύρισα το τιμόνι της βάρκας» (Γ. Πρατσίνη, Σπιναλόγκα, εφημ. «Ανατολή» (3.1.1984).

Η Αγγλίδα δημοσιογράφος και συγγραφέας Victoria Hislop στο μυθιστόρημά της «Το νησί» παρουσιάζει τις δύσκολες συνθήκες ζωής των λεπρών στη Σπιναλόγκα και τη βελτίωσή τους με την πάροδο του χρόνου. Ένας δραστήριος λεπρός δημιουργεί μια οργανωμένη κοινότητα, στην οποία οι ανθρώπινες αδυναμίες σβήνουν με την έμπρακτη αγάπη και αλληλεγγύη των μελών της.

Παρουσίασα δια μακρών με κείμενα το φόβο και την αποστροφή που προξενούσε σε όλους η λέπρα, ανίατη τότε, και, όπως πίστευαν όλοι, πολύ μεταδοτική, και τη φρικτή κατάσταση των λεπρών στη Σπιναλόγκα. Πιστεύω ότι έτσι μόνο μπορούμε να αντιληφθούμε τη σημασία της απόφασης του πατέρα Χρύσανθου να διακονήσει τους λεπρούς διαμένοντας στη Σπιναλόγκα.

Στο νησί, λόγω του φόβου μόλυνσης από τη λέπρα και της αποστροφής που προξενούσε το θέαμα των λεπρών, πήγαιναν ελάχιστοι, για να μεταφέρουν εκεί τρόφιμα και άλλα είδη πρώτης ανάγκης.

Το 1947 ο εφημέριος των λεπρών της Σπιναλόγκας Μελέτιος Βουργούρης έλαβε από τον επίσκοπο Πέτρας Διονύσιο Μαραγκουδάκη διμηνιαία άδεια, από 20 Ιουλίου ως 20 Σεπτεμβρίου, για να μεταβεί στους Αγίους Τόπους. Ο επίσκοπος δεν μπορούσε να βρει ιερέα για την αντικατάστασή του.

Τότε ο ιερομόναχος της Μονής Φανερωμένης Ιεράπετρας Χρύσανθος Κατσουλογιαννάκης εξέφρασε την επιθυμία του στον επίσκοπό του Φιλόθεο Μαζοκοπάκη να αναπληρώσει το κενό. Διορίσθηκε αναπληρωτής του Μελετίου με το ακόλουθο έγγραφο:

ΒΑΣΙΛΕΙΟΝ ΤΗΣ ΕΛΛΑΔΟΣ

ΙΕΡΑ ΕΠΙΣΚΟΠΗ ΠΕΤΡΑΣ

Αριθ. πρωτ. 408

Εν Νεαπόλει τη 14η Ιουλίου 1947.

Προς

την Διεύθυνσιν Νοσηλευτηρίου Λεπρών

«Ο Άγιος Παντελεήμων».

Κύριε Διευθυντά,

Εις απάντησιν του υπ᾽ αριθμ. 561/422 της 9ης μεσούντος μηνός υμετέρου εγγράφου, γνωρίζομεν υμίν ότι αναπληρωτής του κανονικού εφημερίου του Ιδρύματος ιερομονάχου Μελετίου Βουργούρη, εις τον οποίον εχορηγήθη διμηνιαία κανονική άδεια κ.λπ., είναι ο ιερομόναχος Ι. Μονής Φανερωμένης Χρύσανθος Κατσουλογιαννάκης, ως γνωρίζει ημίν η Ι. Επισκοπή Ιεράς και Σητείας δια του υπ᾽ αριθμ. 418/205 της 11ης Ιουλίου ε.ε. εγγράφου αυτής.

Ο περί ου ο λόγος ιερομόναχος αναπληροί τον κανονικόν εφημέριον κατά το δίμηνον διάστημα από 20 Ιουλίου-20 Σ/βρίου ε.ε.

Μετ᾽ εκτιμήσεως και ευχών.

Ο επίσκοπος Πέτρας

Διονύσιος

Κοινοποίησις:

1) Ι. Επισκοπήν Ιεράς και Σητείας.

2) Ι. Μονήν Φανερωμένης.

3) Ιερομόναχον Μελέτιον Βουργούρην.

Ο ιερομόναχος Τιμόθεος Περάκης, ο μετέπειτα ηγούμενος της Μονής Φανερωμένης, μου είπε: Οι μοναχοί της Μονής θαυμάζαμε τον Χρύσανθο για την απόφασή του, απόφαση αυταπάρνησης, να πάει στη Σπιναλόγκα ως αναπληρωτής του ιερομονάχου Μελετίου. Την ημέρα της αναχώρησής του τελέσαμε Θεία Λειτουργία. Τον κατευοδώσαμε δε με πολλή συγκίνηση και υπερηφάνεια, γιατί ιερομόναχος της Μονής μας θα είναι εφημέριος εκεί όπου φωλιάζει η αρρώστια του Ιώβ!

Ο Μελέτιος δεν επέστρεψε στη θέση του μετά τη λήξη της άδειάς του. Έτσι ο επίσκοπος Πέτρας Διονύσος παρέτεινε την απόσπαση του π. Χρύσανθου στη Σπιναλόγκα με το παραπάνω έγγραφο:

ΒΑΣΙΛΕΙΟΝ ΤΗΣ ΕΛΛΑΔΟΣ

ΙΕΡΑ ΕΠΙΣΚΟΠΗ ΠΕΤΡΑΣ

Αριθ. πρωτ. 550

Εν Νεαπόλει τη 23η Σεπτεμβρίου 1947.

Οσιώτατε ιερομόναχε Χρύσανθε Κατσουλογιαννάκη, προσωρινέ εφημέριε του Νοσηλευτηρίου Λεπρών «Ο Άγιος Παντελεήμων».

Κατόπιν του υπ᾽ αριθμ. 733/552 ε.ε. εγγράφου της Διευθύνσεως του Νοσηλευτηρίου προς την Ι. Επισκοπήν Ιεράς και Σητείας και του υπ᾽ αριθμ. 572/259 ε.ε. τοιούτου αυτής προς υμάς, κοινοποιηθέντος και ημίν, εγκρίνομεν την παραμονήν υμών ως προσωρινού εφημερίου του Ιδρύματος μέχρι της 20ης Νοεμβρίου ε.ε.

Ένθερμος προς Θεόν ευχέτης.

Ο επίσκοπος Πέτρας

Διονύσιος

Κοινοποίησις:

1) Ι. Επισκοπήν Ιεράς και Σητείας.

2) Δ/σιν Νοσηλευτηρίου.

Ο διευθυντής του Νοσηλευτηρίου Λεπρών Σπιναλόγκας απέστειλε γεμάτος αγωνία τούτο το έγγραφο:

ΒΑΣΙΛΕΙΟΝ ΤΗΣ ΕΛΛΑΔΟΣ

ΝΟΣΗΛΕΥΤΗΡΙΟΝ ΛΕΠΡΩΝ

Αριθ. πρωτ. 131/94

Εν Πλάκα τη 4η Μαρτίου 1949.

Προς

την Ιεράν Επισκοπήν Πέτρας.

Νεάπολιν.

Λαμβάνω την τιμήν και εν συνεχεία προηγουμένων αναφορών μας να αναφέρωμεν υμίν ότι ζήτημα επανόδου του πρώην εφημερίου του Ιδρύματος Μελετίου Βουργούρη δεν δημιουργείται πλέον, δεδομένου ότι η υπηρεσία ηναγκάσθη να απολύση τούτον οριστικώς αφ᾽ ενός μεν λόγω εγκαταλείψεως θέσεως, αφ᾽ ετέρου δε και κατόπιν καθυστερημένης του αναφοράς, εν η εγνώριζε την απόφασιν της παραμονής του εις Ιερουσαλήμ.

Κατόπιν τούτου και ίνα μη το Ίδρυμα μείνη άνευ εφημερίου, παρακαλούμεν όπως εν συνεννοήσει μετά της Ιεράς Επισκοπής Ιεροσητείας συγκατατεθήτε εις την ενέργειαν των δεόντων δια τον διορισμόν ως εφημερίου του Νοσηλευτηρίου του νυν υπηρετούντος Χρυσάνθου Κατσουλογιαννάκη, ικανού και καταλλήλου δια την κατάληψιν της θέσεως ταύτης.

Φοβούμεθα ότι, αν λάβη χώραν αναχώρησις του νυν υπηρετούντος δια την Μονήν του, και κατόπιν διαταγής Υμών δυσκόλως θα εξευρεθή έτερος, όστις να επιθυμή τον διορισμόν του ως εφημερίου εις το Ίδρυμα, οπότε αναποφεύκτως και θα δημιουργηθή μία κατάστασις σοβαρά εις το Ίδρυμα μεταξύ των αποκλήρων της τύχης, όταν στερηθούν αυτών τούτων των θρησκευτικών καθηκόντων των ως ορθοδόξων χριστιανών. Επί τη ευκαιρία ταύτη παρακαλείται η Ιερά Επισκοπή Ιεροσητείας, όπως παράσχη την έγκρισίν της δια τον διορισμόν του εν λόγω εφημερίου κανονίζουσα με Υμάς κάθε ζήτημα σχέσιν έχον με τον διορισμόν, δεδομένου ότι ο μεν εφημέριος υπάγεται εις το κλίμα της ως άνω Επισκοπής, η δε θέσις του εις την περιφέρειαν της Υμετέρας Θεοφιλίας.

Θεοφιλέστατε, ερχόμεθα ως ικέται και σας ικετεύομεν, όπως εν τη αρμοδιότητί σας κανονίσητε και το εκκρεμές τούτο ζήτημα, διότι δεν θα είναι ευάρεστον το γεγονός να μείνουν ούτε μίαν ημέραν οι απόκληροι ούτοι της τύχης χωρίς εφημέριον, οίτινες ως μόνον μέσον σωματικής και ψυχικής ανακουφίσεώς των έχουσι το θρήσκευμα και τον εκκλησιασμόν.

Μετά σεβασμού

Εμμανουήλ Γραμματικάκης

Αμέσως ο επίσκοπος Πέτρας απέστειλε στον επίσκοπο Ιεράς και Σητείας το παρακάτω έγγραφο:

ΒΑΣΙΛΕΙΟΝ ΤΗΣ ΕΛΛΑΔΟΣ

ΙΕΡΑ ΕΠΙΣΚΟΠΗ ΠΕΤΡΑΣ

Αριθ. πρωτ. 234

Εν Νεαπόλει τη 8η Μαρτίου 1949.

Προς

την Ιεράν Επισκοπήν Ιεράς και Σητείας.

Ιεράπετραν.

Θεοφιλέστατε εν Χριστώ Αδελφέ Κύριε Φιλόθεε,

Ενώνοντες την ημετέραν παράκλησιν με την τοιαύτην του κ. διευθυντού του Νοσηλευτηρίου Λεπρών «Ο Άγιος Παντελεήμων», παρακαλούμεν όπως συναινέσητε δια την παραμονήν και τον διορισμόν του ιερομονάχου Χρυσάνθου Κατσουλογιαννάκη ως τακτικού εφημερίου του ως άνω Ιδρύματος, εφόσον και επιθυμητός εις τους ασθενείς είναι και ο ίδιος συμφωνεί προς τούτο, δεν είναι δε, νομίζομεν, απαραίτητος εις την Μονήν του, εις την οποίαν και ο προκατοχός του, ως πληροφορούμεθα, εδώρησε την βιβλιοθήκην του, αξίας 500.000 δραχμών περίπου. Ελπίζομεν και αναμένομεν.

Μετ᾽ αδελφικών ασπασμών.

Αδελφός εν Χριστώ

Ο επίσκοπος Πέτρας

Διονύσιος

Ο επίσκοπος Ιεράς και Σητείας ικανοποίησε την παράκληση του επισκόπου Πέτρας, όπως φαίνεται από το ακόλουθο έγγραφό του προς τον π. Χρύσανθο Κατσουλογιαννάκη.

ΒΑΣΙΛΕΙΟΝ ΤΗΣ ΕΛΛΑΔΟΣ

ΙΕΡΑ ΕΠΙΣΚΟΠΗ ΙΕΡΑΣ ΚΑΙ ΣΗΤΕΙΑΣ

Αριθ. πρωτ. 235

Ιερομόναχον Χρύσανθον

Κατσουλογιαννάκην

Εις Σπιναλόγκαν

Έχοντες υπ᾽ όψει αίτησιν της Διευθύνσεως του Λεπροκομείου Σπιναλόγκας, έγγραφον έκφρασιν επιθυμίας του Αδελφού Αγίου Πέτρας, εις ου την πνευματικήν δικαιοδοσίαν υπάγεται το ως άνω Νοσηλευτήριον, περί διορισμού σου εν αυτώ ως τακτικού εφημερίου, ως και την ιδικήν σου αίτησιν, δι᾽ ης εκφράζεις την επιθυμίαν όπως εις το εξής και δια βίου παρέχης τας υπηρεσίας σου εις τους δυστυχείς τούτους ασθενείς αδελφούς μας,

Παρέχομέν σοι

την αιτουμένην απόλυσιν εκ των τάξεων του ιερού κλήρου της Ιεράς ημών Επισκοπής και συγκατατιθέμεθα εις τον διορισμόν σου ως τακτικού εφημερίου του Νοσηλευτηρίου των λεπρών Σπιναλόγκας «Άγιος Παντελεήμων».

Ο επίσκοπος Ιεράς και Σητείας

Φιλόθεος

Στο Αρχείο της Ιεράς Μητρόπολης Ιεραπύτνης και Σητείας δε βρήκα το απαντητικό έγγραφο του επισκόπου Φιλοθέου προς τον επίσκοπο Διονύσιο, με το οποίο ικανοποίησε την παράκλησή του, που του εξέφρασε με το υπ᾽ αριθμ. 234/8.3.1949 έγγραφό του. Δε βρήκα δε και το έγγραφο του επισκόπου Διονυσίου, με το οποίο ασφαλώς θα εξέφραζε τις ευχαριστίες του στον άγιο αδελφό του, που έδωσε λύση στο δυσεπίλυτο πρόβλημα πλήρωσης της θέσης του εφημερίου στο Λεπροκομείο της Σπιναλόγκας. Ας λεχθεί ότι ο επίσκοπος Διονύσιος σε επιστολή του χωρίς χρονολογία προς τον ιερομόναχο Ιωακείμ Χατζάκη, με την οποία τον κάλεσε να αναλάβει την επιστασία της Μονής Άρβης, γράφει: «... Αρκεί να δώσητε την προς τούτο συγκατάθεσιν υμών και όλαι αι διατυπώσεις θα διεξαχθώσιν ομαλώτατα χάρις εις την φιλαδελφίαν, την αλληλεγγύην και αλληλοβοήθειαν του αγίου αδελφού, ως έχομεν δι᾽ ελπίδος, ο οποίος εχορήγησεν άδειαν εις τον ιερομόναχον Χρύσανθον Κατσουλογιαννάκην, αδελφόν της Ιεράς Μονής Φανερωμένης, να προσληφθή εφημέριος του εν Σπιναλόγκα Θεραπευτηρίου “Ο Άγιος Παντελεήμων”. Δι᾽ ο και αι ευχαριστίαι προς τον άγιον αδελφόν είναι άπειροι και δεν δύναμαι να τας εκφράσω».

Είχα την τύχη να γνωρίσω τον ιερομόναχο Χρύσανθο τον Δεκαπενταύγουστο του 1967 στη Μονή Τοπλού, όπου, έπειτα από πρόσκληση του αγαπητού και σεβαστού μου ηγουμένου αρχιμανδρίτη Φιλόθεου Σπανουδάκη, έμεινα μια εβδομάδα. Ήταν βραχύσωμος, μορφή ασκητική, με λευκή γενειάδα. Τα χρόνια βάραιναν τους ώμους του. Το ράσο και ο καλογερικός σκούφος του ήταν ξεθωριασμένα.

Βρισκόμουν ένα πρωί με τον πατέρα Χρύσανθο στην έξω από το καθολικό μικρή αυλή. Τότε εμφανίστηκε ένας μεγάλης ηλικίας. Μόλις είδε τον πατέρα Χρύσανθο αναφώνησε γεμάτος έκπληξη και χαρά: «Πάτερ Χρύσανθε...». Και την ίδια στιγμή δυό αγκαλιές ανοίχθηκαν.

Σε λίγο στο φτωχικό κελλί του πατέρα Χρύσανθου. Εκεί ο ξένος, έπειτα από μια σύντομη συζήτηση για γνωριμία, -δυστυχώς δεν θυμάμαι το όνομά του- μου μίλησε για την προσφορά του πατέρα Χρύσανθου στους λεπρούς της Σπιναλόγκας.

Δεν κατέγραψα την αφήγησή του τότε. Έτσι παρουσιάζω το περιεχόμενό της όπως το διατήρησα στη μνήμη μου, ύστερα από παρέλευση τόσων ετών. Πάντως πιστεύω ότι η πίστη -η λέξη με την έννοια που απαντά στην Ψυχολογία- της μνήμης μου δε με έχει προδώσει.

Η αφήγησή του:

Ήμουνα λεπρός. Έζησα στη Σπιναλόγκα πολλά χρόνια. Η κατάστασή μας ήταν φρικτή. Η αρρώστια παραμόρφωνε τα πρόσωπά μας, έτρωγε τα άκρα μας. Πολλοί λεπροί ήταν χωρίς φρύδια, χωρίς μάτια, χωρίς μύτη, χωρίς χείλη, χωρίς δάκτυλα χεριών και ποδιών. Πολλών το σώμα σκεπαζόταν από μια φρικτή κρούστα. Οι πληγές ξερνούσαν πολλές φορές ακαθαρσίες και έτσι κολλούσε το σώμα με τα ρούχα. Και είχαν οι πληγές μια τρομερή βρώμα από πύο! Η ιατρική περίθαλψη ήταν ασήμαντη. Υπήρχε στο νησί ένας γιατρός και ήμαστε οι άρρωστοι περίπου εξακόσιοι! Και δεν έφταναν αυτά. Ζούσαμε οι περισσότεροι σε σπίτια μικρά, υγρά και ανήλια.

Ο φόβος της μόλυνσης έκανε όλους τους υγιείς ανθρώπους να μην τολμούν να μας πλησιάσουν. Ήταν τούτο κάτι ανώτερο από τις δυνάμεις τους. Δεν μπορούσε η ψυχή να νικήσει τη σάρκα.

Ο γιατρός, οι νοσοκόμες, οι άλλοι δημόσιοι υπάλληλοι και οι γυναίκες, που έπλυναν τα ρούχα μας, άφηναν το νησί της φρίκης λίγο πριν τη δύση του ηλίου και πήγαιναν με βενζινάκατο στην Πλάκα, που ήταν δυτικά και απέναντι της Σπιναλόγκας. Φεύγοντας έκλειναν την πελώρια πύλη του βενετσιάνικου τείχους, που χώριζε την αποβάθρα από το χωριό μας. Και μέναμε οι λεπροί ολομόναχοι. Συντροφιά με τη μοίρα μας! Η απομάκρυνσή τους βέβαια από το νησί ήταν δικαιολογημένη. Έπρεπε να ζήσουν μερικές ώρες μακριά από το «νησί των ζωντανών νεκρών», όπως αποκαλούσαν τη Σπιναλόγκα τότε δημοσιογράφοι των αθηναϊκών εφημερίδων.

Τις δύσκολες ώρες όλοι μας, όταν δεν μπορούμε να σταθούμε όρθιοι με τα μάτια καρφωμένα στο συνάνθρωπό μας, γονατιστοί στρέφομε τα μάτια μας προς τα άνω. Και εμείς, βρισκόμενοι στη Σπιναλόγκα, στο Γολγοθά του ανθρώπινου πόνου, πηγαίναμε στην εκκλησία του Αγίου Παντελεήμονα και στην εκκλησία του Αγίου Γεωργίου και προσευχόμαστε σιωπηλά. Νιώθαμε όλοι την ανάγκη ενός ιερέα. Εκείνος μόνο θα μπορούσε να μας παρηγορήσει με το λόγο του Θεού, να μας συμπαρασταθεί πνευματικά. Όμως ιερέας ερχόταν στο νησί μας από την Ελούντα μόνο δύο φορές το μήνα. Ερχόταν Σαββατόβραδο, έκανε τον εσπερινό και έφευγε. Ερχόταν πάλι την επόμενη μέρα, τελούσε τη Θεία Λειτουργία και έφευγε. Ερχόταν και άλλες φορές. Τότε όμως ερχόταν από αναπότρεπτη ανάγκη, για να κηδέψει τους νεκρούς μας!

Εδώ σταμάτησε την αφήγησή του. Κοίταξε το δάπεδο, προσπαθώντας να συγκεντρώσει τις αναμνήσεις του. Έπειτα συνέχισε την αφήγησή του:

Κάποια μέρα καθόμαστε μερικοί άντρες στην αυλή του καφενείου μας, που ήταν κοντά στην πύλη. Τότε πιο πέρα φάνηκε ένας ιερέας. Καταλάβαμε όλοι μας ότι ήρθε στο νησί, για να λειτουργήσει. Μόλις μας είδε ήρθε κοντά μας. Μας καλημέρισε με εγκαρδιότητα. Όλοι μας όρθιοι και με ελαφρά υπόκλιση τον καλωσορίσαμε. Κανένας μας όμως δεν έτεινε το χέρι του, για να τον χαιρετήσει. Ο λεπρός δεν πρέπει να χαιρετά με χειραψία. Κι αυτό, για να μη μεταδώσει την καταραμένη του αρρώστια. Τότε εκείνος μας χαιρέτησε όλους με χειραψία! Μας είπε απλά ότι θα μείνει κοντά μας, για να μας βοηθάει στην εκπλήρωση των χριστιανικών μας καθηκόντων. Η συγκίνησή μας ήταν μεγάλη.

Την άλλη μέρα πήγαμε στην εκκλησία του Αγίου Παντελεήμονα. Παρακολουθήσαμε όλοι, άντρες, γυναίκες και παιδιά, με κατάνυξη τη Θεία Λειτουργία, που τελούσε με δωρική απλότητα και απροσμέτρητη ευσέβεια. Την Κυριακή αυτή δεν μεταλάβαμε. Δεν είχαμε ενημερωθεί έγκαιρα για την τέλεση της Θείας Λειτουργίας και δεν είχαμε νηστέψει. Στο τέλος της Λειτουργίας πήραμε από το χέρι του αντίδωρο. Και παίρνοντας το αντίδωρο του φιλούσαμε όλοι το χέρι! Ήταν κάτι που το επιδίωξε ο ίδιος. Καθώς έδινε το αντίδωρο, πλησίαζε το χέρι του στο στόμα μας. Όλων μας τα μάτια βούρκωσαν από συγκίνηση. Πριν έρθει εκείνος, το αντίδωρο το παίρναμε από ένα καλαμόπλεχτο πανέρι που τοποθετούσε ο νεωκόρος στο παγκάρι.

Ο πατέρας Χρύσανθος, που τον διέκρινε ταπεινοσύνη, θέλησε να τον διακόψει: «Σε παρακαλώ...».

Εκείνος όμως συνέχισε την αφήγησή του.

Την επόμενη Κυριακή πήγαμε σχεδόν όλοι στην εκκλησία. Η εκκλησία ήταν κατάμεστη, το ίδιο και το προαύλιό της. Τη μέρα αυτή μεταλάβαμε όλοι. Στο τέλος της Θείας Λειτουργίας είδαμε τον ιερέα μας να καταλύει ο,τι είχε απομείνει στο Άγιο Ποτήριο από τη μετάληψή μας! Ανοίξαμε όλοι τα ματιά μας από έκπληξη. Νομίζαμε ότι ονειρευόμαστε. Χοντρά και καυτά δάκρυα ανάβρυσαν από τα μάτια μας. Ο προηγούμενος ιερέας ο,τι απέμενε από τη μετάληψή μας -ασφαλώς κατά θεία οικονομία- το έχυνε στο χωνευτήρι.

Ο ιερομόναχος Χρύσανθος έμενε κοντά μας νύκτα και μέρα. Και έμεινε κοντά μας δέκα χρόνια! Τα χρόνια αυτά εκδήλωσε σε όλους μας όχι μόνο την αγάπη της γλυκύτητας, αλλά και την αγάπη της ευποιίας. Μας επισκεπτόταν στα σπίτια μας. Μας καθοδηγούσε όλους. Ενίσχυε με τα λίγα χρήματα που είχε τους φτωχούς. Και έκανε τούτο τηρώντας το «μη γνώτω η αριστερά σου τι ποιεί η δεξιά σου» (Ματθ. ΣΤ´, 3). Ευγνωμονώ, όπως και όλοι οι άρρωστοι της Σπιναλόγκας, τον πατέρα Χρύσανθο για...

Δεν ολοκλήρωσε όμως τη φράση του. Ξέπασε σ᾽ ένα βουβό κλάμα.

Όταν διάβαζα δημοσιεύματα για τους λεπρούς της Σπιναλόγκας, ένιωθα βαθιά συγκίνηση. Όμως η σε κρητική διάλεκτο αφήγησή του, που έχει δωρική βαρύτητα, η περισσότερο ψυχολογική παρά λογική σύνταξή της, οι εκφράσεις του προσώπου του και οι κινήσεις των χεριών του, με τις οποίες τόνιζε τα λόγια του, οι ουλές του προσώπου του και τα φαγωμένα άκρα των δακτύλων του, φοβερά σημάδια που άφησε η λέπρα, και το βουβό κλάμα του μου προξένησαν στα σπλάχνα χαλασμό.

Ο πατήρ Χρύσανθος έχοντας το βλέμμα του καρφωμένο στο δάπεδο, είπε με ένα εσωτερικό μεγαλείο, που μόνο οι πραγματικά μεγάλοι κρύβουν στην καρδιά τους: Πιστεύω ότι δεν είναι τόσο σπουδαίο αυτό που έκαμα. Αυτό θα έκανε κάθε λειτουργός του Υψίστου, κάθε χριστιανός. Βοήθησα, όσο μπορούσα, συνανθρώπους μας να σηκώσουν το σταυρό στον Γολγοθά τους. Έπειτα η αρρώστια δε μεταδίδεται με τη Θεία Κοινωνία, με το σώμα και το αίμα του Χριστού.

Πέρασαν λίγες στιγμές σιωπής. Έπειτα ρώτησα τον πατέρα Χρύσανθο πότε έφυγε από τη Σπιναλόγκα. Εκείνος απάντησε: Η ανακάλυψη και χρήση των αντιλεπρικών φαρμάκων έδωσαν τέλος στο δράμα των χανσενικών της Σπιναλόγκας. Πολλοί θεραπευμένοι πήγαν στα σπίτια τους. Αυτοί που είχαν βαριές βλάβες μεταφέρθηκαν στο Νοσοκομείο Λοιμωδών Νόσων της Αθήνας. Το Λεπροκομείο της Σπιναλόγκας έκλεισε. Ήταν Ιούλιος του 1957. Όλοι, γιατροί, νοσοκόμοι, δημόσιοι υπάλληλοι, εγκατέλειψαν το νησί. Έπρεπε να το εγκαταλείψω και εγώ. Όμως δεν το εγκατέλειψα. Έμεινα εκεί ολομόναχος δύο ολόκληρα χρόνια. Τρόφιμα έπαιρνα από την αποθήκη, που υπήρχε στο νησί για τους λεπρούς. Είχα λίγα κηπευτικά. Τα καλλιεργούσα ο ίδιος σε ένα μικρό κήπο. Στο νησί έβρισκα και λίγα άγρια χόρτα. Οι ψαράδες μου έφερναν πολλές φορές ψωμί, λάδι και ψάρια. Κάποτε όμως τα τρόφιμα της αποθήκης τέλειωσαν. Και το πιο σπουδαίο, η υγεία μου κλονίστηκε. Τότε εγκατέλειψα το νησί λυπημένος. Ο επίσκοπός μου με τοποθέτησε στη Μονή τούτη.

Ο Ιερομόναχος Χρύσανθος στάματησε την αφήγησή του. Όμως εγώ, γεμάτος απορία, τον ρώτησα: «Γιατί έμεινες μόνος στο νησί;».

Εκείνος απάντησε: Λόγοι σοβαροί επέβαλαν την παραμονή μου στο νησί. Έπρεπε να λειτουργώ στην εκκλησία του Αγίου Παντελεήμονα και στην εκκλησία του Αγίου Γεωργίου. Έπρεπε να περιποιούμαι τους τάφους των χανσενικών. Έπρεπε ακόμα, βρισκόμενος μπροστά στους τάφους τους, να ψέλνω τρισάγιο για την ανάπαυση των ψυχών τους.

Ο λογοτέχνης Νίκος Στρατάκης επισκέφτηκε το νησί της Σπίναλογκας τον καιρό που έμενε εκεί μόνος ο πατήρ Χρύσανθος. Τις εντυπώσεις του από το νησί παρουσιάζει σε κείμενό του με τον τίτλο «Ελούντα», που δημοσίευσε στο περιοδικό «Τουριστική Κρήτη», Αθήνα, Αύγουστος 1959. Εκεί παρουσιάζει τον πατέρα Χρύσανθο: «Σήμερα το νησί του πόνου είναι έρημο. Τίποτε δεν ταράσσει την ησυχία του... Καθώς περνούσαμε τον πλακόστρωτο δρόμο, ένας λερός και κουρελής με ασκητική και βυζαντινή αποστέωση, μπροστά στην εκκλησία, σέρνει νερό από τη δεξαμενή και ποτίζει δύο καχεκτικά δεντράκια. Είναι τούτος ο καλόγερος το υστερνό απομεινάρι της μοναχικής ζωής του βράχου. Κόλλησε πάνω του σαν στρείδι, όπως κόλλησε η ψυχή του στην ασκητική του σάρκα. Μας ανοίγει την εκκλησία. Τα κεριά και τα καντήλια καίνε μπροστά στις εικόνες...».

Τον ιερομόναχο Χρύσανθο δεν τον τίμησε η πολιτεία ως όφειλε. Τον τίμησε όμως η Εκκλησία Κρήτης. Γύρω στα 1970, από όσο θυμάμαι, ο σεβασμιότατος Μητροπολίτης Ιεραπύτνης και Σητείας Φιλόθεος Βουζουνεράκης του απένειμε για τη δράση του στη Σπιναλόγκα εκκλησιαστικό οφφίκιο και το δίπλωμα της ευφήμου μνείας. Επίσης η Ορθόδοξος Ακαδημία Κρήτης (Γωνιά Χανίων), που έχει κανονική εξάρτηση από την Ιερά Μητρόπολη Κισάμου και Σελίνου και έχει τεθεί υπό την αιγίδα του Οικουμενικού Πατριαρχείου, τον τίμησε, έπειτα από πρόταση του ανωτέρω Μητροπολίτη. Συκγεκριμένα στις 24 Φεβρουαρίου του 1980, το πνευματικό αυτό κέντρο της Κρήτης με τη διεθνή ακτινοβολία έδωσε στη μνήμη του ιερομονάχου Χρύσανθου μια υποτροφία σε άπορο επιμελή σπουδαστή Ανωτάτης Σχολής [Εφημ. « Νέα Επαρχία» Σητείας (14-3-1980)].

Πρέπει να λεχθεί ότι όλοι οι λεπροί της Σπιναλόγκας, όταν βρισκόταν κοντά τους του εξέφραζαν την ευγνωμοσύνη τους και την υιική τους αγάπη. Χωρίς αμφιβολία τα συναισθήματα αυτά διατηρούσαν και μετά την αναχώρησή τους από το νησί. Και είναι τούτο, ασφαλώς, πολύ μεγαλύτερο και πολυτιμότερο από οποιοδήποτε βραβείο.

Η Αστυνομική Ταυτότητα του ιερομονάχου Χρυσάνθου, όπου αναγράφεται ως κατοικία του η Σπιναλόγκα.

Ο πατήρ Χρύσανθος, κατά κόσμον Ματθαίος Κατσουλογιαννάκης, γεννήθηκε στα Έξω Μουλιανά της Επαρχίας Σητείας στις 15 Ιουλίου 1893. Παρακολούθησε μαθήματα της έκτης τάξης του δημοτικού σχολείου χωρίς να πάρει απολυτήριο. Ο επίσκοπος Ιεράς και Σητείας Αμβρόσιος τον έκειρε μοναχό το 1911 και τον τοποθέτησε στη Μονή Τοπλού. Στις 20 Ιανουαρίου τον χειροτόνησε ιεροδιάκονο και στις 26 Σεπτεμβρίου 1920 ιερομόναχο. Το 1941, έπειτα από αίτησή του, ο επίσκοπός του Φιλόθεος Μαζοκοπάκης τον μετέθεσε στην Μονή Φανερωμένης Ιεράπετρας. Εξεδήμησε εις Κύριον στις 3 Απριλίου 1972 και ενταφιάσθηκε στη Μονή Τοπλού.

* Το κείμενο αυτό πρωτοδημοσιεύθηκε στο περιοδικό «Κρητικές εικόνες» (Ηράκλειο, Μάης 1984), που εξέδιδε ο αγαπητός φίλος και εκλεκτός δημοσιογράφος και συγγραφέας Νίκος Ψιλάκης. Εδώ στό περιοδικό «ΑΓΚΥΡΑ ΕΛΠΙΔΟΣ», τεύχος 61, το κείμενο δημοσιεύεται βελτιωμένο (www.imis.gr).

1. ΧΑΝΣΕΝΙΚΟΣ Ο λεπρός λεγόταν και μεσκίνης, από την τουρκική λέξη miskin (βρομερός, φτωχός, άθλιος), αργότερα δε χανσενικός από το όνομα του Νορβηγού ιατρού Hansen, ο οποίος ανακάλυψε το παθογόνο μικρόβιο της λέπρας.

Πηγή: www.imis.gr

ΠΡΟΓΡΑΜΜΑ ΟΜΙΛΙΩΝ ΕΟΡΤΑΣΜΟΥ ΤΩΝ ΤΡΙΩΝ ΙΕΡΑΡΧΩΝ

2012-01-15T13:18:00.001+02:00

ΠΡΟΓΡΑΜΜΑ

Ἑορτασμοῦ τῶν Τριῶν Ἱεραρχῶν

τήν 30ήν Ἰανουαρίου 2012

* * *

Τήν Δευτέραν 30ήν Ἰανουαρίου 2012, ἑορτάζεται ἡ Μνήμη τῶν Τριῶν Ἱεραρχῶν, μετ' ἐπικαίρου Ὁμιλίας, εἰς τούς κάτωθι Ἱερούς Ναούς, κατά τό ἀκόλουθον Πρόγραμμα.

Ὁ Σεβ. Μητροπολίτης Χίου κ.Μᾶρκος θά τελέσῃ:

Α) Τήν 29ην Ἰανουαρίου 2012 τόν Μ. Ἑσπερινόν εἰς τόν Ἱ. Ναόν Ἁγίου Μάρκου Βροντάδου, καί

Β) Τήν 30ήν Ἰανουαρίου 2012 τήν Θείαν Λειτουργίαν εἰς τόν Ἱ. Ναόν Παναγίας Μουτσαίνης Βροντάδου.

1) Ἱ. Μητροπολιτικός Ναός Χίου: Θά ὁμιλήσῃ ὁ Πανοσιολ. Ἀρχιμ. π. Γεώργιος Λιαδῆς, Πρωτοσύγκελλος τῆς Ἱερᾶς Μητροπόλεως Χίου.

2) Ἱ. Ναός Ἁγ. Λουκᾶ Βαρβασίου: Θά ὁμιλήσῃ ὁ Αἰδεσιμολ. Πρωτοπρεσβ. π. Δημήτριος Γεόμελος, Γενικός Ἀρχιερατικός Ἐπίτροπος Ἱ. Μητροπόλεως Χίου.

3) Ἱ. Ναός Ἁγ. Ἰωάννου Θεολόγου: Θά ὁμιλήσῃ ὁ Πανοσιολ. Ἀρχιμ. π. Διονύσιος Παπανικολάου.

4) Ἱ. Ναός Ἁγ. Χαραλάμπους Βαρβασίου: Θά ὁμιλήσῃ ὁ Πανοσιολ. Ἀρχιμ. π. Νεκτάριος Ἐπιτροπάκης.

5) Ἱ. Ναός Ἁγ. Ἰακώβου: Θά ὁμιλήσῃ ὁ Αἰδεσιμολ. Πρωτοπρ. π. Γεώργιος Τζιώτης.

6) Ἱ. Ναός Ζωοδόχου Πηγῆς Λετσαίνης: Θά ὁμιλήσῃ ὁ Αἰδεσιμολ. Πρωτοπρ. π. Ἰωάννης Τσιμούνης.

7) Ἱ. Ναός Εὐαγγελιστρίας: Θά ὁμιλήσῃ ὁ Αἰδεσιμολ. Πρωτοπρ. π. Χριστοφόρος Γουρλῆς.

8) Ἱ. Ναός Ἁγ. Ἄννης Καπέλλης: Θά ὁμιλήσῃ ὁ Αἰδεσιμολ. Πρωτοπρ.π. Δημήτριος Φώτης.

9) Ἱ. Ναός Ἁγ. Λουκᾶ Λειβαδίων: Θά ὁμιλήσῃ ὁ Ὁσιολογιώτατος Ἱερομόναχος κ. Ἀντώνιος Πρελιᾶς.

10) Ἱ. Ναός Κοιμ. Θεοτόκου "Τρουλλωτῆς": Θά ὁμιλήσῃ ὁ κ. Εὐάγγελος Ζύμαρης, Δημοδιδάσκαλος.

11) Ἱ. Ναός Ἁγ. Ἰωάννου Προδρόμου: Θά ὁμιλήσῃ ὁ Θεολόγος Καθηγητής κ. Ματθαῖος Μαζωνάκης.

12) Ἱ.Ναός Μεταμορφ. Σωτῆρος Βαρβασίου: Θά ὁμιλήσῃ ὁ Θεολόγος Καθηγητής κ. Σωσίπατρος Σαββίδης

13) Ἱ. Ναός Ἁγίων Ἀναργύρων Ἐγκρεμοῦ: Θά ὁμιλήσῃ ὁ Θεολόγος Καθηγητής κ. Δημήτριος Τσελίγκας.

14) Ἱ. Ναός Ἁγ. Γεωργίου "Σταφυλᾶ" Κάμπου: Θά ὁμιλήσῃ ὁ Θεολόγος Καθηγητής κ. Ἰωάννης Παπαδημητρίου.

15) Ἱ. Ναός Παναγίας Ἁγιοδεκτεινῆς Κάμπου: Θά ὁμιλήσῃ ὁ Δ/ντής τοῦ Γυμνασίου Κάμπου κ. Ἰωάννης Χονδρέλλης.

ΥΠΑΙΘΡΟΥ:

1) Ἱ. Ναόν Μεταμορφ. Σωτῆρος Χριστοῦ Ψαρῶν: Ὁ Πανοσιολ. Ἀρχιμ. π. Ἰωακείμ Ἀρχοντός Ἱεροκήρυξ.

2) Ἱ. Ναός Ὑπαπαντῆς Καρδαμύλων: Θά ὁμιλήσῃ ὁ Πανοσιολ. Ἀρχιμανδρίτης κ. Παντελεήμων Βῶλος.

3) Ἱ. Ναός Γενεσίου Θεοτόκου Συκιάδας: Θά ὁμιλήσῃ ὁ Αἰδεσιμολ. Πρωτοπρ. π. Μιχαήλ Στεφανιῶρος.

4) Ἱ. Ναός Ἁγ. Εὐστρατίου Θυμιανῶν: Θά ὁμιλήσῃ ὁ Αἰδεσιμολ. Πρωτοπρ. π. Νικόλαος Κλαδιᾶς.

5) Ἱ. Ναός Κοιμ. Θεοτόκου Καλλιμασιᾶς: Θά ὁμιλήσῃ ὁ Αἰδεσιμολ. Πρωτοπρ. π. Γεώργιος Κωνσταντίνου.

6) Ἱ. Ναός Ἁγ. Γεωργίου Βροντάδου: Θά ὁμιλήσῃ ὁ Θεολόγος Καθηγητής κ. Δημήτριος Μπεκριδάκης.

7) Ἱ. Ναός Ἁγίου Μάρκου Βροντάδου: Θά ὁμιλήσῃ ὁ Θεολόγος Καθηγητής κ. Σταῦρος Στεῖρος.

8) Ἱ. Ναός Παναγίας Ἐρειθιανῆς: Θά ὁμιλήσῃ ὁ Θεολόγος Καθηγητής κ. Κωνσταντῖνος Γανιάρης.

9) Ἱ. Ναός Μεταμ. Σωτῆρος Βολισσοῦ: : Θά ὁμιλήσῃ ὁ Δ/ντής τοῦ Λυκείου Βολισσοῦ κ. Σωτήριος Παραδείσης.

10) Ἱ. Ναός Ἁγίου Νικολάου Οἰνουσσῶν: Θά ὁμιλήσῃ ὁ Θεολόγος Καθηγητής κ. Γεώργιος Μπενέκος.

11) Ἱ. Ναός Ἁγ. Γεωργίου Νενήτων: Θά ὁμιλήσῃ ὁ Θεολόγος Καθηγητής κ. Ἰωάννης Κολλιάρος.

12) Ἱ. Ναός Ἁγίας Παρασκευῆς Καλαμωτῆς: Θά ὁμιλήσῃ ὁ Θεολόγος Καθηγητής κ. Νικόλαος Μηλιανός.

13) Ἱ. Ναός Κοιμήσεως Θεοτόκου Χαλκειοῦ: Θά ὁμιλήσῃ ὁ Θεολόγος Καθηγητής κ. Κων/νος Καρατζᾶς.

14) Ἱ. Ναός Κοιμήσεως Θεοτόκου Πυργίου: Θά ὁμιλήσῃ ὁ κ. Γεώργιος Φ. Παπαδόπουλος.

Εἰς τούς λοιπούς Ἱερούς Ναούς, ὅπου θά πραγματοποιηθῇ ἐκκλησιασμός τῶν Μαθητῶν τῶν Σχολείων, θά ἀναγνωσθῇ Ὁμιλία τῆς Ἱερᾶς Μητροπόλεως Χίου.

Ἐν Χίῳ τῆ 12ῃ Ἰανουαρίου 2012

(ΕΚ ΤΗΣ ΙΕΡΑΣ ΜΗΤΡΟΠΟΛΕΩΣ)

Ιδού πως μπορούν να γλυτώσουν 50.000 Ευρώ ετησίως σε ενοίκια Δήμος και Περιφερειακή Ενότητα Χίου

2012-01-14T21:33:00.002+02:00

ΣΤΗ ΣΑΜΟ ΤΟ <<ΞΕΝΙΑ>> ΔΟΘΗΚΕ ΣΤΗΝ ΤΟΠ. ΑΥΤΟΔΙΟΙΚΗΣΗ. ΣΤΗ ΧΙΟ ΤΙ ΓΙΝΕΤΑΙ ?

Του Γιώργου Φωτ. Παπαδόπουλου – πρ. Δημοτικού Συμβούλου Χίου

Πέρασαν μόλις 20 ημέρες από τη δημοσίευση κειμένου μου, στον τοπικό τύπο, με το οποίο πρότεινα να διατεθεί – από το Υπουργείο Πολιτισμού και Τουρισμού, στο οποίο ανήκει – η κτιριακή εγκατάσταση του πρώην Ξενοδοχείου <<Ξενία>> στη θέση Μπέλα Βίστα της πόλης μας, στην Τοπική Αυτοδιοίκηση της Χίου, για τη φιλοξενία του συνόλου των προνοιακών υπηρεσιών Δήμου και Περιφερειακής Ενότητας Χίου. Από μια σχετική έρευνα διαπιστώθηκε ότι αυτή τη στιγμή Δήμος και Περιφέρεια στη Χίο διαθέτουν περί τις 4.000 Ευρώ μηνιαίως περίπου για την ενοικίαση στέγης των συγκεκριμένων υπηρεσιών σε τρία διαφορετικά κτίρια, δηλαδή περί τις 50.000 Ευρώ ετησίως.

Μόλις σήμερα πληροφορηθήκαμε, δια του Τύπου, ότι στη γειτονική Σάμο, ο Υπουργός Πολιτισμού και Τουρισμού κ. Π. Γερουλάνος διεμήνυσε προς τις Αρχές του τόπου ότι θα διαθέσει δωρεάν το <<Ξενία>> Σάμου στην Τοπική Αυτοδιοίκηση για την αξιοποίησή του απ΄ αυτή. Πρέπει δε να πούμε ότι και στη Μυτιλήνη εδώ και αρκετά χρόνια ζητάει ένα τουριστικό ξενοδοχείο που έχει κλείσει η τοπική Αυτοδιοίκηση της Λέσβου, μέσω της τότε (μέχρι τέλος του 2010) ΤΕΔΚ Ν. Λέσβου προκειμένου να το αξιοποιήσει.

Ιδού, λοιπόν, πεδίον δόξης λαμπρόν και για τη Χίο. Σε λίγο διάστημα θα αναζητηθούν και άλλοι χώροι για την πραγματοποίηση συσσιτίων, κλπ. Στο <<Ξενία>> όλα είναι έτοιμα: Χώρος για κοινωνικό παντοπωλείο στο ισόγειο, μαγειρεία και αίθουσα σίτισης δεκάδων ανθρώπων- επίσης στο ισόγειο, ξενώνας ανύπαντρων μητέρων στον δεύτερο όροφο και στέγαση προνοιακών, διοικητικών, υπηρεσιών στον πρώτο όροφο. Και όλα αυτά μέσα στην πόλη.

Θα αντιδράσει κανείς ? Θα το σκεφθεί σοβαρά κανείς ? Ας γίνει κάτι τώρα που το κτίριο κρατιέται ακόμη, μετά την πρόσφατη αποχώρηση του στρατού. Κατόπιν θα ζητάμε μελέτες για να πάνε οι 50.000 Ευρώ (το λιγότερο) των ενοικίων στις τσέπες μελετητών… Για να δούμε: Η ευαισθησία μας υπάρχει εμπράκτως ή εξαντλείται στο φολκλόρ και στο θεαθήναι… ? -

Επαναπατρίστηκαν έντεκα (11) μεταβυζαντινές εικόνες, κλαπείσες από εκκλησιαστικά μνημεία της Ηπείρου και Θεσσαλίας.

2012-01-12T19:57:00.001+02:00

ΔΕΛΤΙΟ ΤΥΠΟΥ

Στις 7 Ιανουαρίου 2012 επαναπατρίστηκαν έντεκα (11) μεταβυζαντινές εικόνες, κλαπείσες από εκκλησιαστικά μνημεία της Ηπείρου και Θεσσαλίας. Οι εν λόγω εικόνες είχαν παραδοθεί στην Ελληνική Πρεσβεία στο Λονδίνο από την Temple Gallery στις 12 Δεκεμβρίου 2011 ως παρανόμως εξαχθείσες από την ελληνική επικράτεια. Οι εικόνες φυλάσσονται προσωρινά στο Βυζαντινό & Χριστιανικό Μουσείο, μέχρι να παραδοθούν στους εκπροσώπους των αρμόδιων Εφορειών Αρχαιοτήτων (8η και 19η Ε.Β.Α.)

Πρόκειται για τις κάτωθι:

1.«Ανάσταση Κυρίου», 18ος αι., έχει κλαπεί από τον ναό Κοίμησης της Θεοτόκου Κουκουλίου, Δήμου Τύμφης, Π.Ε. Ιωαννίνων.

2.«Σύναξη των Αποστόλων», 18ος αι., έχει κλαπεί από τον ναό Κοίμησης της Θεοτόκου Κουκουλίου, Δήμου Τύμφης, Π.Ε. Ιωαννίνων.

3.«Ζεύγος Αγίων», 18ος αι., έχει κλαπεί από τον ναό Κοίμησης της Θεοτόκου Κουκουλίου, Δήμου Τύμφης, Π.Ε. Ιωαννίνων.

4.«Ευαγγελιστής Μάρκος;», 18ος αι., έχει κλαπεί από τον ναό Κοίμησης της Θεοτόκου Κουκουλίου, Δήμου Τύμφης, Π.Ε. Ιωαννίνων.

5.«Άγιοι Ανάργυροι», 18ος αι., έχει κλαπεί από τον ναό Κοίμησης της Θεοτόκου Κουκουλίου, Δήμου Τύμφης, Π.Ε. Ιωαννίνων.

6.«Ευαγγελιστής Ματθαίος», 18ος αι., έχει κλαπεί από τον ναό Κοίμησης της Θεοτόκου Κουκουλίου, Δήμου Τύμφης, Π.Ε. Ιωαννίνων.

7.«Πέτρος και Παύλος», 18ος αι., έχει κλαπεί από τον ναό Κοίμησης της Θεοτόκου Κουκουλίου, Δήμου Τύμφης, Π.Ε. Ιωαννίνων.

8.«Αγία Παρασκευή και Άγιος», 18ος αι., έχει κλαπεί από τον ναό Κοίμησης της Θεοτόκου Κουκουλίου, Δήμου Τύμφης, Π.Ε. Ιωαννίνων.

9.«Άγιοι Κωνσταντίνος και Ελένη», 18ος αι., έχει κλαπεί από τον ναό Κοίμησης της Θεοτόκου Κουκουλίου, Δήμου Τύμφης, Π.Ε. Ιωαννίνων.

10.«Βαϊοφόρος», 18ος αι, έχει κλαπεί από τον ναό Κοίμησης της Θεοτόκου Κουκουλίου, Δήμου Τύμφης, Π.Ε. Ιωαννίνων.

11.Δίζωνη εικόνα με παράσταση της Κοίμησης και Γέννησης της Θεοτόκου, 18ος αι. έχει κλαπεί από την Ι. Μ. Γενεσίου Θεοτόκου – Αγίου Χαραλάμπους, Πετρίλου, Π.Ε. Καρδίτσας.

Ο επιτυχής επαναπατρισμός τους επιτεύχθηκε λόγω της στενής και αποτελεσματικής συνεργασίας μεταξύ των ακόλουθων υπηρεσιών του ΥΠ.ΠΟ.Τ και των συναρμόδιων Υπουργείων και φορέων: α) Διεύθυνση Τεκμηρίωσης και Προστασίας Πολιτιστικών Αγαθών, 8η και 19η Εφορεία Βυζαντινών Αρχαιοτήτων του ΥΠ.ΠΟ.Τ β) 4ο Τμήμα Διεθνών Οργανισμών INTERPOL και 2ο Τμήμα Αρχαιοκαπηλίας της Ελληνικής Αστυνομίας (Υπουργείο Προστασίας του Πολίτη) γ) Πρεσβεία της Ελλάδας στο Ηνωμένο Βασίλειο - Μορφωτική Ακόλουθος κ. Β. Σολομωνίδου δ) Περιφέρεια Ηπείρου – (Περιφερειάρχης κ. Α. Καχριμάνης).

Πηγή: ΥΠ.ΠΟ.Τ. (11-1-2012)